اگرچه از ابتدای بازداشت دانشجویان مباحثی پیرامون رفتارهای غیرانسانی و شکنجه های فراوان ایشان ذکر می شد ولی شاید تصور اینچنین اعمال وحشیانه ای در مورد دانشجویان نمی رفت. شروع شجاعانه طرح شکنجه ها و استمرار و پیگیری خانواده های دانشجویان و دانشجویان آزادشده و فعالان دانشجویی و مدنی و حقوق بشری در این زمینه موجب نگاهی جدی به شکنجه ها در بازداشتگاه امنیتی ۲۰۹ شد و پرونده نشریات دانشجویی محل اعتراض به وهن انسانیت در مرام سربازان دستگاه اطلاعاتی گردید. شدت شکنجه ها و فشارهای وارد شده بر دانشجویان از یک سو تلاشی محکوم و مذموم  در اخذ اعترافات جعلی در پرونده سازی علیه دانشجویان بود و از دیگر سو خشم و نفرت شب نهادان دستگاه اطلاعاتی از دانشجویان آزادی خواه و منتقد پلی تکنیک که سال هاست به رغم همه اعمال غیرانسانی و غیر اخلاقی حاکمیت ایران در ارادت به آزادی و حقوق انسانی تردید و تعلل نورزیده اند و قدر یافته را دریافته اند و بر داشتن این داشته افتخار و فریاد برآورده اند.

طرح موضوع شکنجه ها با تحقق اولین ملاقات دانشجویان با خانواده ها و وضعیت نامطلوب ایشان شروع شد. ابتدا خانواده های مجید توکلی،احمد قصابان و احسان منصوری طی رنجنامه ای افشاگرانه خطاب به آیت الله هاشمی شاهرودی ،آنچه را که در زندان بر این سه دانشجو رفته است را آشکار نمودند.در این نامه که با گذشت ۸۰ روز از بازداشت این سه نفر نوشته شده بود به آزارهای جسمی و روانی که در زندان رخ داده است اشاره شده و از قوه قضاییه درخواست پیگیری این وضعیت شده است. در قسمت هایی از این نامه آمده است:

«…طی این مدت طولانی هر آنچه از وضعیت فرزندانمان در زندان شنیدیم،هیچ نگفتیم و به امید عدالت دستگاه قضایی و آزادی دلبندانمان لب بر هر سخن شکوه آمیز فرو بستیم ، اما امروز پس از دو جلسه ملاقات و آزادی ۵ دانشجوی دیگر با شنیدن آنچه که بر فرزندانمان در سلول های انفرادی بند ۲۰۹ رفته است از امروز مهر سکوت را شکسته و آنچه که بر آنها رفته است را به شرح زیر به استحضار می رسانیم:

آزارهای روانی :

۱- بازجویی طولانی مدت (۲۴ ساعت مداوم) توسط یک تیم ۷ نفره و نیز بازجویی های گاه و بیگاه شامل نیمه های شب

۲- ارائه اخبار کذب بر دستگیری ،ضرب و شتم و آزار اعضای خانواده و همچنین اخباری مبتنی بر بیماری(سکته قلبی) و انتقال اعضای خانواده به بیمارستان

۳- پخش صداهای آزار دهنده در سلول در زمان استراحت به طوری که مانع خوابیدن دانشجویان می شده است.

۴- توهین های شدید و سخیف به فرد و اعضای خانواده

۵- اهانت به دانشجویان و رفتار نا مناسب توسط نگهبانان بند ۲۰۹

۶- تهدید های مختلف اعم از تهدید به قتل و ضرب و جرح شدید و تهدید به آزار رساندن به اعضای خانواده

۷- ارائه احکام مجعول مانند حکم اخراج والدین از محل کار ، حکم قطعی شلاق ( ۸۰ ضربه ) برای فرد

۸- فرستادن دانشجویان به سلول افراد خطرناک

۹- دادن وعده ی آزادی و تحویل کلیه وسایل دانشجویان دربند و سپس بازگرداندن آنها به سلول انفرادی

آزار های جسمی :

۱- ضرب و شتم شدید توسط هفت بازجو به صورت هم زمان که به بیهوشی و انتقال فرزندانمان به

بهداری بند ۲۰۹ منجر شده است .

۲- ضربه با پا به بازوها ، سینه ، پشت و … ضرب و شتم با مشت و لگد به سر و صورت و پا ها به صورتی که در اثر ضربه دانشجویان از روی صندلی سقوط کرده یا به شدت به دیوار برخورد می کردند .

۳- ضربه زدن روی دستبند به صورتی که آثار کبودی و تورم تا هفته ها روی دست آنها بوده است .

۴- نگهداری در سلول هایی با اندازه های کوچک بطوریکه امکان راه رفتن دراز کردن پا در آن نبوده است

۵- نگهداری در سلول هایی بدون زیر انداز و هیچگونه وسیله دیگری

۶- اجبار به ایستادن متوالی طولانی مدت (۴۸ ساعت )

۷- استفاده از کابل و شلاق برای ضرب و شتم

۸- خواباندن دانشجویان روی زمین و اذیت و آزار توسط تیم هفت نفره باز جویی از جمله فشار بر سر و صورت با پا ، ایستادن روی پا ها و کمر و نشستن روی پشت و کمر.

۹- اجبار به ایستادن روی یک پا بصورت متوالی به مدت طولانی ( ۱۸ ساعت ) .

۱۰- پرتاب کردن و هل دادن به صورتی که به دیوار برخورد کنند

۱۱- ندادن غذا به مدت ۴۸ ساعت .

۱۲- ضرب و شتم شدید حین انتقال به زندان به صورتی که مسئولین بند ۲۰۹ از تحویل گرفتن فرد اجتناب می کردند .

۱۳- اجبار دانشجویان به خواندن مقالات موهن با صدای بلند به طور مداوم و پس از آن اجبار به نوشتن آن مطالب و مقالات از حفظ

۱۴- ممانعت از ویزیت دانشجویان توسط پزشک بند و استفاده از دارو های مورد نیاز

۱۵- اجبار به انجام حرکات طاقت فرسا به مدت طولانی از قبیل نشستن و بلند شدن متوالی ، خم شدن و گرفتن مچ پا و …»

در آبان ماه گزارش کاملی از شکنجه ها با تائید دانشجویان بازداشتی منتشر گردید که در آن شکنجه و فشارهای روحی و روانی در پروسه بازجویی به این شرح اعلام شده بود:

«۱- استفاده از چشم بند به استثنای لحظات حضور در سلول انفرادی حتی برای رفتن به حمام و دستشویی نیز می بایست از چشم بند استفاده می کردیم . در تمام طول بازجویی ها نیز چشم بند روی چشم بود و در حین نوشتن تنها به اندازه یکی دو انگشت اجازه داده میشد چشم بند را به طرف بالا بکشیم و از زیر چشم بند صفحات بازجویی را پاسخ دهیم.

۲- نگهداری در سلول چهار پنج متر مکعبی که نور کافی در آن وجود نداشت این سلول به دلیل کوچکی ، امکان هیچگونه تحرکی در آن وجود نداشت و فقط با یک لامپ کم نور به صورت شبانه روزی روشنایی اندکی ایجاد می کرد که به علت دراز مدت حضور در سلول موجب کاهش بینای شده است

۳- عدم تماس با خانواده و یا هر گونه ارتباط دیگر و ممانعت از اطلاع بازداشت و حضور در بند امنیتی ۲۰۹ تا ۲۵ روز ( مجید توکلی )

۴- طرح موارد بی ارتباط به پرونده و ایجاد ترس و هراس و بیان تهدید دیگران و تهدید به اعدام و فضا سازی های مرتبط برای باور پذیری این تهدیدات

۵- آزاد کردن و مشایعت تا بیرون درب ۲۰۹ و بازگرداندن مجدد به سلول انفرادی ( احمد قصابان )

۶- قرار دادن فرد بین اعتراف و آزادی دوستان در برابر پایداری و شکنجه دوستان

۷- عدم رسیدگی مناسب پزشکی و یا بی توجهی نسبت به برخی موارد پزشکی از زندانی در مورد اعتصابات نیز چنان بی توجهی صورت گرفت که وضعیت و شرایط بحرانی ایجاد شد ( مجید توکلی ) و این در حالی است که در شرایط اعتصاب غذا احتیاج به مراقبت بیشتری وجود دارد .

۸- تلقین اتفاقات ناگوار یا تعریف تهدیدات بیان مکرر از زبان نگهبانان با تحریک برنامه ریزی بازجو

۹- حرکت به صورت نشسته بر روی زمین در مسافت های طولانی و یا بالا و پائین رفتن از پله ها ( اصطلاحا پا مرغی )

۱۰- بیان تهدیداتی شامل بر اخراج پدر و برادر از محل کار و یا برادر و خواهر از محل تحصیل با ارائه مدارک اخراج

۱۱- نگهداشتن به مدت طولانی در اتاق بازجویی و در وضعیت انتظار و اضطراب شدید بدون مراجعه بازجو

۱۲- ایستادن مستمر و طولانی بیش از ۸ ساعت  حین بازجویی بویژه بمنظور جلوگیری از خواب و بازجویی های طولانی ( مجید توکلی و احسان منصوری )

۱۳- فضا سازی در مورد بروز حوادث ناگوار برای اعضای خانواده و پخش صدای ضربان قلب در طول شب در سلول ( احمد قصابان ) و ایجاد زوزه های ممتد و ناله های خاص در طول شب

۱۴- انجام تنبهاتی چون نشستن و برخواستن پی در پی ، ایستادن بر یک پا و نگهداشتن دست در بالای سر جهت خلاصی از بازجویی های فنی و ضرب و شتم شدید

۱۵- بیان حضور مادر و وابستگان نزدیک و دوستان در زندان و شنیده شدن صدای گریستن یک زن از محلی در اتاق بازجویی به شکلی که ادعای حضور مادر را تائید نماید .

۱۶- انجام بازجویی های خاص و ویژه ی به نام بازجویی های فنی که در آن چند بازجو به صورت همزمان ( معمولا بیش از سه نفر ) با کشیدن ، هول دادن ، فریاد زدن در گوش، ضربات مشت و لگد و سوالات متعدد و متنوع به منظور آزار و اذیت . این بازجویی نتیجه ای جز از حال رفتن نداشت و احتمالا قصد اخذ مطلب در این مورد بازجویی وجود نداشته است و فقط جهت همکاری در بازجویی عادی از این روش استفاده میشده است ( مجید توکلی )

۱۷- شکنجه دوستان در نزدیکی محل بازجویی به طوری که صدای ضرب و شتم به وضوح شنیده میشد و حتی مواردی معدود حضور در شکنجه یکی از دوستان و پذیرش اتهامات به منظور جلوگیری از ادامه شکنجه ( حضور احمد قصابان در صحنه شکنجه مجید توکلی ) در برخی از موارد چون شنیدن صدای کوبیده شدن سر دوستان به دیوار بسیار سخت بود .

