حمله به خبرنامه امیرکبیر و شورای مرکزی دفتر تحکیم در ستون اخبار ویژه روزنامه کیهان

واکنش عصبی فارس به حمایت گسترده ۳۳ انجمن از شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت

خبرنامه امیرکبیر: در پی درج برخی از مسایل داخلی دفتر تحکیم در رسانه های عمومی و حملات صورت گرفته به شورای مرکزی این تشکل دانشجویی، ۳۳ انجمن اسلامی زیر مجموعه این اتحادیه با صدور بیانیه مشترکی از انتشار مسایل داخلی دفتر تحکیم وحدت در رسانه ها ابراز نارضایتی کرده اند و حمایت قاطع خود را از شورای مرکزی اعلام نموده اند. متن این بیانیه به شرح زیر است:

چندی است که شاهد هجمه های گوناگون به اتحادیه انجمن های اسلامی دانشجویان دانشگاه های سراسر کشور (دفتر تحکیم وحدت) هستیم. هجمه هایی که علت اصلی آن دفاع اعضای این اتحادیه از آزادی، عدالت، دموکراسی و حقوق بشر و به تبع آن انتقاد از مسئولین بی کفایت حاکمیت اقتدارگراست. نمونه بارز این هجمه ها در روزهای اخیر انتشار اخبار کذب و تلاش برای قلب واقعیت از سوی خبرگزاری فارس، روزنامه ایران، به عنوان ارگان رسمی دولت نهم، و مجموعه سایت های حامی نیروهای موسوم به اصولگراست.

این هجمه ها، که جهت اصلی بسیاری از آن ها اعضای شورای مرکزی این اتحادیه بوده است، تا بدانجا پیش رفت که خبرگزاری فارس و سایت های حامی دولت در جریان حوادث زنجان به اتهام زنی بر علیه اعضای این اتحادیه، به خصوص اعضا شورای مرکزی، پرداختند تا بر عمل شرم آور معاون دانشجویی دانشگاه سرپوش گذاشته و افکار عمومی را منحرف سازند و در ادامه هجمه های خود علیه دفتر تحکیم وحدت یکی از نامه های داخلی این اتحادیه را به صورت گزینشی منتشر کردند.

متاسفانه برخی افراد نزدیک به این مجموعه نیز بر شدت این فضا افزوده اند و با مطرح کردن برخی مطالب کذب در فضای مجازی و روزنامه کارگزاران بخشی هایی از مباحث داخلی این مجموعه را منتشر کرده و ضمن طرح برخی مطالب غیرواقعی در مورد این تشکل دانشجویی به نقد غیرمنصفانه عملکرد یک ساله گذشته دفتر تحکیم پرداختند.

انجمن های اسلامی امضا کننده این بیانیه بدینوسیله حمایت قاطع خود را از شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت، که قطعا فصل الخطاب این تشکل فراگیر دانشجویی است، اعلام نموده و از فعالیت های صادقانه و کارنامه پربار ایشان در طول دوران عضویت در شورای مرکزی تشکر و قدردانی می نمایند. همچنین ضمن محکوم کردن هجمه های صورت گرفته به دفتر تحکیم وحدت نگرانی عمیق خود را از تداوم اتهام زنی در فضای عمومی و تبعات منفی و خطرناک گسترش دامنه بحث هایی که باعث به خطر افتادن کیان این مجموعه می گردد اعلام نموده و از شورای مرکزی می خواهیم هر چه سریعتر با درایت و برنامه ریزی جدی به فضای ناسالم به وجود آمده خاتمه بخشد و با برگزاری نشست شورای عمومی در زودترین زمان ممکن به حل این اختلافات یاری رساند.

۱- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه زنجان

۲- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه همدان

۳- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه سهند تبریز

۴- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه چمران اهواز

۵- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه ارومیه

۶- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تبریز

۷- انجمن اسلامی دانشجویان علوم پزشکی تبریز

۸- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه نوشیروانی بابل

۹- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تربیت معلم تبریز

۱۰- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه شیراز

۱۱- انجمن اسلامی دانشجویان علوم پزشکی شیراز

۱۲- انجمن اسلامی دانشجویان فنی مهندسی باهنر شیراز

۱۳- انجمن اسلامی دانشجویان فردوسی مشهد

۱۴- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه اردبیل

۱۵- انجمن اسلامی دانشجویان منابع طبیعی اهواز

۱۶- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه هرمزگان

۱۷- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه سبزوار

۱۸- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه اراک

۱۹- انجمن اسلامی دانشجویان سیستان و بلوچستان

۲۰- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه مازندران

۲۱- انجمن اسلامی دانشجویان علوم پزشکی کاشان

۲۲- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه کرمان

۲۳- انجمن اسلامی دانشجویان علوم پزشکی کرمانشاه

۲۴- انجمن اسلامی دانشجویان علوم پزشکی زاهدان

۲۵- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه ایلام

۲۶- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علامه طباطبایی

۲۷- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه خواجه نصیر

۲۸- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه امیرکبیر

۲۹- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه عباسپور

۳۰- انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه شریف

۳۱- انجمن اسلامی دانشجویان علوم پزشکی ایران

۳۲- انجمن اسلامی دانشجویان شهید رجایی

۳۳- انجمن اسلامی دانشجویان تربیت معلم تهران

ما، جمعی از فعالان جنبش زنان ایران و مدافعان حقوق برابر، این حکم را با معیارهای قانونی و قضایی منطبق نمی دانیم، زیرا:

۱ - به هانا عبدی در طول تحقیقات مقدماتی اجازه حضور وکیل داده نشده و فقط پس از پایان تحقیقات و صدور کیفر خواست، وکیل هانا آن هم در حضور ماموران موفق به ملاقات و صحبت با او شده است.

۲ - برخلاف “اعلام” علنی بودن دادگاه، حتا با حضور بستگان هانا در دادگاه وی موافقت نشده است.

۳ - در نظر گرفتن اشد مجازات و حکم تبعید به مکانی دور از دسترس خانواده و در شهری دورافتاده و مرزی و در میان محکومان عادی و نیز قاچاقچیان مواد مخدر، به راستی برای دختری به سن و سال هانا عبدی، غیرمنصفانه است و سلامتی او را در معرض تهدید جدی قرار می دهد.

۴ - در حکم به اجتماع و تبانی جهت اقدام علیه امنیت ملی اشاره شده، اما در صدور حکم مواد قانونی که در ارتباط با جرم محاربه هستند مورد استناد واقع شده اند. روشن نیست که چگونه در روند دادرسی و صدور این حکم، عملی مشخص مشمول دو عنوان مجرمانه قرار گرفته است.

از این رو ما امضاء کنندگان این بیانیه، حکم ۵ سال حبس تعزیری را برای هانا عبدی غیرمنصفانه و با معیارهای قانونی و قضایی منطبق نمی دانیم و انتظار داریم که این حکم هرچه سریعتر نقض و پرونده هانا عبدی و روناک صفازاده طی روندی کاملا قانونی، از ابتدا مورد بازنگری جدی قرار گیرد و طی این مدت این دو بتوانند از زندان آزاد شوند.

از سوی دیگر از همه نهادهای مدافع حقوق بشر و فعالان اجتماعی و نیز هموطنان شریف ایرانی انتظار داریم که نسبت به سرنوشت این دختر جوان هم وطن مان بی تفاوت نبوده و برای نقض حکمی که امنیت، سلامت و آینده این دختر جوان را در معرض تهدید جدی قرار داده، همه همت و تلاش خود را به کار گیرند.

امضاء کنندگان:

آینده آزاد/ آبه رحیم زاده/ آدرین ادیب زاده/ آذین ثمرمند/ آذین میرسیاح/ آرارات راطوسیان/ آرام دیل مقانی/ آرزو حیدری/ آرش بهمنی/آرش بیژن زاده/ آرش دکلان/ آرش کیا/ آرش نجاریان/ آرش نصیری اقبالی/آرمین قهقایی/ آزاده ثبوت/ آزاد روراست/ آزاده امیری/ آزاده بنایی/ آزاده فرامرزیها/ آزاده کیان/آزیتا رضوان/ آزیتا شرف جهان/ آژوان رازیانی/ آسو صالح/ آسیه امینی/ آفتاب ایرانی/ آمنه نصر/ آنا جمالی/ آنا ونزان/ آناهیتا ابراهیمی/ آندریاک آندریاسیان/ آنوشا شهسواری/ آوات باری کیان/ آیدا سعادت/ آیدین اخوان/ آیدین اعتماد راد

ابد دخت /ابراهیم مددی/ ابراهیم یزدی/ احسان راد/ احسان قاضی عسکر/ احمدسیف/ احترام شادفر/اختر اسلامی/ اختر شیرمحمدی/ اردشیر نصراله بیگی/ ارژنگ نجاریان/ ارمغان ژند/ اسد مزنابی/ اسفندیار بهارمس/ اسفندیار وزیری/ اسماعیل ناطقی/ اسماعیل مولودی/ اشرف السادات امیدمهر/ اشکان منفرد/ اصغر مردانی/ اعظم اصلانیان / اعظم انصاری/ اعظم خطیبی/ اعظم مهرانی/ افرا شکر لو/ افسانه حسینی/ افسانه گودرزی/ افسانه وفائی/ افشین امیرشاهی/ افشین جمالی/ افشین فرهومند/ افشین کرمیان نسب/ اقبال اقبالی/ اکبر جمالی/ اکبر زرگر/ اکبر عطری/ اکبر مهدی/ اکرم حمیدیان/ اکرم مصباح/ البرز احمدی/ البرز کریمی/ المیرا علی حسینی/ الناز انصاری/ الهام احمد کمیابی/ الهام قیطانچی/ الهام محسنی/ الهام نراقی/ الهام هاتف/ الهه هیکس/ امید کنعانی/ امید کوهی/ امیرحسین گنج بخش/ امیر جمالی/ امیر حیاتی/ امیر خالقی / امیررضا امیربختیار/ امیر فرشاد ابراهیمی/ امیر مسعود سعید فر/ امیر عبادی/ امیر معصومی/ امیر ملکی/ امیر نورمندی/ امیر نیلو/ امیر یعقوبعلی/ امین احمدیان/ امین بیات/ امیل ایمانی/ انوش جمالی/ انوشه ضرغام/ ایراندخت فامیلی/ ایرج نگاران/ ایلیا ماهان

بابان سقزی/ بابک تورنگ/ بابک سلیمی / بابک سلیمی زاده/ بابک صفاری نژاد/ بامشاد تابناک/ باوند بهپور/ بتسابه نبیان/ بدری توحیدی/ بردیا حیدری/بروسکه برادوستی/ بلال مرادویسی/ بو داریگ / بهار خاتمی/ بهاره خطیبی/ بهاره هدایت/ بهاری/ بهرام پایا / بهرام چهاردهی/ بهرام رحمانی/ بهرام سپاسگذار/ بهرام عباسی/ بهرام کیوان/ بهروز فرهیخته/ بهزاد امیری/ بهزاد مهرانی/ بهمن احمدی امویی/ بهمن امینی/ بهمن نیرومند/ بهناز شکاریار/ بهناز مهرانی/ بهناز یوسفی/ بیان محمودی/ بیتا قریب/ بیدل نیکجو/ بیژن پیرزاده/ بیژن حکمت/ بیژن مشاور/ بینا داراب زند

پانته آ شیرازی/ پرتو نوری علا/ پرستو اله یاری/ پرستو انتصاری/ پروانه پرهیزکاری/ پروانه وحیدمنش/ پرویز داورپناه/ پروین اردلان/ پروین امیرزاده/ پروین خالندی/ پروین ذبیحی/ پروین صالحی پور/ پروین ضرابی/ پروین فرازی/ پری کریمی نیا/ پریا نعمتی/ پریزاد مصطفایی/ پریسا ابراهیمی/ پریسا احمدیان/ پریسا انصاری/ پریسا کاکائی/ پژهان مختاری/ پوران فرخزاد/ پویا دانشور/ پویا حیدرزاده / پویا سودآوری/ پویا ماهان/ پویا ناصری/ پویا نعمت‌الهی/ پویان فخرایی/ پیام ابراهیمی/ پیمان اسدی

تارا سپهری فر/ تارا نجد احمدی /توران علیزاده /تورج پارسی/ تهمینه مقدم

ثریا آزادفر/ ثریا جمالی/ ثریا ساطوری/ ثریا عزیزپناه / ثریا یعقوبی

داریوش مرادی/ دنا رضوی/ داوود رضوی/ داوود مقدوری / دریا ستایش

جادی میرمیرانی/جان ویکلاند/ جبار عضدی/ جعفر ابراهیمی ازندریانی/ جعفر حسین زاده/جلوه جواهری/ جمشید آیین دار/ جواد حمیدی/ جواد لگزیان/ جواد موسوی خوزستانی/ جودیت بلاو/جهان عصمتی

چنور قادری/ چیستا جهانگیری/ چیمن بایزیدی/ چیمن جوانرودی

حسن حسین دنیز/ حسن رحیمی بیات/ حسن شریعت مداری/ حسن ماهان/ حسین آذربایجانی/ حسین آریان/ حسین باقر زاده/ حسین رزاقی/ حسین رضوی/ حسین صافی/ حسین علوی/ حسین قاضیان/ حسین سلیمیان/ حسین لاجوردی/ حسین مساح/ حلیمه راک/ حمید آزاده/ حمید بی آزار/ حمید حمیدی/ حمید دباشی/ حمید رستمی/ حمید سخاوتی/ حمید شرفی/ حمید مافی/ حمید رضا ابراهیم زاده/ حمیدرضا حسینی/ حمیدرضا سیف الهی/ حمیرا نورانی/ حورا وکیلی /حوری خسروشاهی