۱۸- تهدید و بازداشت اعضای خانواده و دوستان به منظور اخذ اطلاع و ایجاد فشار

۱۹- تحقیر و توهین و گفتن ناسزا به طوری که روال عادی بازجوها شده بود

۲۰- بیان الفاظ رکیک و توهین های مکرر بویژه نسبت به پدر و مادر  ( در مورد مجید توکلی بیشتر بوده )

۲۱- تهدید به استفاده از ابزار و آلات غیر معمول بمنظور شکنجه از جمله شیشه نوشابه و تخم مرغ آب پز و یا تهدید به تجاوز چه توسط بازجو ها و چه از طریق قرار دادن در بند های خاص که بازجو عنوان می کرد .

۲۲- ضرب و شتم شدید در هنکام بازداشت و شدیدترن برخورد های ممکن در حین انتقال به زندان ( احسان منصوری )

۲۳- ضرب و شتم شدید ، ضربات سیلی به صورت و پشت گردن و فرق سر به تعداد زیاد طوری که آثار کبودی به وضوح در این موضع های بدن کاملا مشهود بود همچنین ضربات مشت ، فرق سر و پیشانی ، بازوها و لگد به پاها ، سینه و شکم به طوری که گاه در حین بازجویی زندانی از حال رفته و بر زمین می افتاد کوبیدن سر به دیوار و پرت کردن زندانی که در اوج اعصبانیت بازجو صورت می گیرد.

۲۴- گرفتن مو و بلند کردن از روی زمین و زدن مشت و سیلی های متوالی به صورت و پرت کردن روز زمین و تکرار این کار ( مجید توکلی )

۲۵- قرار دادن پا بر روی انگشتان دست و پا و یا قرار دادن زانو بر روی کمر و فشار شدید بر روی زندانی و همچنین قرار دادن ابزاری چون خودکار در بین انگشتان دست و فشار به دست که گاه به علت زخمهای ایجاد شده در دست عفونت شدید در انگشت ایجاد میشد که عامل آن بیشتر قرار گرفتن کفش کثیف بوده است ( احمد قصابان عفونت انگشت دست )

۲۶- قرار دادن پا بر روی سر و صورت پس از اینکه به واسطه شدت ضربات بر روی زمین افتاده و گاه در حین این عمل چنان رفتارهای زننده ای صورت میگرفت که مثلا کفش کثیف روی صورت کشیده میشد که ادامه بازجویی ممکن نبود و برای تمیز کردن سر و صورت به دستشویی رفته تا سر و صورت شسته شود ( مجید توکلی )

۲۷- بیدار کردن ناگهانی از خواب و انتقال ب حالت دو ( دویدن ) همراه با بازجویی و ضرب و شتم شدید که گاه منجر به بروز رعشه های ممتد و طولانی ، لرزش و عدم تکلم می گردید که با خوابانیدن و خوراندن آب ، چایی ، شکلات ، عسل سعی در کنترل این وضعیت میشدند ( مجید توکلی )

۲۸- در طول بازجویی گاه شدت ضربات و ضرب و شتم به حدی میرسید که به طور مکرر فرد از حال رفته و با آب و مواد شیرین به هوش می آمد و این امر گاه در طول یک بازجویی چند بار تکرار میشد .

۲۹- طولانی شدن بازجویی و ممانعت از خوابیدن که گاه این بازجویی های طولانی و بدون وقفه ۳۶ ساعت  ( مجید توکلی ) و حتی ۴۸ ساعت ( احسان منصوری ) نیز میرسید ولی بازجویی ها ۱۲ تا ۱۴ ساعت بیشتر طول نمیکشید .

۳۰- بی توجهی به زخم های ایجاد شده موجب عفونت میشد که در این موارد توسط بهداری جراحی صورت میگرفت ( احمد قصابان ) و یا این بی توجهی ها نسبت به آسیب دیدگی های مفاصل و عضلات بود که مهم نشستن و ایستادن طولانی بود با این وجود فرد مجبور به نشستن و یا ایستادن طولانی می کردند ( مجید توکلی )

۳۱- پس از ضرب و شتم های صورت گرفته همیشه حداقل یک ساعت و گاه تا ۴ ساعت در اتاق بازجویی فرد نگه داشته میشد و برخی آثار مشهود تر از بین برود و یا در مقابل خونریزی های دهان و لب نیز سریعا در هر مقطع از بازجویی که بود سریعا به دستشویی و کاملا دهان شستشو داده میشد ( مجید توکلی ) در مورد لباس نیز تلاش برای تمیز کردن آن قبل از مراجعه به سلول صورت میگرفت .

۳۲- استفاده از صندلی برای ایجاد ضربات شدید ( مجید توکلی )

۳۳- استفاده از ابزار نوک تیز چون کلید برای فشار به بدن بویژه سر

۳۴- استفاده از شلاق ( احمد قصابان)  و تهدید به اخذ حکم تعزیر ( شلاق ) از قاضی

۳۵- نبود شرایط مناسب بهداشتی از جمله کثیف بودن موکت کف اتاق و عدم وجود آب شرب و اجبار در استفاده از آب لوله کشی ۲۰۹ که آب چاه می باشد .

۳۶- قطع تلفن و ملاقات پس از اجازه آن توسط قاضی ( پس از دو ماه از بازداشت این اجازه داده شد ) در هر برهه ای که بازجوها می خواستند به منظور فشار

۳۷- انتقال به سلول انفرادی پس از انتقال به سوئیت جهت فشار و اخذ مطالب جدید

۳۸- حضور بازجوو یا نگهبان واسطه سیستم اطلاعاتی حین تماس های تلفنی ( ۱۰ دقیقه در هفته ) علاوه بر ضبط مکالمه جهت قطع تماس در صورت تمایل و همچنین حضور این افراد در ملاقات های ۲۰ دقیقه ای که هفتگی بود البته در نیمه دوم حضور در ۲۰۹ اجازه تلفن و ملاقات داده شد که به دلایل مختلف نیز از انجام آنها  در برهه هایی ممانعت به عمل می آمد.»

بعدتر در مطلبی با عنوان «ناگفته پرونده نشریات دانشجویی (پشت پرده پروژه سرکوب جنبش دانشجویی)» توضیحاتی پیرامون شکنجه ها ذکر شد:

« …در مورد شکنجه ها نیز موارد متعددی وجود داشت در حالی که چشم بند مانع دید ما بود ، ما را از راهروهای مختلف به چپ و راست می بردند و با نشستن و خم کردن بدن ما طی مسافت طولانی برای رفتن به اتاق بازجوی سعی در تداعی رفتن به محلی مخوف می نمودند در حالی که اتاق های بازجویی در مکان یا محلی دور از سلول ها قرار نداشت . در اتاق بازجویی گاهی اوقات مدتی طولانی به حالت ایستاده ما را نگه می داشتند ( معمولا تا ۸ ساعت ) و بیشتر بازجویی ها تا ۱۴ ساعت در روز طول میکشید . در موارد خاصی بازجویی ها به ۳۶ ساعت و حتی ۴۸ ساعت به طول می انجامید که برای جلوگیری از خوابیدن ما بازجویی ها بیشتر در حالت ایستاده بود در تمام طول بازجویی ها ، لحن بازجویی ها سراسر تند و با فحاشی ، توهین و ناسزاگویی به ما بود ، بازجوها تلاش ویزه ای برای تحقیر و شکستن شخصیت ما داشتند و در این میان از توهین ها و فحاشی به خانواده ها و دوستان ما تهدید آسیب به آنها نیز می کردند . ولی آنچه که ادعای ما در مورد شکنجه  هست نه این موارد که زدن ضربات متعدد مشت و سیلی و لگد ، کوبیدن سر بر روی دیوار ، پرت کردن بر روی زمین ، فشار دادن پا بر روی انگشتان دست و پا ، گذاشتن زانو بر کمر ، گذاشتن پا بر روی صورت در حالی که ما را بر زمین پرت کرده بودند ، زدن ضربات به وسیله کابل ، صندلی یا فشار دادن کلید و وسایل مشابه بر روی بدن که آثار و آلام آن تا چندین روز باقی می ماند و در همان لحظه نیز موجب خونریزی ها و کوفتگی ها متعدد بویژه در ناحیه دهان می گردید ، می باشد .

گاه برای فشار هر کدام از ما را برای دیدن صحنه بازجویی دیگری می بردند که در آن دوست ما به شدت مورد شکنجه بود و یا اینکه در حالت یاس و نا امیدی و اعترافات خلاف واقع بود که در دو حالت تاثیر بسیار بدی بر ما می گذاشت . اگر چه صدای کوبیده شدن سر و بدن دوستان به دیوار و صداهای سیلی و مشت و لگد های فراوان همیشه در طول بازجویی ها ما را آزار می داد ولی دیدن صحنه ای که سه چهار فرد به صورت همزمان در حال زدن ضربات مختلف به سر و صورت و بدن دوست ماست واقعا سخت و غیر قابل تحمل بود . در بازجویی های خاصی که بازجوها آن را بازجویی فنی می نامیدند سه تا چهار بازجو همزمان به طرح سوالات متعدد بی ربط می پرداختند و هر یک ما را به سمتی میکشیدند و ضربه ای به ما وارد می کرد ، در گوش ما فریاد میکشید ند و از ما می خواستند به سوالات متناقض و بی ارتباط آنها پاسخ دهیم و پس از یک ربع ساعت که ما حسابی خسته میشدیم ، ( اگرچه آنها هم خسته میشدند وگرنه بیشتر ادامه می دادند ) مسئول پرونده یا کارشناس اصلی جلو می آمد و میگفت ما وساطت می کنیم به شرطی که همکاری کنید و اساسا این اتفاق که مسئول پرونده یا کارشناس این کار را پس از شکنجه با حمایت بسیار مبنمود قابل تامل بود چه بسا در ابتدای بازداشت این مسئله در قبال آزادی ، عدم بازداشت سایر افراد ، عدم شکنجه دوستان و مواردی از این دست طرح می گردید…

…در برهه هایی از روند بازجویی بنظر میرسید ما به اتاق بازجویی منتقل شده ایم که شکنجه شویم ، روند اتفاقات دوران بازداشت و بازجویی ها بشکلی رقم خورده بود که بازجو ها با ما به صورت شخصی و خصلتی برخورد می کردند مثلا در یک مورد ساعت ۳ نیمه شب سریعا از سلول بیرون کشیده شدم و مرا دوان دوان به اتاق بازجویی بردند و در حالی که هنوز تمرکز لازم را به دست نیاورده بودم با اکتفا به یک سوال ” چی شد ؟ ” و پاسخ ” چی ، چی شد ؟ ” بازجوها چند نفری شروع به زدن ضربات مختلف به من کردند و من را به روی زمین پرت کردند ، پا روی کمر و صورتم میگذاشتند ، سرم را به دیوار می کوبیدند و انواع مختلف شکنجه را به اجرا می رساندند تا اینکه از حال رفتم . شدت برخورد به حدی بود که وقتی هوشیاری خود را بدست آوردم ، نمی توانستم بر روی پاهای خود بایستم . رعشه تمام بدنم را فرا گرفته بود . بازجوها که می بایست فقط در قبال جان ما پاسخگو باشند سریع به خود آمدند و شکنجه ها و ضربات را قطع کردند . سریع برای من آب قند آوردند و مدت زیادی طول کشید تا توانستم به حالت طبیعی برگردم . درست به یاد ندارم چقدر طول کشید . یادم می آید مرا وقتی روی صندلی نشاندنم ، تمام بدنم می لرزید ، محکم دست و پایم را گرفتند و بر روی صندلی فشار دادند که صندلی هم به لرزه افتاده بود . از این اتفاقات در طول بازجویی ها زیاد می افتاد . بارها با نام بازجویی های فنی فقط به خاطر شکنجه کردن به شکنجه ما می پرداختند . در طول شکنجه بازجوها لذت می بردند و می خندیدند و حتی به شکلی با هم به شکنجه کردن و ضربه زدن به ما رقابت می کردند…»

اگرچه ۳ آذر اهورایی پلی تکنیک پس از آزادی تمایل چندانی در یادآوری روزهای بسیار تلخ و پرمشقت بازجویی و بند امنیتی ۲۰۹ را نداشتند ولی به تائید موارد شکنجه می پرداختند و بیان می کردند که موارد حتی بیشتر و وحشتناک تر از این مسائل بوده است. ایشان بیان می کردند درک این مطلب که کسی از شدت درد از حال برود و بی هوش شود می تواند شرحی بر دردناکی آن لحظات باشد.

خبرنامه امیرکبیر: انتخابات شورای مرکزی انجمن اسلامی دانشگاه آزاد شهرکرد با حضور گسترده دانشجویان این دانشگاه برگزار شد.

در این انتخابات تعداد که نزدیک به ۳۰۰ رای به صندوق ریخته شد، دانشجویان زیر به عنوان شورای مرکزی انجمن اسلامی دانشگاه آزاد شهرکرد انتخاب شدند:

۱- کاظم نجفی

۲- علی شب زنده دار

۳- متین رحیمی

۴- مجید غیبی حاجی ور

۵- فرزانه نادری

۶- سلیمان حیدری

۷- محمد خیراللهی

همچنین آقایان میثم دادور و حسین فرهادی بابادی به عنوان اعضای علی البدل برگزیده شدند.

به نام خدا

جناب آقای محمود احمدی نژاد

ریاست محترم جمهوری اسلامی ایران

احتراما با توجه به اینکه ظاهرا قرار است در آینده نزدیک در راستای سفرهای استانی ، به استان زنجان سفر نمایید و با عنایت به اینکه به ما اجازه صحبت رو در رو با جنابعالی و ابراز نظراتمان داده نخواهد شد تصمیم گرفتیم مشکلات موجود در دانشگاه را در غالب نامه ای سرگشاده خدمتتان عرض نماییم و با توجه به اینکه یکی از اهداف سفرهای استانی را برقراری عدالت بیان نموده اید ، امید است در سفر آتی خود به استان زنجان ، نسبت به بی عدالتی هایی که در چند سال اخیر مقامات منصوب توسط شما در حق دانشجویان دانشگاه زنجان روا داشته اند ، اقدامات لازم را مبذول بفرمایید.پاره ای از مشکلات دانشگاه زنجان در ذیل می آید:

۱-در آغاز هر سال تحصیلی شاهد افزایش ظرفیت رشته های مختلف در دانشگاه زنجان هستیم در حالی که امکانات آموزشی دانشگاه به هیچ وجه متناسب با چنین افزایش ظرفیتی ، افزایش نمی یابد. گویا مقامات منصوب توسط شما در وزارت علوم تنها به دنبال ثبت رکوردی در این زمینه و استفاده تبلیغاتی از آن برای دولت نهم هستند و بدون کارشناسی دقیق و علمی و ایجاد امکانات و فضاهای آموزشی مناسب و متناسب با جمعیت دانشجویی دانشگاه زنجان و همچنین بدون در نظر گرفتن فرصت های شغلی شهر زنجان و کشور در رشته های مختلف دست به چنین عملی می زنند.ضمنا افزایش رشته ها در مقاطع کارشناسی ، کارشناسی ارشد و دکتری در دانشگاه زنجان و تاسیس رشته های جدید در این دانشگاه بدون جذب اعضای هیئت علمی کافی برای این رشته ها از سوی مسئولان دانشگاه زنجان صورت می پزیرد.

۲-در زمینه مسائل صنفی دانشجویان کمبود خوابگاههای دانشجویی ، وضعیت نا مطلوب خوابگاهها ، هزینه بسیار بالای خوابگاههای خودگردان دانشگاه ، کمبود امکانات ورزشی و رفاهی ، کمبود سرویس ها و … مشکلاتی که ناشی از سیاست های غلط مسئولان وزارت علوم در دولت جنابعالی است.

۳-در زمینه مسائل فرهنگی-سیاسی دانشگاه ، اینطور به نظر می رسد که سیاستهای دولت نهم در جهت محدود نمودن فعالیتهای دانشجویان می باشد.که از آن جمله می توان به : طولانی نمودن زمان صدور مجوز نشریات و تشکلهای دانشجویی ، عدم صدور مجوز برای نشریات و تشکلهای منتقد ، انحلال تشکلهای واقعی دانشجویان به دلایل واهی و اعطای امتیازات ویژه و بی حد و حصر به تشکلهای حامی دولت نهم و محدود نمودن فعالیتهای کانونهای هنری-فرهنگی دانشگاه و … اشاره نمود.

۴-از زمان روی کار آمدن دولت جنابعالی ، مسئولان تمام تلاش خود را جهت جلوگیری از فعالیتهای انجمن اسلامی دانشجویان(به عنوان بزرگترین تشکل دانشجویی استان زنجان)صرف نمودند و سعی در تک قطبی نمودن فضای فرهنگی-سیاسی دانشگاه به نفع حامیان دولت نهم دارند تا صدای دانشجوی منتقد از تریبون دانشگاه به گوش نرسد.با آغاز سال تحصیلی جدید عده ای از نمایندگان دانشجویان دانشگاه زنجان در غالب یک هیئت موسس بار دیگر درخواست تاسیس انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه زنجان را مطرح نموده اند.اما تا به حال پاسخی از جانب هیئت نظارت دانشگاه داده نشده است.با توجه به اخبار رسیده ، بیم آن می رود که کسانی در تلاشند تا با اعطای مجوز انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه زنجان به عده ای از حامیان دولت و با تغییر نام مقدس انجمن اسلامی به خیال خود این تشکل دانشجویی را نابود سازند.در حالیکه این گونه اقدامات آب در هاون کوبیدن است و تفکر انتقادی انجمن اسلامی در چارچوب قانون قابل حذف از صحن دانشگاه نیست.لذا از شما که ادعای احترام به رای و نظر منتقدان (حتی در کشورهای دیگر)را دارید خواهشمندیم به خاطر احترام به تنها صدای منتقد دانشجویان دانشگاه زنجان دستورات لازم را جهت بازپس دادن مجوز انجمن اسلامی به نمایندگان واقعی دانشجویان صادر فرمایید.

آقای احمدی نژاد ! در پایان با توجه به اینکه معمولا در سفرهای استانی خود در دانشگاههای کشور حاضر نمی شوید و انتقاد قشر دانشگاهی و فرهیخته کشور را از زبان آنان نمی شنوید ، لذا از شما دعوت می نماییم در این سفر استانی با حضور در دانشگاه زنجان به سوالات نمایندگان واقعی دانشجویان پاسخ دهید.

با تشکر

دانشجویان دانشگاه زنجان

خبرنامه امیرکبیر: روز دوشنبه دانشجویان دانشگاه تربیت معلم در اعتراض به هیات رئیسه دانشگاه، جلسه ای را که رئیس این دانشگاه ترتیب داده بود، ترک کردند.

این نشست که به عنوان “نشست با دانشجویان” از سوی هیات رئیسه دانشگاه ترتیب در نظر گرفته شده بود، ساعت ۱۵:۳۰ روز دوشنبه با سخنان طاهری زاده رئیس دانشگاه تربیت معلم آغاز شد، اما با آغاز سخنان وی، دانشجویان به دلیل اینکه ریاست دانشگاه تعهدات خود با دانشجویان در جریان تحصن خرداد ماه را زیر پا گذاشته بود، با اعتراض به وی سالن سخنرانی را ترک کردند.

به گزارش خبرنامه امیرکبیر، در این جلسه مهران عباس زاده دبیر انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تربیت معلم ضمن یادآوری تعهدات رئیس دانشگاه، ریاست وی را در حال حاضر با توجه به عدم پایبندی به تعهداتش، نامشروع دانست.

لازم به یادآوری است در جریان اعتصاب گسترده دانشجویان دانشگاه تربیت معلم در خرداد ماه گذشته که همراه با اعتصاب غذای دانشجویان و در اعتراض به مشکلات دانشجویان برگزار شد، ریاست دانشگاه تربیت معلم ضمن پذیرش خواسته های دانشجویان به دانشجویان تعهد داد که با هیچ یک از دانشجویان شرکت کننده در تحصن برخورد نخواهد شد، اما با پایان سال تحصیل و آغاز تابستان احضار گسترده دانشجویان دانشگاه تربیت معلم به دادگاه انقلاب کرج و صدور احکام قضایی برای آنان آغاز شد. در طی تابستان گذشته نزدیک به ۱۰ نفر از دانشجویان دانشگاه تربیت معلم بارها به اداره اطلاعات احضار شده و تعدادی از آنان نیز برای چند روز در بازداشت به سر بردند. همچنین احکام مختلف محرومیت از تحصیل برای دانشجویان این دانشگاه صادر شد.