خدیجه مظاهری/ خدیجه مقدم/ خسرو باقرپور/ خسرو خواجه نوری/ خورشید عابدین

رامین جهانگیرخانی/ رامین عسگری زاده/ رامین موتاب/ راحله حسینی/ راحله عسگری زاده/ راحله کشتگر/ رحیم بایزیدی/ رحیم سرکار/ رزا حسامی/ رزا روزبهان/ رزا قراچورلو/ رشید اسماعیلی/ راضیه لقمانی/ رضا احمدی/ ر.جاویدان/ رضا خندان/ رضا زراعتی/ رضا سلطانوند/ رضا سیاوشی/ رضا شاهین/ رضا قاضی نوری/ رضا ماهان/ رضا مرزبان/ رضوان مقدم/ رضی دادخواهان/ رفعت ضیا/ روجا لطفی نژاد/ روح اله آقاصالح/ روحی افشار/ روحی شفیعی/ روزبه شفیعی/ روزبه فرهومند/ روشنک قریشی/ روفیا رمضانعلی/ روفیا عباسی/ روفیا کاتبی/ رویا بیژنی/ رویا رهبر/ رویا طلوعی/ رویا کاشفی/ رویا مدرسی

زری شیرازی/ زری طبائی/ زری عرفانی/ زکیه خسروشاهی/ زهرا اصلانی/ زهرا بی شتاب/ زهرا داوری/ زهرا ذولفعلی زاده/ زهرا خواجویی/ زهراسادات چلنگر/ زهرا صادقی/ زهرا نبوی/ زهرا نوری/ زهره ارزنی/ زهره اسد پور/ زهره امین/ زهره بیاتی/ زهره شجاعی/ زهره طراوتی/ زهره عراقی/ زیبا بختیاری/ زینب ایلخانی زاده/ زینب بایزیدی/ زینب پیغمبرزاده/ زینت اکبر شاهی

ژانت آفاری/ ژیلا ابراهیمی/ژیلا بنی یعقوب/ ژیلا موحد شریعت پناهی / ژینا مدرس گرجی

ساچلی افلاکی/ سارا ایمانیان/ سارا بخشی/ سارا حلم زاده/ سارا داداشی/ سارا صنعی/ سارا گردانی/ سارا معظمیان/ ساراموسوی خوئینی ها / سارا نسیمی/ ساره حاجی پور/ ساره سالاری/ سالار اشعری/ سام قندچی / سامان دادمان/ سامان رسول پور/ سامان شاه محمدی/ ساناز دریانی/ ساناز محسن پور/ ساناز میراوغلو/ ستار لقایی/ستار امینی/ ستاره نامدار/ سجاد آشتیانی/ سجاد ابراهیمی/ سجاد نیکنام/ سحر تحویلی / سحر رضازاده/ سحر صنیعی/ سحرعجمی/ سحر قنواتی/ سحر مفاخری/ سروه مراد ویسی/ سروه محمدی/ سعید اصلی/ سعید پورحیدر/ سعید پیوندی/ سعید ترابیان/ سعید رستگار/ سعیده شهبازی/ سعید صحرایی/ سعیدکلانکی/ سعیده محمدی/ سعیده یوسفی/ سلمان پناهی/ سلیمان محمدی/ سمانه سوزانی/ سمانه گرامی/ سمیه مرادیان/ سمانه مرادیانی/ سمانه موسوی/ سمیرا کلهر/ سمیه رازگردانی /سمیه فرید/ سمیه موسوی/ سمیه میرزایی/ سمیه نصیری/ سودابه راسخ/ سودابه سیرجانی/ سوادبه فرقانی/ سوسن طهماسبی/ سولماز آزاد / سولماز احمری/ سونیا پورمیرزاجانی/ سونیا غفاری/ سهیلا اکبری / سهیلا منظوریان/ سهیلا وحدتی/ سیامک ستوده/ سیامک طاهری/ سیامک فرید/ سیاوش ایرانی/ سیاوش عبقری/ سیاوش کوهرنگ/ سیاوش منتظری/ سید افشین امیرشاهی/ سید سراج الدین میردامادی /سید سکینه حبیب زاده/ سید کوهزاد اسماعیلی/ سیروس اردلان/ سیمین بهبهانی / سیمین مرعشی/ سیمین وخشوپور/ سینا مانی

شادی جنتی/ شایا شهوق/ شاهد شاملو/شبنم ابراهیمی/ شکوفه منتظری/ شکوه میرزادگی/ شفق احمدی/ شفق رحمانی / شقایق اکرم/ شقایق کمالی/ شراره احمدی/ شوبو روراست/ شورش مرادی/ شوان صلاح عمر/ شهاب رحیمی/ شهاب فیضی / شهاب الدین شیخی/ شهرام آقامیر/ شهرام رفیع زاده/ شهرام صادقی/ شهرزاد توفیقیان/ شهرزاد ارشادی/ شهرزاد هادیان /شهرزاد یزدان پور/ شهریار محمدی /شهریار مندنی پور/ شهلا اعزازی/ شهلا امینی/ شهلا انتصاری/ شهلا فروزانفر/شهلا عبقری/ شهلا نوری/ شهین دوستدار/ شهین محمدی/ شیدا پورمند / شیرکو جهانی اصل/ شیرکو جیهانی / شیرین اردلان/ شیرین احمدی/ شیرین عبادی/ شیرین موسوی/ شیرین مومنی/ شیما فرزادمنش/شیوا نظرآهاری

صبا نجفی/ صبا وحید /صدف ابراهیمی / صدرالدین زاهد/ صدیقه امینی /صدیقه دبستانی / صفایی/ صدیقه صمدی/ صنم دولتشاهی

طاهر پناهیده/ طاهره خرم / طاهره خسروشاهی/ طاهره ماشالله/ طلعت تقی نیا/ طیبه اسدی/ طیبه رحیمی

کاترین آصف/ کاظم علمداری/ کامران تکوک/ کامران سرابان/ کامیل همتی/ کاوه رضائی شیراز/ کاوه ستایش/ کاوه قاسمی کرمانشاهی، کاوه مظفری/ کبری شیرازی/ کبری کریمی /کریم منیرو/ کژال شیخ محمدی/ کمال رضوی/ کمیل صفدریان/ کورش جنتی/ کوروش بزرگی/ کورش راد/ کوهیار گودرزی/ کیانوش سنجری/ کیوان رفیعی/ کیوان صمیمی/ کیوان کمانگر/ کیوان مهجور/ کیومرث حکیم/ کیومرث سابقی