همچنین مهران عباس زاده دبیر انجمن اسلامی این دانشگاه، نهم آبان ماه سال جاری در در منزل پدریش توسط نیروهای  اطلاعات بازداشت شده و به مدت یک هفته در زندان رجایی شهر به سر برد.

خبرنامه امیرکبیر: انتخابات تشکل دانشجویی-سیاسی اندیشه سرای اسلامی «آسا» تنها تشکل مستقل و منتخب دانشجویان دانشگاه آزاد شهر تهران با حضور گسترده دانشجویان در دانشگاه آزاد واحد تهران مرکز برگزار شد.

به گزارش دانشجویان دانشگاه آزاد، با دستور نماینده هیئت نظارت یکبار انتخابات این تشکل به طور غیر قانونی لغو شده بود. اما با حضور گسترده ی دانشجویان در مرتبه دوم دانشگاه ناچار به برگزاری انتخابات شد.

این انتخابات که در آمفی تئاتر دانشکده ی فنی برگزار می شد با کارشکنی های گوناگون روبرو بود. طوری که بارها برق سالن آمفی تئاتر قطع می شد تا دانشجویان از سالن خارج شوند و انتخابات به حد حد نصاب نرسد و به تعویق بیفتد. اما حضور پر شور دانشجویان در سالن و سر دادن سرود یاردبستانی  موجب شد که برق سالن دوباره وصل شود و در نهایت انتخابات برگزار شود.

همچنین حضور نماینده نهاد رهبری در سالن برای ایجاد فشار بر کاندیداها هنگام سخنرانی با واکنش منفی دانشجویان برگزار شد.

نیروهای مقاومت بسیج که از اعضای تشکل «آسا» نبودند با حضور در سالن سعی در متشنج کردن فضا داشتند به طوریکه چندین مرتبه در هنگام سخنرانی و معرفی کاندیداهای مستقل اختلال ایجاد شد و لی در نهایت با هوشیاری دانشجویان ناکام ماندند.

پس از ان انتخابات شورای مرکزی تشکل«آسا» برگزار شد و ائتلاف آزاد که از دانشجویان منتقد و مستقل تشکیل شده بود توانست با اختلاف فاحش به پیروزی قاطع دست یابد.

محمد شوراب، مهسا شوراب، بهناز خدادیان، رضا  علی زمانی، آرمین شریفی، میلاد پور عیسی و سهراب کریمی که به ترتیب حائز اکثریت آراء شدند به شورای مرکزی راه یافتند.

این در حالیست که کارشکنی عامدانه هیئت نظارت در دانشگاه آزاد و ممانعت مسوولین این دانشگاه برای برگزاری انتخابات آزادانه بهانه ای برای برخورد و به تعطیلی کشاندن تشکل های دانشجویی این دانشگاه شده است. که از آن جمله می توان به تعطیلی انجمن اسلامی واحد شهر ری، تعلیق شش ماهه تشکل آرمان در واحد تبریز، تعطیلی انجمن اسلامی واحد تهران جنوب،و ایجاد محدودیت برای انجمن های اسلامی واحد کرج و مشهد اشاره کرد.

با تصویب طرح بومی گزینی جنسیتی اتفاق می افتد

تحصیل دختران در دانشگاههای مرکز با اجازه کتبی خانواده هایشان

با تصویب طرح الزام دانشگاهها، مراکز و موسسات آموزش عالی به پذیرش دانشجویان دختر در محل سکونت آنها از این پس اگر دختران بخواهند در دانشگاهی خارج از محل سکونت خود ادامه تحصیل دهند، باید از پدر یا همسر خود موافقت نامه کتبی بگیرند.

بحث بومی گزینی در کنکور سراسری که از شهریور ماه امسال مطرح شد هر روز ابعاد تازه ای به خود می گیرد .کمتر کسی می تواند داوطلبان معترض به نتایج کنکور سراسری سال ۸۷ دانشگاه ها را فراموش کند داوطلبانی که با تجمع مقابل سازمان سنجش خواستار توضیح مسئولان درباره نحوه پذیرش دانشجو در دانشگاههای کشور شده بودند .

داوطلبانی با رتبه های دو یا سه رقمی که بر اساس سنت همیشگی؛ دانشگاههای برتر و مادر کشور را به عنوان انتخابهای نخست شان بر گزیده بودند .غافل از آنکه امسال و براساس مصوبه شورای عالی انقلاب فرهنگی ۶۵ درصد ظرفیت دوره های روزانه دانشگاه ها باید به صورت بومی پذیرش می شدند و هر داوطلب در شهر محل سکونتش شانس بیشتری برای قبولی می یافت .

این طرح این روزها ابعاد تازه تری به خود گرفته است و برخی کارشناسان از طرح جدیدی با نام بومی گزینی جنسیتی در کنکور سراسری هم نام می برند . طرحی که بر اساس ان الزام خاصی برای تحصیل دختران دانشجو در محل سکونت شان در نظر گرفته می شود .

این طرح چندی پیش از سوی ۳۷ نماینده مجلس نوشته و به مجلس داده شده بر اساس این طرح دانشگاهها، مراکز و موسسات آموزش عالی دولتی، آزاد اسلامی و .. مکلف خواهند شد در پذیرش دانشجو به گونه ای عمل کنند که دختران دانشجو در محل سکونت والدین یا همسران شان پذیرفته شوند. همچنین در این طرح دانشگاهها موظف اند در صورت تقاضای دانشجویان دختر شاغل به تحصیل برای انتقال به دانشگاههای محل سکونت والدین یا همسران خود که دارای رتبه برابر با حداقل رتبه پذیرفته شده اند موافقت کنند .

تبصره ای این طرح نمایندگان مجلس را کامل می کند :” تحصیل دختران دانشجو در غیر محل سکونت والدین یا همسر، منوط به موافقت والدین یا همسر او خواهد بود . .”

این طرح به همراه پیشنهادات دیگر برای بومی گزینی دانشجویان توسط نمایندگان مجلس به شورای عالی انقلاب فرهنگی سپرده شده نها دی که به گفته آنان مساله بومی گزینی از ابتدا از مسوولیت های آن بوده است.

در طول یک ماه گذشته تعدادی از کارشناسان و برخی از نمایندگان مجلس با طرح بومی گزینی مخالفت کرده و آن را به صلاح نظام آموزش کشور ندانسته اند.اما دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی در این باره نظر دیگری دارد “: «جهت گیری مصوبه بومی گزینی کنکور صحیح است و نباید راضی شویم استعدادهای خوب و نخبگان، مناطق بومی خود را خالی کنند.»

به عقیده محمد رضا مخبر وقتی حجم قابل توجهی از نخبگان به شهرهای دیگر مهاجرت کنند، دیگر به شهر خود باز نمی گردند بنابراین چرا باید قبول کنیم برخی از مناطقی که دارای استعدادهای خوب هستند از وجود این استعدادها پس از متخصص شدن محروم بمانند.

بومی گزینی دختران مهاجرت را افزایش می دهد

در میان امضا کنندگان طرح بومی گزینی جنسیتی نام اسدالله بادامچیان در کنار نام علیرضا محجوب دیده می شود. همچنین نام عفت شریعتی، ، عضو شورای مرکزی جامعه زینب نیز در این لیست ۳۷ نفره دیده می شود. موسی قربانی، علی مطهری، محمد تقی رهبر و شهاب الدین صدر نیز ازدیگر نمایندگان امضا کنندگان این طرح هستند.

عفت شریعتی نماینده مردم مشهد در مجلس و تنها زن امضا کننده این طرح می گوید :” بومی گزینی اگر با شرایط لازمش در نظر گرفته شود فی نفسه مطلوب است مثلا دختردانشجوئی را در نظر بگیرید که در یک شهر دور افتاده قبول شده و هیچ امکاناتی هم در اختیار ندارد اگر برای این دختر امکاناتی فراهم شود تا در کنار خانواده اش درس بخواند مطلوب است . هر چند این بومی گزینی نباید موجب تضییع حق اش شود و اگر خودش خواست به دانشگاههای شهرهای بزرگ برود نباید مانعی را سر راهش قرار داد .”

اما تعدادی از کارشناسان معتقدند که با وجود مواد طرح بومی گزینی جنسیتی بسیاری از دختران از تحصیل در محل دلخواهشان محروم می شوند .

شریعتی در این باره می گوید :”اصلا مواد این لایحه محدودیت دختران را مد نظر قرار نداده است و اگر خانواده هائی راضی اند که دخترشان در شهرهای بزرگ درس بخوانند اشکالی ندارد. این طرح فقط شرایط انتقال و مهمان شدن دانشجویان را تسهیل می کند .

به گفته او در طی سالهای گذشته دختران دانشجوی زیادی به این نماینده مراجعه کرده و تقاضای انتقال و تحصیل در کنار خانواده هایشان را داشته اند . “

علی مشیری استاد دانشگاه در این باره عقیده دیگری دارد “: بومی گزینی موضوعی است که جای بررسی زیادی دارد . وقتی ما در کشوری زندگی می کنیم که امکانات اجتماعی و اقتصادی آن برابر توزیع نشده حرف از بومی گزینی چندان صحیح نیست . آیا امکانات دانشگاهی شهرهای بزرگ کشور مثل تهران یا دیگر شهرهای مرکز با شهرهای کوچک کشورمان قابل مقایسه است که از جوانان می خواهیم در محل سکونت شان درس بخوانند.”

او همچنین قانونی را که برای دختران استثناهای بیشتری نیز در نظر می گیرد تبعض آمیز می داند :” طرح بومی گزینی دختران خانواده ها را تشویق به مهاجرت می کند و دانش آموزان در سال های دبیرستان برای زندگی به شهرهای بزرگ می روند تا در بومی گزینی دانشگاه موفق به راه یافتن به دانشگاه های برتر شوند.” به عقیده او این طرح با وجود آنکه برای کاهش مشکلات اجتماعی دختران پیش بینی شده کارا نیست و مشکلات اجتماعی را به نحو دیگری گسترش خواهد داد.

بومی گزینی مشکات اجتماعی را حل می کند

“اعزام دختران برای تحصیل به شهرهای دیگر مشکلاتی را برای خانواده ها و اجتماع شان به وجود می آورد اگر آنها در کنار خانواده هایشان باشند به آرامش خود و جامعه یاری میرسانند .”

موسی قربانی رئیس کمیسیون قضائی مجلس و از دیگر امضا کنندگان طرح بومی گزینی دختران این را می گوید . به عقیده قربانی خیلی از دختران برای تحصیل در شهرهای دیگر مشکلاتی دارند و این طرح مشکل شان را حل می کند و عده دیگری هم که مشکلی ندارند می توانند با اجازه همسر یا والدین برای تحصیل به شهرهای دیگر بروند.

اجازه همسر یا والدین برای تحصیل دختران در دانشگاه شهرهای بزرگ نکته ای است که برخی از کارشناسان را نگران می کند آنها معتقدند این شرایط تحصیل دلخواه دختران را محدود می کند . مشیری می گوید :” در بعضی رشته ها و برخی دانشگاه ها تنها رتبه های بالا پذیرفته می‌شوند ونباید با این شروط دختران را از علائق شان محروم کرد .”

اما قربانی در توضیح این نکته و شرط رضایت والدین و همسر برای تحصیل در دانشگاها عقیده دیگری دارد :”الان هم اگر زنی بخواهد درس بخواند اجازه همسرش الزامی است و اگر اجازه ندهد مشکل پیش می آید .بنابراین این مشکل از قبل وجود داشته و دخترانی که علاقه مند به تحصیل در شهرهای دیگر هستند با این کسب اجازه می توانند به تحصیل شان ادامه دهند. “

مشیری به نکته دیگری هم در این باره اشاره می کند :” بومی گزینی دانشجویان دختر دخالت در مسائل خانواده هاست زیرا ممکن است کسی در شهرهای دیگر اقوامی داشته باشد و بخواهد از این امکان برای تحصیل فرزندش استفاده کند. دانشجویان، سفیران فرهنگی هستند و نباید از حضورشان در شهرهای مختلف بیم داشت.”

برگرفته از روزنامه همشهری عصر

ترانه بنی یعقوب

کانون زنان ایرانی

طرح بومی سازی جنسیتی دلیلی شد تا به گفتگو با دخترانی که برای ادامه تحصیل از محل سکونتشان جدا شده اند بنشینیم و از تجربه هایشان ملموس تر دریابیم که چگونه این طرح می تواند مانع پیشرفت دختران این سرزمین شود. این بخش گفتگویی است با نسرین اعلم٬ ساکن یزد که فارغ التحصیل کارشناسی ارشد برق از دانشگاه صنعتی شریف است.

یاسمن دادور: به چه دلیلی تهران را برای درس خواندن انتخاب کردی؟

نسرین اعلم: افراد به نسبت امکانات و سطح آموزشی دانشگاه های مختلف و سطح علمی خود، محل تحصیل شان را انتخاب می کنند. اولویت من این بود انتخاب جایی بود که سطح علمی خوبی داشته باشد و دلیلم هم این بود که دوست داشتم ادامه تحصیل بدهم، البته در ادامه دلایل دیگری هم اضافه شد. ولی مهمترین دلیل انتخاب دانشگاه های تهران،‌ همان سطح علمی بود با توجه به اینکه رتبه من در کنکور سراسری رشته ریاضی دو رقمی بود.

یاسمن دادور: در انتخاب رشته با خانواده مشکلی نداشتی؟ آنها توصیه ای نداشتند مبنی بر اینکه در یزد ادامه تحصیل بدهی؟

نسرین اعلم : به شدت مشکل داشتم. این مشکل آنقدر بنیادی بود که علی رغم اینکه من رتبه خیلی خوبی داشتم تاکید پدر من این بود که در یزد ادامه تحصیل بدهم. این مشاجره در محلتی که باید انتخاب رشته می کردم آنقدر ادامه پیدا کرد که تا نیمه های شبی که باید صبحش فرم های انتخاب رشته را تحویل می دادم، فقط سه یا چهار رشته را توانستم انتخاب کنم. ولی باصحبت های دیگر اعضای خانواده و معلمین مدرسه توانستم نظر مساعد پدر را مبنی بر انتخاب رشته در شهر های دیگر به دست اورم ولی بازهم انتخاب من محدود بود به تهران، به خاطر سطح علمی بالا و اصفهان به خاطر نزدیکی راه و من حق انتخاب رشته در شهرهایی مثل مشهد و شیراز را نداشتم.

یاسمن دادور: بعد چه اتفاقی افتاد؟ بعد از اینکه قبول شدی و به تهران رفتی باز هم خانواده مشکل داشتند؟

نسرین اعلم: اتفاق خاصی نیفتاد که آرزو کنند ای کاش من در دانشگاه یزد قبول می شدم. قبول شدن من در یکی از دانشگاه های تهران، تهران انقدر به استقلال من کمک کرد که برای کارشناسی ارشد دیگر کسی از من نپرسید «چرا تهران را انتخاب کردی؟» در حقیقت من هیچوقت شرایط اجتماعی خانواده و محدودیت های آنان را فراموش نکردم. تلاش کردم که با این محدودیت ها مبارزه کنم و تا حدی هم موفق بودم ولی خط قرمز های خانواده ام را زیر پا نگذاشتم تا اینکه آنها ارام ارام استقلال مرا پذیرفتند و توانستم تاثیر خوبی روی خانواده و دیگر خواهر و برادر هایم داشته باشم.

یاسمن دادور: فکر می کنی درس خواندن در خارج از شهر محل سکونت و به دست اوردن استقلال در مقطع سنی بعد از دبیرستان چه تاثیری در زندگیت گذاشت؟

نسرین اعلم: من تا روزی که مستقل شدم و رفتم دانشگاه هیچ آزادی عملی نداشتم. تمام آزادی های من محدود بود به اردو هایی که از طرف مدرسه می رفتم. وقتی دانشگاه قبول شدم یک مقدار وضعیت برایم مبهم بود. نه تنها تهران، بلکه شرایط زندگی هم بسیار جدید و ناآشنا بود و اینها همه به این معنی بود که من داشتم مستقل می شدم. در ماه اول فقط محدوده دانشگاه تا خوابگاه و نهایتا تا ترمینال را رفت و آمد می کردم و پایم را از این محدوده فراتر نمی گذاشتم ولی بعد از اولین باری که برای دیدار خانواده به شهر محل زندگی ام برگشتم حس کردم که دیگر فرقی نمی کند و آن ترس ها و مرزها برایم رنگ باخت. بعد از آن من همه جای تهران رفتم، کار کردم، درس خواندم، کلاس های مختلف رفتم و به فعالیت های فوق برنامه مشغول شدم و آدمی بار امدم که در حال حاضر خانواده ام دیگر نمی گویند که من به کمک نیاز دارم. حتی من برای خانواده ام حکم تکیه گاه را دارم و اگر الان به آنها بگویم که می خواهم برای ادامه تحصیل به خارج از کشور بروم، کسی نمی گوید نه و همه اینها اثر همان زندگی دور از خانواده دانشجویی و تجربه های این زندگی است. الان نه تنها این استقلال برای خود من ایجاد شده بلکه برای خانواده ام هم این شهامت ایجاد شده تا باور کنند که من می توانم روی پای خودم بایستم.

یاسمن دادور: تاثیر زندگی دانشجویی دور از خانواده را روی دیگر دوستانت که باهم در خوابگاه زندگی می کردید، چگونه می بینی؟

نسرین اعلم: این دوستان همه وابستگی های خانوادگی شان کمتر شده و راحت تر می توانند برای خودشان تصمیم بگیرند و هدف داشته باشند. طبیعی است که وقتی فرد در سن هجده سالگی از خانواده جدا می شود یاد می گیرد که تنها زندگی کند. وابستگی های مادی و حمایتی اش کمتر می شود و می تواند مسیر زندگی اش را خودش انتخاب کند و شریک زندگی اش را خودش انتخاب کند. یاد می گیرد که همیشه خودش باید تصمیم بگیرد و مسئولیت این تصمیم ها هم با خودش است. باید نسبت به تمام اتفاقاتی که در اطرافش می افتد اگاهی داشته باشد. نمی تواند چشم و گوش بسته باشد. باید بفهمد که نیازهای حتی ابتدایی خودش را خودش رفع کند. دیگر کسی وجود ندارد که برایش آشپزی کند، پس باید قدرت داشته باشد تا نسبت به غذایی که به او می دهند واکنش نشان بدهد. قدرت تشخیص خوب و بد را داشته باشد. شهامت داشته باشد که از حق خودش دفاع کند. مثلا کسی نمی آید به او بگوید این هشت متر مربع اتاق مال تو! باید برای اینکه این فضا را به دست بیاورد تلاش کند. پیوند های عاطفی اش را خودش تعیین می کند. با آدم هایی زندگی می کند که ممکن است هر آن ترکش کنند. یاد می گیرد که خیلی وابسته نشود و… بسیاری از آموزش هایی که پیش از این مرسوم نبوده دختران یاد بگیرند، الان یاد میگرند و این یادگیری باعث می شود که بتوانند در همه مراحل زندگی خودشان برای خودشان تصمیم بگیرند به جای اینکه این کار را به دیگران محول کنند

یاسمن دادور: از سختی ها بگو؟ هیچوقت شده بود که آرزو کنی ای کاش یزد قبول شده بودی؟

نسرین اعلم: بله پیش آمده بود. دلیلش هم انبوه تعارض هایی بود که برایم پیش آمد، وقتی می دیدم که من بیش از آن چیزی که خانواده ام نسبت به محیط اطرافشان حساسیت دارند حساسیت دارم. وقتی می دیدم که من از چیزهایی اطلاع دارم که آنها اطلاع ندارند و در تصمیم گیری هایشان آنها را لحاظ نمی کنند، بنابراین، گفتمان کردن با انها سخت می شد. آرزو می کردم که ای کاش من اینقدر در جریان مسایل نبودم و نمی فهمیدم و همان آدم ساده قبل بودم. در شهر خودم مانده بودم و در چهار چوب های خودم بودم. البته این آرزو یک آرزوی از فرط استیصال بود و گاهی و فقط در موارد بسیار سخت به وجود می آمد. در حالیکه همیشه از انتخاب خودم راضی و خشنود بودم. اگر من در شهر محل سکونتم مانده بودم قطعا یک سری آسودگی هایی داشتم که در تهران نبود، مثلا از لحاظ مالی. آنجا بود که یاد گرفتم چگونه باید پول خرج کنم و با کم بسازم و قناعت کنم و برای به دست آوردن پول بیشتر کار دانشجویی کنم. ممکن بود پیش خانواده بودن باعث می شد که من درس بیشتری بخوانم ولی رفتن من باعث شد که آدم کاملی شوم.