گلاله امینی/ گلاله بهرامی/ گلبرگ باشی/ گلمراد مرادی/ گلناز گبرایی/ گلی قبادی/ گلچهره کریمی/ گوهر شمیرانی/ گیسو جهانگیری/ گیتی پور فاضل

قباد جوادی/ قدسی سرمست

فاضل امجدی / فاطمه انصاری/ فاطمه بیاتی/ فاطمه پیغمبرزاده/ فاطمه خوشرو/ فاطمه حسینی/ فاطمه شیرازی/ فاطمه شهبازی/ فاطمه فرهنگخواه/ فاطمه کنعانی/ فاطمه گوارایی/ فاطمه مسجدی/ فاطی شاه نظری/ فائزه زند/ فایزه صالحی / فایزه مدرس گرجی/ فائزه مولوی/ فتانه عباسی/ فتحیه زرکش یزدی / فخری شادفر/ فخری نامی/ فراز یکیتا/ فراست ناصر آبادی/ فرانک فرید/ فرح طاهری/ فرحناز علی مردانی/ فرخ افشار/ فرخنده جبارزادگان/ فرزاد جاسمی/ فرزاد علیزاده/ فرزان فیروزه ای/ فرزانه راجی/ فرزانه رسولی/ فرزانه شادفر/ فرزانه طاهری/ فرزانه محجوب/ فرزانه موثق نژاد/ فرزین امیری/ فرشته شیرازی/ فرشته کاویانی/ فرشته‌ گلپرور/ فرناز ابراهیمی/ فرناز جوادیان/ فرناز انصاری/ فرناز فرضی/ فرناز ضیائی/ فرنوش تهرانی/ فرنوش عامری/ فری ابویی/ فریا انصاری / فریبا انصاری/ فریبا بایرامی/ فریبا پژوه/ فریبا حسینی/ فریبا داودی مهاجر/ فریبرز کاظمی/ فریدون حسینی/ فرید چاوشی/ فرید مصلحیان/ فریده جلالی/ فریده حمیدی/ فریده خسروشاهی/ فریده شعبانفر / فریده غائب/ فریده میرزایی/ فریده ناصحی/ فریده یزدی/ فرین حسین روحانیان / فرود سیاوش پور/ فروغ تمیمی/فروغ سمیع نیا/ فرهاد صالحی/ فرهاد کاشانی کبیر/ فرهنگ افشار پور/ فرهنگ تولایی/ فواد خاک نژاد / فواد مجیدی/ فواد یاراحمدی/ فیروزه رمضانزاده

عادله رضایی/ عاطفه غلامعلی فلاح/ عالیه شکربیگلو/ عالیه مطلب‌زاده/ عباس آزادیان/ عباس اردکانی/ عباس حکیم زاده/ عباس عاقلی زاده/ عباس مخبر/ عبدالحسین تنهایی/ عبدالرضا تاجیک/ عبدالعزیز مولو/ عبدالله حیاتی/ عبدالله مومنی/ عثمان نوری/ عفت ماهباز/ عسگر داودی/ عسل اخوان/ عسل افشاری/ عسل پیرزاده/ عصمت رضوی/ عطیه وحیدمنش/ علی آیینه / علی اوحدی/ علی اجاقی/ علی افشاری/ علی باریکانی/ علی برومند/ علی پور نقوی/ علی پیشگاه/ علی تورنگ/ علی راد/ علی رحیمی/ علی روزبهانی/ علی سعیدی/ علی صادقی/ علی صمد/ علی قائدی/ علی کلائی/ علی معظمی/ علی واعظی پور/ علی اصغر رمضانپور/ علی اصغر عبدالهی/ علی اکبر امید مهر/ علی اکبر امینی/ علیرضا اسلامی/ علیرضا جباری/ علیرضا صرافی/ علیرضا فقاهتی/ علیرضا قراباغی/ علیرضا کرمانی/ علیرضا نجفیان/ علیرضا ندیمی/ عنایت کسرائی

غزاله عسگری زاده / غزال شولی زاده/ غزال محسن پور/ غزل رستم زاده /غفور محمدی/ غلامرضا بختیار/ غلامرضا صادقی/ غلامعباس تیموری

لاله شیرمحمدی / لقا دهدشتی/ لیلا اسدی/لیلا صحرایی/ لیلا حسن پور / لیلا طاهری/ لیلا علی کرمی/ لیلا مجتهدی/ لیلی مظاهری/ لیلا نظری/ لیلا همتی/ لیلی ارشد / لیلی فرهادپور/ لوا زند

مارال فرخی/ ماری لادیه-فولادی / مازیار سمیعی/ مازیارمهرپور/ ماژان سهرابیان/ماژان قوکاسیان/ ماشاا… عباس زاده/ مانی حکیم/ مانیا یادگاری/ مائده کنعانی /مایکل بریگوجیلو/ مرادی/ مجتبی کنعانی/ مجید اخوان/ مجید تولایی/ مجید نفیسی/محترم مهرجونوا/ محسن پرى زاد مقدم/ محسن چاووشیان/ محسن ساز گارا/ محسن عامری/ محسن عطاران محسن عیسی پور/ محسن گل محمدی/ محسن محمودی/ محسن میرهاشمی/ محمد آشور/ محمد اسماعیلی/ محمد برزنجه/ محمد بهزادی/ محمد پاکزاد/ محمد رضوانی/ محمد فرزانه/ محمد فلاح نیا/ محمد غزنویان/ محمد کنعانی/ محمد میلانی/ محبوبه حسین زاده/ محبوبه گلمرادی/ محبوبه محبی/ محبوبه واشقانی/ محمد رضا شاعری/ محمد رضا کریم زاده/ محمد رضا هدایتی/ محمد رضا یادک / محمدرضا یزدانی/ محمدرضا یزدان پناه/ محمد صادق اسفندیاری/ محمد مهدی حبیبی/ محمود ابراهیمی / محمود کاشانی راد / محمود معتقدی / محمود نکوروح/ محیا برکت/ مرجان افتخاری/ مرجان نمازی/ مرتضا صادقی/ مرتضا کامرانیان/ مرضیه بخشی زاده/ مرضیه دادخواهان/ مریم آیات/ مریم افشار/ مریم افشاری/ مریم اکبری/ مریم بهرمن/ مریم رادش/ مریم رضائی/ مریم ریاضی/ مریم حسین خواه/ مریم خاکی فیروز/ مریم خسروشاهی/ مریم سطوت/ مریم شاه مرادی/ مریم شیرازی/ مریم ضیا/ مریم عظیمی/ مریم غلامی/ مریم فولادوند/ مریم قلیچیها/ مریم کاشی/ مریم مالک/ مریم میرزا /مریم ناظم/ مریم ناهیدی/ مریم یاسمین/ مریم یوسفی/ مژگان برزگر/ مژگان ثروتی /مژگان ملکیان/ مستوره برادران نصیری/ مسلم محمودی/ مسلم معین/ مسلم یوسفی/ مسیحا ملک محمدی/ مسعود امیدی/ مسعود بهنود / مسعود بیدجان بک / مسعود پارسایی/ مسعود شب افروز/ مسعود صادقی/ مسعود کرمی/ مصطفا اسلامی/ مصطفی تنها /مصطفا عبدی/ مطهره یوشی /مظفر فلاحی/ مقصود رنجبر/ معصومه صدوقی/ معصومه ضیاء/ معصومه فراهانی/ معصومه لقمانی/ ملیحه رزازان/ ملیحه محمدی/ ملیحه مصطفوی/ ملیکا امینه/ منصور بنکداریان/ منصور حیات غیبی/ منصوره شجاعی/ منوچهر امری/ منوچهر شفائی/ منیر طاها /منیر مظاهری/ منیره کاظمی/ منیژه نجم عراقی/ موسی فیروزه ای/ مونا قاسمیان/ مونیکا دالبی/ میثاق افشار/ میرمحمود یگانلی / میرا قربانی فر/ میترا آزادفر/ میترا بیگدلی/ میترا روشن/ میترا یوسفی/ مینا دادمان/ مینا ربیعی/ مینو روحانی نژاد/ مینا فرهمند/ مینو میرانیان/ مینو گرجی/ مینو شجره/ مینوکیامان/ مینو میرانی/ مهتاب محمدی/ مهدی امینی/ مهدی افشارنیک/ مهدی حیدری/ مهدی خدایی/ مهدی فتاپور/ مهدی قلی زاده اقدم/ مهدی محسنی/ مهدی یوسفی/ مهران براتی/ مهران مکی/ مهرداد بخشی/ مهرداد درویش/ مهرداد درویش پور/ مهرداد مشایخی / مهرداد عارفانی/ مهرشاد دهقان/ مهرو ملالی/ مهری اسماعیل زاده/ مهراز امیدمهر/ مهرناز احمدی/ مهرنوش احمدی/ مهرنوش اعتمادی/ مهرنوش بهبودی/ مهزاد امید مهر/ مهسا برزو/ مهسا مقدس/ مهسان بهنود/ مهستی ابراهیمی/ مهشید حمزه/ مهشید راستی/ مهناز رضائی/ مهین خدایاری/ مهین علی‌بابایی/

ناتاشا الواری/ نادر صالح/ نادیا بیژنی/ نارین محمدی/ نازنین افشین جم/ نازنین مشیری/ نازلی فرخی/ نازی آذرنیا/ نازیلا دشتی/ ناصر صیاد دشتی/ ناصر نیچالانی/ ناهید برادران عطار/ ناهید توسلی/ ناهید جعفری/ ناهید حدادی/ ناهید سلمانپور/ ناهید صادقی/ ناهید کشاورز/ ناهید مرادی/ ناهید میرحاج/ نجات بهرامی ترکاشوند/ نجمه خاکباز/ نجیبه کوسه/ نرگس خسروشاهی/ نرگس محمدی/ نریمان رحیمی/ نفیسه آزاد/ نفیسه زند/ نغمه رضائی/ نگار نهاوندی/ نگین احتسابیان/ نگین فیروزه ای/ نسرین اردلان/ نسرین الماسی/ نسرین بصیری/ نسرین روراست/ نسرین ستوده/ نسرین صمدی/ نسرین فرازی/ نسرین فرهومند/ نسترن تیشه یار/ نسترن سامی/ نسترن فیروزه ای/ نسترن موسویان/ نسیم تنها/ نسیم خسروی مقدم/ نسیم سلطان بیگی/ نشمیل پوراحمد/ نـصور نــقی پور/ نوشابه امیری/ نوشین احمدی خراسانی/ نوشین جعفری/ نوشین خاکی/ نوید محبی/ نیره توحیدی/ نیکی ایرانی/ نیکزاد زنگنه/ نیلوفر انسان/ نیلوفر بیضایی/ نیلوفر شمیرانی/ نیلوفر گلکار/ نیلوفر مهدیان/ نینا مرتضوی/ نیما بارز/ نیما قاسمی/

واحید قاراباغلی/ وحید رستمی گو/ وفا پوینده /وهاب دوستی/ ویدا امیری/ ویدا بیگلری/ ویدا قنبر پور/ ویدا محمد خانی/ ویداهروی

هایده قهرمانی / هدی امینیان /هاله ملاشریفی /هایده برزگر/ هژیر پلاسچی /هوشنگ گلاب دژ/ هما خداوردی /هانی یازرلو/ هیرو زبیری/ هادی ناصری /هاله داوودی / هانا مرادی /هایده تابش/ هابیل زارع /هیرو زبیری/ هه ژار مامه ندی/ هادی جواهری /لنگرودی هاشم ابوالحسینی/ هما مداح

یاسمن تورنگ/ یاسر حقیقت/ یاسمن کتابی/ یاسمن قریشی/ یاسمن نیلفروشان/ یاسمینه عندلیب/ یاشار سالک/ یوسف مجاب/ یوسف پاوه‌ای/یوسف پویا

لیلا زانا فعال حقوق بشر و برنده جایزه ساخاروف اروپا در سال ۲۰۰۴/

دکتر فاطما نجات فعال حقوق زنان و دبیر سازمان نفی خشونت برعلیه زنان در ترکیه/

کادریه سوت سوز روزنامه نگار و دبیرسندیکای روزنامه نگاران چپ ترکیه/

ارنست پالمون ، دبیر سازمان دانشجویان کمونیست نیکاراگوئه/

وی چو - Wei Chou - دبیر مطبوعات سازمان برابری حقوق زنان چین/

سوکی شن - Suki Shen - روزنامه نگار مسقل -چین/

کانون پناهندگان ایرانی شهر ملبورن/

انجمن دانشجویان ایرانی برلین/

مجمع مشورتی ایرانیان شهر باکو/

کانون دانشجویان ایرانی آنکارا/

خانه دانشجویان ایرانی امارات/

کانون مستقل زنان کرد کلن آلمان/

سازمان دفاع از حقوق زن کرد/

حقوق بشر- پروژه‌ زن کرد/

انجمن آوای روز/

تغییر برای برابری

نامه ای از فرزاد کمانگر

“نخست برای گرفتن کمونیستها آمدند

من هیچ نگفتم

زیرا کمونیست نبودم

بعد برای گرفتن کارگران و اعضای سندیکا آمدند

من هیچ نگفتم

زیرا من عضو سندیکا نبودم

سپس برای گرفتن کاتولیکها آمدند

من باز هیچ نگفتم

زیرا من پروتستان بودم

و سرانجام برای گرفتن من آمدند

دیگر کسی برای حرف زدن باقی نمانده بود “¹

هنگامی که از گوشه چشم تابلو بازداشتگاه اوین را خواندم آنچه را از این زندان از گذشته دور تا امروز در ذهن داشتم و یا خوانده بودم مرور کردم ، ناخودآگاه “خون ارغوانها”²در ذهنم تجلی دوباره یافت . خیلی دوست داشتم کاش آن سرود را حفظ کرده بودم ، لحظه ورود به راهروهای ۲۰۹ و انفرادی های آن بویی غریب و ناآشنا را حس میکردم با خودم گفتم شاید این بوی زندان ، بوی خفقان و بیداد باشد .