یاسمن دادور: نظرت در مورد لایحه بومی سازی چیست؟

نسرین اعلم: یک آدم نرمال شاید بتواند وزنه پنجاه کیلویی را بلند کند ولی نباید آدم ها را محدود کرد. اگر کسی پیدا شود که بتواند بیشتر از پنجاه کیلو هم بلند کند نمی شود به او گفت که نکن. اگر این آدم وزنه را بلند کرد و دچار مشکل شد به خودش مربوط است اما نمی توان حکم داد و گفت چون ممکن است دچار مشکل شود پس بلند نکند. در مورد هرجور فعالیت دیگر هم همین است. کسی حق ندارد دیگران را محدود کند به اینکه چه رشته ای و چه شهری را انتخاب کنند. خدا برای انسان ها آنقدر ارزش قایل است که به هرکس یک وجود مستقل داده و کسی اجازه ندارد به جای دیگری تصمیم بگیرد که کجا، چگونه، چه شهری و چه رشته ای را بخواند. از آنجایی که ما نمی توانیم جلوی پسران را بگیریم و از اساس هم به دختر و هم به پسر آموزشهای درستی داده نشده به طوری که مهارت های زندگی فردی و اجتماعی در آنها پایین است. همچنین مشاوره خوبی هم به آنها داده نشده، پس می آییم و جلوی دختران را می گیریم؛ که نتیجه آن می شود طرح قوانینی از این دست. چرا که وقتی دختران وارد اجتماع می شوند قطعا مطالبات دیگری هم خواهند داشت. این مطالبات برای عده ای که نمی خواهند زنان خیلی در اجتماع فعال باشند، بسیار گران تمام می شود.

یاسمن دادور: فکر می کنی نتیجه این طرح در صورت تصویب چه باشد؟

نسرین اعلم: این کار می تواند سطح علمی دختران را خیلی پایین بیاورد، بازار کار را برای آنان محدودتر کند و ادامه تحصیل در مقاطع فوق لیسانس و دکترا برای دختران به دلیل همان پایین آمدن سطح علمی دشوارتر شود. دیگر اینکه دختران از لحاظ فرهنگی اجتماعی و اقتصادی وابسته به خانواده باقی بمانند، استقلال پیدا نکنند و همچنان تحت کنترل باقی بمانند، امکان بروز و ظهور اجتماعی در آنان کمتر شود. وقتی دختران در شهر خودشان محدود باشند تعامل فرهنگی بین دختران پیش نمی آید، تعامل زن ها با یکدیگر محدود می شود و هرگز امیدی به تحول فرهنگی وجود نخواهد داشت.

مدرسه فمنیستی

خبرنامه امیبرکبیر: عابد توانچه از دانشجویان طیف چپ روز شنبه گذشته از زندان مرکزی اراک آزاد شد.

توانچه به اتهاماتی نظیر اقدام علیه امنیت ملی و تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی ایران به تحمل ۸ ماه حبس تعزیری محکوم شده بود که پس از سپری کردن ۵ ماه حبس با مواقت شورای طبقه بندی زندانیان و دادستان انقلاب استان مرکزی، بعد از واریز جریمه ی مالی دولتی پرونده ی خود، تحت عنوان مرخصی پایان حبس آزاد گردید.

در این دیدار آیت الله منتظری با اشاره به مباحث روز کشور گفت: “در دنیای امروز بر همه معلوم است که سیاست کشور در دست احزاب سیاسی است و این کار درستی است”.

ایشان با نقل حدیثی از امام حسن (ع) گفت: “امام حسن در نامه خود به معاویه می فرمایند: “وقتی پدرم از دنیا رفت مردم مرا والی قرار دادند. یعنی امام حسن که ما او را امام و حکومتش را مشروع می دانیم خود تاکید می کند که مردم او را والی قرار داده اند. بنابراین کشور متعلق به مردم است”.

حضرت آیت الله منتظری با اشاره به انتخابات پیش روی ریاست جمهوری گفت: ” به اعتقاد من شاید این بحث ها قدری زود باشد چرا که ما زمان طولانی تا انتخابات در پیش رو داریم”.
ایشان به دیدارهای صورت گرفته با برخی از شخصیت ها و احزاب سیاسی اشاره کردند و گفتند: “معتقدم اگر اصلاح طلبان در انتخابات چند دسته باشند شکست خواهند خورد و به همین دلیل باید با هم هماهنگ باشند و مردم را دعوت به حضور کنند چرا که اگر مردم نسبت به سرنوشت خود بی تفاوت باشند طبیعی است که میدان خالی می شود و افراد شر بر سر کار خواهند آمد”.

آیت الله منتظری در ادامه با تاکید بر اینکه قصد حمایت از شخص خاصی در انتخابات را ندارد، در خصوص طرح کاندیداتوری عبدالله نوری گفت: “من آقای عبدالله نوری را فرد صالحی می دانم و به او علاقه زیادی دارم اما ایشان با سد شورای نگهبان مواجه است البته اگر توافق همه گروه ها بر یک فرد باشد شورای نگهبان هم نمی تواند آن فرد را رد صلاحیت کند”.

آیت الله منتظری در ادامه گفت: “گروههای سیاسی در عین حال که خلاف عقیده خود را نیزنباید بگویند، بایداز درگیری با هم بپرهیزند”.

آیت الله منتظری با اشاره به سخنان پیشین خود مبنی بر لزوم ایستادگی رییس جمهور گفت: رییس جمهور باید هدف اصلی خود را عزت ایران و مردم قرار دهد. اگر قرار باشد رییس جمهور تدارکاتچی مقامات بالاتر باشد باشد و همه کارها را با کسب اجازه انجام دهد نمی توان امیدی به انتخاب یک رییس جمهور اصلاح طلب هم داشت.

ایشان افزود: “من در نامه به آقای خاتمی هم گفتم که شما بر ۲۲ میلیون رای که از مردم گرفته اید تکیه کنید و بگویید که اگر رییس جمهور اختیار انتخاب وزرا و سفرا و استانداران خود را هم نداشته باشد، پس خداحافظ شما. رییس جمهور باید کسی باشد که خودش تصمیم گیرنده باشد. باید نیروهای لازم هم در اختیار او باشد”.

آیت الله منتظری در ادامه گفت: “هدف همه ما باید عزت ملت، ارتقای کشور و تامین حقوق مردم باشد”.
آیت الله منتظری با انتقاد از تحقق نیافتن جایگاه قانونی برخی نهادها در کشور گفت:”خداوند آیت الله مشکینی را رحمت کند،ایشان در زمانی که در قید حیات بودند و ریاست مجلس خبرگان را بر عهده داشتند فرمودند که ما اعضای خبرگان در برابر خداوند و رهبری مسوول هستیم،این درحالی است که مطابق با قانون اساسی ،رهبر در قبال خبرگان و رییس آن پاسخگو است”

آیت الله منتظری در بخش دیگری از سخنان خود بار دیگر به مساله توقیف حسینیه شهدا اشاره کرده و گفت: “این حسینیه در واقع ملک شخصی است و از محل وجوهات هم ساخته نشده است، اگر مسئولانی که مدعی اند در حکومتشان آزادی وجود دارد این موضوع را نمی دانند که وااسفا و اگر می دانند که وامصیبتا.

در پایان این دیدار احمد زیدآبادی دبیرکل و عبدالله مومنی سخنگوی سازمان دانش آموختگان ایران با همسر مجتبی لطفی عضو بازداشت شده دفتر آیت الله منتظری دیدار و از آخرین وضعیت وی با اطلاع شدند. اعضای ارشد سازمان دانش آموختگان با ابراز تاسف از برخورد صورت گرفته با مسوول اطلاع رسانی آیت الله منتظری این اقدام را گامی دیگر درجهت فشار بر آیت الله منتظری و بیت ایشان ارزیابی کردند.

ادوار نیوز

محمود احمدی نژاد رئیس جمهوری ایران تلاش کرده تا ارتباط میان دانشگاهیان ایران و آمریکا افزایش یابد اما همزمان با فشار های بین المللی به ایران، این ارتباطات هم کاهشی چشمگیر یافته است.

رئیس اتحادیه دانشگاههای آمریکا، روسای دانشگاه کرنل ، رایس آمریکا، فلوریدا، مریلند، کالیفرنیا و رئیس دانشگاه کارنگی ملون مهمانان دانشگاه صنعتی شریف هستند. این افراد قرار است از دانشگاه صنعتی شریف، دانشگاه تهران، دانشگاه امیرکبیر، دانشگاه صنعتی اصفهان، دانشگاه شهید بهشتی و پژوهشکده رویان بازدید و با روسای آن ملاقات کنند.

دیدار رئیسان هفت دانشگاه آمریکا از ایران در شرایطی انجام می شود که دو کشور نزدیک به سی سال است که روابط سیاسی خود را قطع کرده اند و این موضوع بر تبادلات علمی و فرهنگی ایران و آمریکا تاثیراتی گذاشته است.

دولت های پیشین ایران از جمله دولت محمد خاتمی در صدد برقراری روابط فرهنگی و علمی با آمریکا بود و از ایجاد پل ارتباطی میان محققین دو کشور استقبال کرد اما در عمل، انجام این طرح پس از پایان عمر کابینه او با موانعی رو به رو شد.

پیش از این برخی خبر ها حاکی از آن بود رئیس دانشگاه کلمبیا نیز قرار است به ایران دعوت شود اما نام او در میان روئسایی که به ایران سفر کرده اند، به چشم نمی خورد.

محمود احمدی نژاد رئیس جمهوری ایران نیز تلاش کرده که تا ارتباط میان دانشگاهیان ایران و آمریکا افزایش یابد اما همزمان با فشار های بین المللی به ایران، این ارتباطات هم کاهشی چشمگیر یافته است.

آقای احمدی نژاد که تحت انتقاد های زیادی از شرایط دانشگاه های ایران و دانشجویان این کشور قرار دارد، سال گذشته در جریان سخنرانی در دانشگاه کلمبیا در آمریکا از روسا و اساتید دانشگاه های این کشور دعوت کرده بود که با سفر به ایران از نزدیک با فضای دانشگاه های کشورش آشنا شوند.

پیش از این برخی خبر ها حاکی از آن بود رئیس دانشگاه کلمبیا نیز قرار است به ایران دعوت شود اما سعید سهراب پور، رئیس دانشگاه صنعتی شریف خرداد ماه امسال به خبرگزاری های ایرانی گفته بود که “دانشگاه کلمبیا از بهترین دانشگاههای آمریکا در علوم انسانی است اما با توجه به اقدام نامناسب رئیس این دانشگاه دعوتی از وی به عمل نخواهد آمد.

لی بالینجر، رئیس دانشگاه کلمبیا، دو سال پیش در هنگام سخنرانی آقای احمدی نژاد، انتقاد های تندی از او کرد .