چشم بند تا خروج از ۲۰۹ جزئی جدا نشدنی از زندانی است که مرا به یاد کسانی انداخت که سلاطین در سیاهچالها چشمانشان را در می آورند تا بینایی ، حسی که انسان بیشترین ارتباط را با دنیای اطراف میگیرد را از او بگیرند و حال چشمانت را می بستند ، غافل از اینکه گاهی دیوارها مانع بینش و دیدن نمیشوند.

۲۰۹ یعنی انفرادی ، انفرادی که قریب ترین و گمنام ترین واژه کتابهای قانون ماست یعنی توهین ، تحقیر ، بازجویی های چندین و چند ساعته ، بی خبری مطلق ، ایزوله کردن و در خلاء نگهداشتن ، خرد کردن به هر قیمت و هر وسیله ای . انفرادی یعنی شکنجه سفید یعنی شبهای بی پایان و اضطراب ، بعد از شکنجه سفید شب و روز فرقی با هم ندارد فقط نباید هیچ اخبار یا اطلاعات تازه ای به تو برسد . اطلاعات و اخبار تو تنها القائاتی است که روزی چند بار در اتاقهای سبز رنگ بازجویی طبقه اول در گوشهایت تکرار میشود تا تو را ضربه پذیر سازد و تو در سلولت وعده های بازجویت را در ذهن بررسی میکنی و فردا و فرداها دوباره همان برنامه در اتاقهای سبز بازجویی شبیه اتاق جراحی تکرار میشود و آنقدر این عمل تکرار میشود تا گفته های بازجو ملکه ذهن تو میگردد و تو باور میکنی که چه موجود بدی بوده ای !

و هر روز که از اتاق بازجویی به سلولت برمیگردی هر آنچه در سلولت هست زیر و رو شده است یا بهتر بگویم شخم زده شده است ، خمیر دندان ، صابون ، شامپو ، پتوهای سیاه بد بویت ، موکت رنگ و رفته و حتی لیوان چندبار مصرفت را بدنبال چیزی جابجا کرده اند . شاید به دنبال ردی از لبخند ، امید ، شادی ، آرزو و خاطره میگردند تا مبادا پنهان کرده باشی ، و هر شب که تو در رویای دیدن دوباره مهتاب به دیوار سلولت چشم میدوزی چیزی مانند شبح از دریچه کوچک سلولت سرک میکشد و تو را زیر نظر میگیرد ، مبادا به “خواب شیرین” رفته باشی و یا در رویای شبانه ات مادر بر بالین فرزند آمده باشد و در آن تاریکستان لالایی را مرهم زخمهای فرزند نموده باشد.

به دیوارها که چشم میدوزی به یادگاریهایی که میهمانان قبلی سلولت از خود به جا گذاشته اند از عرب و ترک و کرد و بلوچ و معلم و کارگر و دانشجو گرفته تا فعال حقوق بشر و روزنامه نگار ، همه به اینجا سری زدند . گویی درون ۲۰۹ عدالت در حق همه به طور مساوی اعمال شده است چون اینجا فارغ از قومیت ، فازغ از جنسیت ، فارغ از مذهب و فارغ از هرگونه طبقه ای همه به گونه ای مساوی به زندان می آیند .

از سلولهای انفرادی تا سلولهای عمومی تنها بیست تا سی متر فاصله است که بعضی ها چند ساله و بعضی ها چند ماهه طی میکنند ، سلول عمومی یعنی دیدن و حرف زدن با انسانهایی شبیه خودت یعنی شنیدن صدای انسانهایی که باید صدایشان شنیده شود ، سلول عمومی یعنی نوشیدن یک لیوان چای داغ یعنی رفتن به حمام به دلخواه خودت ، سلول عمومی یعنی اجازه اصلاح سر و صورت و برای بعضی ها یعنی اجازه دیدن چشمان نگران عزیزان ، پشت دیوارهای شیشه ای و برای من یعنی رفتن به هواخوری بعد از ماهها ، بعد از ماهها برای اولین بار به هواخوری رفتم ، هقته ای سه بار و هر بار ۲۰ دقیقه ، هواخوری اتاق کوچکی بود با دیوارهای بلند و سقفی نرده کشی شده و مشبک ، برای من که آسمان و خورشید را هر روز از دامن زاگرس عاشقانه نگریسته بودم اینجا گویی آسمان را پشت میله ها زندانی کرده بودند .خورشید دزدکی به گوشه ای از هواخوری سرک کشیده بود و انگار او هم میدانست که نباید به دیوارهای امنیت ملی نزدیک شد ، دوربینی هم بالای سرمان تند و تند میچرخید تا همه جا را زیر نظر داشته باشد ، مبادا با خورشید خانم نگاهی رد و بدل کنیم و چشمکی بزنیم که به حساب “ارتباط با بیگانگان” گذاشته شود و یا به نسیم بگوییم “حال همه ما خوب است” و این خبر موجب “تشویش اذهان عمومی” گردد و دیوارهای هواخوری نیز آنقدر لکه های ناشیانه رنگ بر آنها دیده میشد که دیوارها را بد منظر کرده بود “هر چند که زیباترین دیوارها اگر دیوار یک زندان باشند باز شایسته تخریبند” .

دیوارهای ۲۰۹ رسالت خطیر خود یعنی جدا کردن زندانیان از یکدیگر را به خوبی انجام نداده بودند . اینجا دیوارها قاصد دوستی و نامه رسان شده بودند ، پس باید مجازات میشدند و هر هفته بر تن دیوار رنگ تیره تر میکشیدند تا در نهایت روزی با سنگ سیاه نقش پوشش کردند . دیوارهای هواخوری برای زندانیان تخته سیاه ، روزنامه دیواری و حتی ترک دیوار نقش صندوق پست را ایفا میکرد و پیام زندانیان را به هم میرساند . دیوارها پر بود از خبرها و اسامی دانشجوها ، آنها که از تیر ماه ۷۸ ، نه نه…!! ، دورتر… از ۱۶ آذر آمده بودند ، آنها که سالهاست پای ثابت انفرادیها هستند و با جسارت تمام مینوشتند “دانشجو میمیرد ذلت نمی پذیرد” و اسم دانشگاه خود را زیرش مینوشتند . جوان دیگری آرم ان جی اویشان را با ظرافت تمام روی دیوار طراحی میکرد هر چند بار رنگ میزدند اما او دوباره و چند باره میکشید و کسانی هم طلب اخبار میکردند . من هم روزی بر دیوار هواخوری نوشتم سلام ، با خودم گفتم “سلامت را نخواهند پاسخ گفت” ولی خیلی زود نوشتند ، “سلام شما؟!” و دوستی هایمان آغاز شد ، از دانشجوها گرفته تا زندانی القاعده ای که بعدها در رجایی شهر معلم زبان انگلیسی ام شد ، کلی دوست “دیوارگی” پیدا کرده بود و روزی که انفرادیها پر شده بود و جا برای تازه واردها کم آمد به ناچار خیلی ها را در یک سلول جمع کردند و انگار سالها بود که همدیگر ار میشناختیم . پلی تکنیکی ها ، تحکیم وحدت ، مسیحی ها ، ترک ، بلوچ ، کرد و…، انگار سالها بود همدیگر را میشناختیم ، یکی آرایشگر میشد یکی آشپز ، تا صبح می نشستیم و از دردهای جامعه میگفتیم ، هر چند دردهایمان مشترک بود اما تا صبح صحبت میکردیم و صبح ما را صدای گریه سید ایوب زندانی بلوچ بغل دستی که سالها اینجا بود به خود می آورد ، آنقدر کسی فریادش را نشنیده بود که به خدا نامه مینوشت و در هواخوری میگذاشت و با صدای گریه او سکوتی سنگین بحث ما را خاتمه میداد و گاهی صدای پاشنه کفش زنی ما را به سکوت وادار میکرد ، از فرط خوشحالی و هیجان از سوراخ کوچک در ، یا از لای پره های رادیاتور سلول ۱۲۱ به بیرون نگاهی می انداختیم ، زنی بود که با چشمانی بسته به سوی اتاق بازجویی میبردنش ، چادری به سر داشت که دهها ترازو بر چادرش نقش بسته بود ، قامت او ترازوهای عدالت را کج و معوج و نابرابر نشان میداد. این صدای آشنای پا، اعلام حضوری موقرانه بود تا به ما بگوید اینجا هم زندگی و مبارزه بی صدای پاشنه های بلند معنایی ندارد ، کمی تامل و ساعتی فکر کردن میخواهد تا متوجه شوی همه یکی بودیم.

اتاق بازجویی مان همان اتاقی بود که راننده های شرکت واحد و معلم ها بازجویی شده بودند ، میز بازجویی همان میزی بود که دانشجوها بر روی آن یادگاری نوشته بودند و تختی که من روی آن میخوابیدم ، همان تختی بود که “عمران” جوان بلوچ قبل از اعدام رویش نوشته بود دلم برای کویر تنگ شده ، چشم بندمان هم همان چشم بندی بود که اعضای کمپین یک میلیون “فریاد خاموش” به چشم داشتند ، پس نباید غریبگی کرد و نباید همدیگر را فراموش کرد ، اینها همه یک جورهایی آشنایند ، اینجا همه چون شمایند ، راستی ، فکر کن شاید فردا نوبت تو باشد…

معلم و فعال حقوق بشری محکوم به اعدام

بند بیماران عفونی (۵) زندان رجایی شهر کرج

فرزاد کمانگر - ۱۰/۳/۸۷

۱- برتولت برشت - در هنگامه نازیها

۲- “خون ارغوانها” سروده ای است از ارغوان همیشه سرخ بیژن جزنی

۳- شعر زیبای ” سلام ” سروده شاعر معاصر آقای سید علی صالح

فعالان حقوق بشر در ایران

سالارکیا معاون دادستان تهران با اعلام انتقال زندانیان زندان اوین و تبدیل زندان اوین به بازداشتگاه موقت گفت: “با احداث زندان فشاپویه (قم) و انتقال مجرمان به آن، زندان اوین رفته رفته تبدیل به بازداشتگاه موقت خواهد شد.”

سخنان سالارکیا همچنین از افزایش زندانیان و بازداشتهای متعدد به بهانه های مختلف طی سالهای گذشته حکایت دارد و وی از کمبود زندان و بازداشتگاه در کشور خبر داد. وی گفت: “در حال جاضر لحاظ کمبود مکان از اوین به عنوان زندان نیز استفاده می شود.”

در حالیکه زندان اوین میزبان هزاران دانشجو، زندانی سیاسی، عقیدتی، فعالین زنان و فعالین کارگری می باشد، بی شک انتقال این زندانیان از تهران به شهری دیگر باعث ایجاد مشکلات زیادی برای خانواده های آنان جهت مراجعه و ملاقات خواهد شد.

رادیو دویچه وله: تبدیل زندان اوین به بازداشت‌گاه، اقدامی سؤال‌انگیز

به گفته‌ی معاون دادستان تهران با انتقال محکومان زندان اوین به مکانی جدید، این زندان به بازداشت‌گاه بدل می‌شود. یک حقوقدان چنین اقدامی را برای خانواده‌‌های زندانیان دشوار و از برخی جهات غیرعملی می‌داند.

محمود سالارکیا معاون دادستان تهران در امور زندان‌ها روز یکشنبه (۲۹ ژوئن) اعلام کرد که زندان اوین به زودی به بازداشتگاه موقت تبدیل شده و پس از انتقال محکومان این زندان به زندانی در حال احداث در «فشاپویه»‌ی قم، اوین تنها افراد تحت قرار را در خود جای خواهد داد.

بر اساس اظهارات آقای سالارکیا در صورت پایان یافتن احداث زندان فشاپویه و انتقال محکومان زندان اوین به آنجا «متهمان» و «مجرمان» دیگر در کنار هم نخواهند بود.

به گزارش خبرگزاری مهر، معاون دادستان تهران در امور زندان‌ها گفت: «در قانون پیش‌بینی شده که کسی که تحت تعقیب است در کنار محکومان در زندان قرار نگیرد و تا زمانی که رای قطعی برای آنان صادر نشده در مراکز موقت نگهداری شوند».

بنا به گفته‌ی آقای سالارکیا تعداد بازداشتگاه‌های موقت در ایران، که اوین نیز از جمله‌ی همین بازداشتگاه‌ها خواهد شد، بایستی به حدی برسد که «افراد تحت تعقیب که هنوز رای‌یی برای آنان صادر نشده به زندان ارجاع نشوند».

زندان اوین مشهورترین زندان ایران است که حتا بنا به گفته‌ی برخی از مسئولان ایران زندانیانی بیش از ظرفیت واقعی خود را دارد. یکی از دلایل کم بودن ظرفیت اوین به نسبت تعداد زندانیان، نگهداری افرادی در این زندان عنوان می‌شود که به صورت موقت بازداشت شده‌اند. برخی از مدافعان حقوق بشر نگران آن هستند که تصمیم انتقال محکومان از این زندان به زندان فشاپویه و تبدیل شدن اوین با بازداشتگاه موقت، با هدف بوجود آوردن فضای بیشتر جهت بازداشت‌های موقت احتمالی و نگهداری از این دستگیرشدگان در زندان اوین صورت گرفته باشد.