بی بی سی

‎‎اگر ممکن است یک بازخوانی از حوادثی داشته‌ باشید که منجر به بازداشت‌تان در اردیبهشت ماه ‏سال ۱۳۸۶ شد.‏‎‎

من کلید خوردن پروژه را در خرداد ماه سال ۸۵ می‌دانم که انجمن اسلامی غیرقانونی اعلام شد و تابستان ‏همان سال در اواسط مرداد ماه، دفتر انجمن اسلامی تخریب شد. مهر ۸۵ مدیریت دانشگاه تمام تلاش‌اش را ‏انجام داده‌بود که هیچ فعالیتی در دانشگاه انجام نشود. بیش از ۴۰ نفر به کمیته انضباطی احضار شده‌بودند و ‏فایل آموزشی بیش از ۷۰ نفر بسته شده‌بود و خیلی از نشریات توقیف شده‌بودند، اما مجموعه انجمن اسلامی به ‏فعالیت‌هایش ادامه داد.تا آذر ماه که احمدی‌نژاد به پلی‌تکنیک آمد و پلی‌تکنیک شاید محکم‌تر از همیشه پاسخ ‏محکمی به وی داد. سال ۸۵ به واسطه اینکه انجمن اسلامی دفتری نداشت، نشریات خیلی قوت گرفت. ما به ‏واسطه قوانین جدیدی که در دانشگاه حاکم شده‌بود، محدودیتی برای انتشار نشریات داشتیم و هر نشریه را ‏می‌توانستیم حداکثر یک شماره در هفته منتشر کنیم. این شد که به سمت تعداد نشریات بیشتر رفتیم. حدود ۳۰ ‏تا ۴۰ نفر از اعضای مجموعه مجوز نشریه گرفتند. احساس می‌کنم پس از ۶، ۷ ماه فعالیت این مجموعه در ‏اردیبهشت ماه به نقطه‌ای رسید که مدیریت دانشگاه دیگر نمی‌توانست این تعداد زیاد نشریات را کنترل کند. ‏اعتراضات در یک نقطه جمع نمی‌شد و محل تمرکز برای برخورد وجود نداشت. در عین حال مجموعه ‏تریبون‌ها و تجمع‌هایش را برگزار می‌کرد و مراسم خاص تشکیلاتی‌اش را بیرون از دانشگاه برگزار می‌کرد. ‏شاید همین ها بود که نهادهای امنیتی را متقاعد کرد که برخورد ویژه‌ای شود. تجربه آذر ۸۵ پلی‌تکنیک تجربه ‏ویژه‌ای بود برای جمهوری اسلامی، در شرایطی که می‌خواست صدایی از دانشگاه بیرون نیاید، احمدی‌نژاد به ‏پلی‌تکنیک آمد و به بدترین شکل با اعتراض دانشجویان مواجه شد. ولی من چند کاتالیزور را در این میان ‏مؤثر می‌دانم: ما از اسفند ماه علی‌رغم خواست عمومی مجموعه شاید در چند حیطه وارد شدیم. ما در ‏نشریاتمان، یکی به نقد ساختاری نظام و دوم به نقد رهبری و اصل ولایت فقیه پرداختیم. مخصوصاً این مسئله ‏دوم از فروردین ماه قوت گرفت. حتی چند مطلب به صورت مستقیم خطاب به آقای خامنه‌ای نوشته‌شدکه ‏عکس‌العمل خیلی ویژه‌ای را هم از سوی نشریه‌های وابسته به بسیج و مدیریت دانشگاه دیدیم که همان روزها ‏به ما هشدار دادند؛ ولی ما توجهی نکردیم. این کل آن فضایی بود که نهایتاً ما به اردیبهشت ماه ‏رسیدیم.اردیبهشت، قرار بود انتخابات انجمن اسلامی برگزار شود. انتخاباتی که برگزاریش برای ما و عدم ‏برگزاریش برای دانشگاه حیثیتی بود. دانشگاه با مدیریت جدید، دو سال انرژی‌اش را از آبان ماه ۱۳۸۴ ‏گذاشته‌بود که این مجموعه را جمع و فضای دانشگاه را مدیریت کند. ولی در اردیبهشت ۸۵ احساس کرد ‏هم‌چنان جنبش دانشجویی و انجمن اسلامی پلی‌تکنیک قوت گذشته را داردو می‌خواهد انتخابات‌اش را برگزار ‏کند. نشریات‌اش را دارد. حرف‌هایش را هم‌‌چنان در دانشگاه می‌زند. در آن هفته خاص انجمن اسلامی، سه ‏روز پشت سر هم با چهل پنجاه نفر از اعضای شورای عمومی، تحصنی در صحن دانشگاه برگزار کرد. آن‌ها ‏احساس کردند که به زودی قرار است تجمع‌های بزرگتری برگزار شود. قرار است انتخابات دوباره برگزار ‏شود و این مجموعه ادامه حیات داشته باشد. این تحلیل از بیرون به مجموعه است. مسائلی هم در داخل ‏مجموعه است. ما هنوز نمی‌دانیم که آیا مطالبی از درون مجموعه ما به بیرون می‌رفت یا نه؟ اگر این فرض ‏را هم داشته‌باشیم، برخی از حرف‌هایی که درون مجموعه ما وجود داشت، برخی از مسائلی که ما ‏نمی‌خواستیم علنی شود با انتقال‌اش به بیرون، آن‌ها را متقاعد کرد که زودتر با ما برخورد شود. مطالبی که ‏بعدها دیگر هیچ وقت مجال اجرایی شدن‌اش پیش نیامد.‏

‎‎می‌توانید نمونه‌ای را بیان کنید؟‎ ‎

من فقط در مورد تریبون‌هایمان می‌توانم دقیقاً بگویم. ما یازدهم اردیبهشت ماه تریبون داشتیم و در جلسات‌مان ‏مقرر کرده‌ بودیم که این تریبون صنفی باشد و بعد از آن، فضای دانشگاه را هم‌چنان آماده نگه داریم و از این ‏تریبون صنفی، ظرف یک هفته تا دو هفته یک تریبون سیاسی بزرگ سیاسی در اعتراض به سیاست‌های ‏دولت، ساختار استبدادی حاکمیت و دامن زدن به جنگ در دولت احمدی‌نژاد، برگزار کنیم. شاید این مسائل به ‏بیرون رفت. مسائل دیگری هم بود. شاید آن بحث ولایت فقیه یکی از آن مسائل ویژه بود.‏

‎‎خیلی ها علت برخوردها را بیشتر در بیستم آذر و حضور احمدی‌نژاد در پلی‌تکنیک می‌دانند. آیا ‏شواهدی در بازجویی‌هایتان یا جریان پرونده‌تان وجود داشت که مؤید این تحلیل باشد؟‎ ‎

من احساس می‌کنم در مورد ۲۰ آذر، یک سری حرف‌ها شاید زده نشده‌است؛ اینکه مجموعه ما در ۲۰ آذر ‏شدیداً دچار مشکل بود؛ اینکه از ابتدای آذر ماه تعداد زیادی از ما ممنوع‌الورود شدیم و بعد از آن اتفاقات ۱۵ ‏آذر دانشگاه تهران و تریبون ۱۹ آذر پلی‌تکنیک. ۲۰ آذر فضا خیلی امنیتی بود. کمتر از ۵۰ درصد بدنه ‏اصلی مجموعه ما وارد دانشگاه شدند. تحلیل هم همین بود که این مجموعه نتوانسته بدنه اصلی‌اش را داخل ‏دانشگاه ببرد و سالن پر شده‌بود از افرادی که از دانشگاه امام صادق و امام حسین و حتی شاید از پایگاه‌های ‏مقاومت آمده بودند. با این وجود اتفاقاتی در پلی‌تکنیک افتاده‌بود و دانشجویان عادی پلی‌تکنیک آن فضا را ‏شکل دادند، هر چند که شروع‌کننده به هر حال عده‌ای از فعالان دانشجویی بودند. در بازجویی‌ ما هم ۲۰ آذر ‏برای آن‌ها از این بابت که بعد رسانه‌ای پیدا کرده‌بود خیلی اهمیت داشت، اما از بعد فعالیتی نه! چون سطح ‏اعتراض‌های ۲۰ آذر در سطح سایر اعتراض‌های ما بود. آن‌ها سر مسائل خاص‌تری در بازجویی‌ها تأکید ‏داشتند، ولی ۲۰ آذر یکی از موضوعاتی بود که خیلی تکرار شد. اینکه “شما همان آدم‌هایی هستید که به ‏احمدی‌نژاد توهین کردید” عبارتی بود که با ادبیات متفاوت در زمان بازجویی‌ها همیشه تکرار می‌شد. ولی ۲۰ ‏آذر شاید از این بابت که ما فضایی را ایجاد کرده‌بودیم که دانشجوی عادی هم اجازه اعتراض در این حد، ‏نسبت به نفر دوم حاکمیت ایران را پیدا کرده‌بود، اهمیت داشت.‏

 ‎‎یعنی کل حرکت از طرف انجمن اسلامی پلی‌تکنیک نبود؟‎ ‎

می‌شود گفت که در ۲۰ آذر این اتفاق نیافتاد، گر چه واقعاً زمینه‌سازی‌ای که شد و دقیقاً منظور بازجوها هم ‏بود، توسط انجمن اسلامی صورت گرفته‌بود. انجمن اسلامی توانسته‌بود، بعد از یک فضای خفقان ظرف مدت ‏دو ماه فضای دانشگاه را به شرایطی برگرداند که دانشجوی عادی هم اجازه شدیدترین اعتراض‌ها را در ‏سخت‌ترین شرایط سیاسی به خود بدهد.‏

 ‎‎آیا وقتی بازداشت شدید انتظار چنین حکمی را داشتید؟ چه عواملی را در صدور این حکم سنگین ‏دخیل می‌دانید و چرا از بین پلی‌تکنیکی‌هایی که بازداشت شدند، شما سه نفر در زندان ماندید؟‎ ‎

بعید می‌دانم هیچ یک از بازداشت‌شده‌ها انتظار چنین حکمی را داشتند؛ مخصوصاً که نباید به حکم نهایی تجدید ‏نظر نگاه کنیم. ما اگر نگاه‌مان به حکم دادگاه انقلاب باشد، می‌بینیم که حکم خیلی خیلی سنگین‌تری بود. وقتی ‏دو اتهام پرونده‌مان به دادگاه انقلاب رفت، حداکثر حکم در آن دو اتهام به ما داده‌شد. یعنی توهین به رهبری و ‏تبلیغ علیه نظام که دو سال و یک سال بود که سقف آن را به ما دادند و مشخصاً به من که سه سال حکم گرفتم، ‏بیش از این نمی‌توانستند حکم دهند. اتهام‌های دیگر سقف‌شان بیش‌تر از این بود. اگر این‌ها هم به دادگاه انقلاب ‏می‌رفت، احتمال داشت برای آن‌ها هم به همین وضعیت به ما حکم داده‌شود و حتی حکم خیلی سنگین‌تر. ما ‏هیچ کدام‌مان انتظار این حکم را نداشتیم، اما احساس می‌کردیم که این دفعه خیلی متفاوت از بازداشت‌های قبل ‏است. یعنی بازداشت آقایان قاجار و توانچه که بعد از حدود چهل روز آزاد شدند. آن‌ها به دنبال سناریویی ‏بودند که افراد خاصی را نگه دارند. در سناریوی اولیه موفق نبودند. یعنی دقیقاً آن آدم‌هایی را که مد نظرشان ‏بود، حداقل نتوانسته‌بودند نگه دارند. تمام تلاش‌شان را هم کردند تا پروژه را به همان سمت ببرند. ولی به هر ‏حال موفق نشدند. آن‌ها یک سری اطلاعات از داخل دانشگاه داشتند که گزارش‌های حراست دانشگاه، بسیج ‏دانشگاه و شاید حتی بخش مدیریت دانشگاه به مجموعه نهادهای امنیتی بود فعالان دانشجویی پلی‌تکنیک، این ‏افراد هستند یا نگاه‌هایی که از بیرون دانشگاه به فعالیت‌های ما داشتند و به هر حال برخی از ما را می‌شناختند. ‏اما اینکه چرا ما سه نفر، احساس می‌کنم، سناریویی که نوشته‌شد با مقاومتی که ما داشتیم و حرف‌هایی که ما ‏زدیم در کنار بعضاً اشتباهاتی که ما داشتیم، منجر به این شد که ما سه نفر در زندان بمانیم. به هر حال یک ‏سری مؤلفه‌هایی در مورد ما سه نفر وجود داشت. نگاه ویژه‌ای به واحد سیاسی انجمن اسلامی پلی‌تکنیک بود. ‏اکثر بازداشت‌شده‌ها در این واحد انجمن اسلامی فعالیت می‌کردند و نفرات بالایی این واحد بیشتر برای ماندن ‏در زندان مد نظر بودند. بحث نشریات هم در کنار بحث انجمن اسلامی بود، چهره‌های نشریاتی‌تر انجمنی‌ها ‏احتمال ماندن‌شان در زندان بیشتر بود. مسائل دیگری هم در پرونده بود. فعالیت‌های روزهای آخر مجموعه ‏باعث شده‌بود، یک سری افراد در جلسات بیشتری حضور داشته‌باشند و سه نفری که در زندان ماندیم، از ‏جمله افرادی بودیم که در همه جلسات حضور داشتیم. یا اینکه یک سری امکانات در اختیار ما بود مانند ‏آرشیو انجمن اسلامی و… انتخاب سه نفر ما تا اندازه‌ای هدفمند بود. ولی شاید در سناریوی اولیه، ما سه نفر ‏منظور نبودیم یا همه ما سه نفر منظور نبودیم. شاید یک نفر و شاید دو نفر از ما منظور بودیم. در روندهای ‏بازجویی هم دیدیم که روی یک سری از افراد تأکید ویژه بود. روی پنج تا شش نفر از بچه‌های مجموعه تأکید ‏ویژه بود. اما من احساسم این است که سناریوی امنیتی را نمی‌توانستند با تعداد افراد بالا ببندند چون اثبات‌اش ‏در دادگاه سخت می‌شد. یک پروژه نشریاتی بود و باید تعدادی را به عنوان عاملین پروژه کم می‌کردند. من ‏احساس می‌کنم سه نفر معقول بود و کسی که بر صندلی قضاوت می‌نشست راحت‌تر توجیه می‌شد. هر چند در ‏دادگاه انقلاب احتیاج به توجیه نبود اما در دادگاه عمومی با سه نفر راحت‌تر می‌توانستند توجیه بکنند که این‌ها ‏عاملین انتشارند. نهایتاً با توجه به موج اول بازداشت‌ها ما سه نفر قرار شد بمانیم. اعترافات بچه‌های دیگر و ‏خود ما هم تأثیر داشت.‏

 ‎‎از شرایط زندان‌تان بگویید. اواسط مرداد ماه سال ۸۶ خبرهایی مبنی بر شکنجه و اعتصاب غذای ‏شما در زندان منتشر شد، کمی در این مورد توضیح دهید؟‎ ‎

ما پنج ماه در بند ۲۰۹ بودیم و به محض بازداشت دوستان در اردیبهشت و خرداد ۸۶، همه دوستان به ‏انفرادی منتقل شدند. مدت انفرادی هم با یکدیگر کمی متفاوت بود. دوره اول بازداشت، دوره بازجویی‌ها بود ‏که خیلی خیلی برای بچه‌ها سخت بود. خیلی با ما بد برخورد شد. یعنی از روز اول اصلاً این نبود که منتظر ‏باشند با ما صحبت شود و اگر این صحبت نتیجه نداد، برخورد کنند. اتفاقی که برای خود من افتاد، برای اکثر ‏دوستان هم افتاد. برای من جلسه اول بازجویی به این شکل بود که بعد از رد و بدل شدن پنج یا شش کلمه، که ‏دو، سه تا سؤال بازجو پرسید و دو، سه کلمه من پاسخ دادم ـ جواب‌هایی که در مورد مشخصات فردی بود ـ ‏ضرب و شتم‌ها شروع شد. یعنی از اول، سنگ بنا روی برخورد بود. گویا قرار نبود که چیز خاصی از ما ‏پرسیده شود. در ابتدا قرار بود یک گوشمالی اساسی به ما داده‌شود. در دوران بازجویی، سؤال‌هایی مطرح ‏می‌شد که حتی مرتبط با اوایل دهه هفتاد بود. زمانی که ما ده، پانزده ساله بودیم، زمانی که ما اصلاً در ‏دانشگاه نبودیم و خیلی از آن فاصله داریم. این نشان داد که کینه خاصی نسبت به فعالیت‌های سال‌های اخیر ‏پلی‌تکنیک داشتند. به افراد خاصی هم در خلال بازجویی‌ها بیشتر اشاره می‌شد. بعد از حدود ده روز از اولین ‏بازداشت و سه یا چهار روز از بازداشت‌های سری دوم به سراغ مسائل اصلی که مد نظرشان بود، رفتند. و با ‏نفرات بعدی یعنی بازداشت های خرداد ماه، از روز اول شاید مباحث بعدی مطرح شد که در مورد فعالیت‌های ‏چند سال اخیر مجموعه، فعالیت‌ها و روابط بین بچه‌ها بود. این دوران اول بازجویی‌ها بود که یک ماهی طول ‏کشید. این یک ماه کلاً شرایط سختی بود برای بچه‌ها و خیلی با دوستان بد برخورد می‌کردند. پس از آن، روند ‏بازجویی‌ها تمام شد و شرایط بهتر شد. سلول انفرادی بود و برخی شیطنت‌هایی که داشتند، تهدیدهایی که ‏می‌کردند یا خبرهای کذبی که منتقل می‌کردند تا ما را اذیت کنند. اما یک ماه اول شرایط ویژه‌ای بود که کلیه ‏مواردی که ما آنها را مشمول شکنجه می‌دانیم، در آن دوران مد نظر بود. این موارد بارها بیرون هم منتشر ‏شده‌است. شدیدترین ضرب و شتم‌ها با مشت و لگد، کوبیدن سر به دیوار، پرت کردن روی زمین، پا گذاشتن ‏روی صورت، روی بدن، پرت کردن وسایل مختلف به سمت ما. من از زندان که بیرون آمدم، چند گزارش از ‏موارد شکنجه دیدم، تقریباً همه آن موارد درست بود. مخصوصاً گزارشی که در آبان ماه منتشر شده‌بود. ‏

 ‎‎فکر می‌کنم مرداد ماه بود که اعتصاب غذایی ۲۳ روزه داشتید، چه چیزی باعث شد که اعتصاب ‏غذا کنید؟‎ ‎

 در اواخر مرداد ماه، پرونده بازجویی‌های ما تقریباً تمام شد. پس از یک ماه قرار شد، تعدادی از دوستان آزاد ‏شوند. سناریوی نهایی شکل گرفت و ما فکر نمی‌کردیم حکم سنگینی بگیریم. هر چند در روند بازجویی‌ها ‏اشاره می‌شد که مثلاً شما مرتدید یا مثلاً از این موارد که حکم‌های سنگین برای ما بگیرند. ولی این‌ها منتفی ‏بود. اصلاً پرونده در آن حد نبود. ما منتظر ماندیم تا دوستان آزاد شوند، ولی در عین حال احساس می‌کردیم که ‏احتمال دارد برای ما هم اتفاقات بدی بیفتد. مخصوصاً پس از آزادی این چند دوست. آن موقع یک یا دو بار ‏توانسته‌بودیم با خانواده ملاقات داشته‌باشیم و یکی، دو تماس هم با بیرون داشتیم. نهایتاً به یک جمع‌بندی ‏رسیده‌بودیم که این پرونده را باید از مرحله بازجویی خارج کنیم. با مشورتی که گرفتیم، گفتند همین که به ‏روند پرونده‌تان اعتراض کنید خوب است و خود ما هم به این جمع‌بندی رسیده بودیم که حالا که قرار بود چند ‏نفر آزاد شوند و مصاحبه‌ای مبنی بر آزادی دوستان‌مان شود و آن‌ها با خروج از زندان، حتماً صحبت‌هایی ‏خواهند کرد. پس ما هم اعلام کنیم تمامی رفتار صورت گرفته در آن مدت را نمی‌پذیریم. به هر حال باید با ‏اتفاقی، با رفتاری این پیام به بیرون منتقل می‌شد. مهم‌ترین هدف من این بود که پرونده را از مرحله بازجویی ‏خارج کنم و به مرحله بازپرسی ببرم. در زندان آدم خیلی محدود است. شاید اگر من احساس می‌کردم که به ‏شکلی می‌توانستم با بیرون ارتباط بگیرم، هرگز اعتصاب غذا نمی‌کردم. ولی واقعاً تنها ابزاری که داشتم ‏اعتصاب غذایم بود. تنها ابزاری که داشتم جان خودم بود که در دستم بود و احساس هم کردم که آن‌ها نسبت به ‏سلامتی و جان ما حساس‌اند و در روند بازجویی‌ها، چند باری که شدیداً آسیب دیدیم، یک سری مراقبت‌های ‏خاصی را در مورد ما به عمل آوردند تا ما بتوانیم به شرایط سلامتی نسبی برگردیم. روی همین مبنا من به ‏نتیجه رسیدم که اعتصاب غذا مناسب است. در عین حا