دکتر نعمت احمدی، حقوقدان و وکیل دادگستری در گفت‌وگویی با دویچه وله از منظری دیگر به تبدیل «اوین» به بازداشتگاه موقت می‌نگرد و عملی شدن این تصمیم را با توجه به مجموعه‌ی داخلی زندان اوین بسیار دشوار و دور از ذهن می‌داند. از نظر دکتر احمدی، گذشته از معضلی که خانواده زندانیان برای طی مسافت تا جایی مانند فشاپویه برای ملاقات با بستگان زندانی خود پیدا می‌کنند، به دلیل وجود بندهایی متعلق به نهادهای دیگر، مانند بند ویژه وزارت اطلاعات و یا بند دادگاه ویژه روحانیت، انتقال کل محکومان از اوین به زندانی دیگر از لحاظ عملی مشکل است.

روز: اوین بازداشتگاه شد

شهرام رفیع زاده: معاون دادستانی تهران در امور زندان ها اعلام کرد که زندان اوین به بازداشتگاه زندانیان تحت قرار تبدیل شده ‏است.‏‎ ‎تبدیل زندان اوین به بازداشتگاه موقت اگرچه به بهانه طبقه بندی زندانیان انجام می شود اما این نگرانی ‏وجود دارد که در ادامه پروژه ساخت ده ها بازداشتگاه موقت در سراسر کشور صورت گرفته است.

محمود سالارکیا معاون دادستانی تهران در امور ضابطان روز یک شنبه با اشاره به تغییر تابلوی زندان اوین به ‏‏”بازداشتگاه اوین” اعلام کرد: الان بر سردر زندان اوین‏‎ ‎نوشته شده است “بازداشتگاه اوین”. سایر مراکز مانند ‏ندامتگاه مرکزی کرج و ندامتگاه‎ ‎رجایی‌شهر به عنوان ندامتگاه و سایر زندان‌هایی که داریم با کلمه‌ی زندان مطرح‎ ‎شده‌اند.‏

وی دلیل تبدیل زندان اوین به بازداشتگاه موقت را ناشی از تصویب قانون خروج زندان ها از داخل شهرها عنوان ‏کرد و با اشاره به اینکه حدود ۱۰ سال از تصویب قانون خروج زندان‌ها از‎ ‎داخل بافت شهرها می‌گذرد، گفت: ‏‏”وزارت مسکن و شهرسازی مکلف شد مکان‌هایی را خارج از بافت‎ ‎شهر برای زندان‌ها در نظر بگیرد و ‏زندان‌های داخل بافت شهر را به این مراکز منتقل‎ ‎کند و در ازای آن این زمین‌ها به سازمان مسکن و شهرسازی ‏واگذار شود و در کنار آن‎ ‎بازداشتگاه‌هایی که محل نگهداری متهمان است باید در داخل شهرها باشد که سازمان‎ ‎زندان‌ها این تصمیم را در شهر تهران گرفته است و زندان اوین را به عنوان یک‎ ‎بازداشتگاه در نظر گرفته است.”‏

محمود سالارکیا در عین حال به خبرنگاران گفت که “در آیین‌نامه‌ی سازمان زندان‌ها مقوله‌ی‎ ‎بازداشتگاه و زندان ‏از یکدیگر جدا شده، و بازداشتگاه محلی است برای نگهداری کسانی که‎ ‎تحت قرار هستند.” وی همچنین گفت که ‏در حال حاضر از بخشی از زندان اوین همچنان به عنوان زندان استفاده می شود.‏

ساخت زندان اوین که در محوطه ای به وسعت ۴۳ هکتار در شمال تهران و در منطق سعادت آباد قرار دازد از ‏سال های دهه ۴۰ آغاز و در سال ۱۳۵۰ به طور رسمی استفاده از آن شروع شد.‏

این زندان در سال های پیش از انقلاب تحت نظارت ساواک اداره و ماجراهای مختلفی از سوی انقلابیون در ‏خصوص بندها و سلول های مخوف آن نقل می شد. در سال های پس از انقلاب همین زندان در اختیار گروهی از ‏چهره های تندرو قرار گرفت و به مرکز اصلی سرکوب، شکنجه و اعدام فعالان سیاسی مخالف جمهوری اسلامی ‏بدل شد.‏

برخی از بندهای زندان اوین در سالهای اخیر به دلیل نگهداری فعالان سیاسی، اجتماعی و مطبوعاتی در طی ‏بازداشت به شهرتی جهانی رسیده اند که از آن جمله بند ۲۰۹ و بندهای ۳۲۵ و ۲۴۰ را می توان نامبرد.‏

بنابر برخی آمارها زندان اوین ظرفیت نگهداری از ۹ هزار زندانی را به صورت همزمان دارد. غیر از بندهای ‏عمومی و سلول های مشترک، صدها سلول انفرادی نیز در بندهای غیر قابل دسترسی آن وجود دارد که اغلب ‏فعالان سیاسی اجتماعی در سال های اخیر بخش هایی از بازداشت یا دوران زندان خود را در انها گذرانده اند.‏

در زمستان سال گذشته رییس زندان اوین آمار محبوسان در این زندان را ۴۵۰۰ نفر اعلام کرد و گفت ۷۰۰ نفر ‏از این تعداد زن هستند.‏

البته آمار و اسامی بازداشت شدگانی که در بندهای انفرادی و تحت نظارت نهادهایی چون وزارت اطلاعات و سپاه ‏پاسداران نگهداری می شوند هرگز اعلام نشده است.‏

سالارکیا در پاسخ به خبرنگارانی که از وی پرسیدند آیا تعداد بازداشت های موقت آنقدر زیاد شده که نگهداری آن ‏ها به بازداشتگاهی به بزرگی اوین نیاز دارد، گفت: “در شهری مثل شهر تهران که حدود ۶۰۰ شعبه بازپرسی و ‏دادیاری‎ ‎دارد به صورت‎ ‎طبیعی و نرمال ۸۰ تا ۱۲۰ نفر هر روز با قرار، روانه زندان می‌شوند که کسانی هستند‏‎ ‎که یا کفیل ندارند یا نمی‌توانند وثیقه تودیع کنند یا قرارشان به صورت بسیار نادر، قرار بازداشت موقت است که ‏در یک ماه ممکن است نزدیک به هزار نفر شوند.”‏

‎‎ساخت بازداشتگاه در سراسر کشور‎‎

علاوه بر زندان اوین که اکنون به بازداشتگاه بزرگی تبدیل شده، در ماه های اخیر دستکم ساخت ۱۳ بازداشتگاه ‏در استان های چهارمحال ‏بختیاری، فارس، خراسان جنوبی، خوزستان، سیستان و بلوچستان، یزد، کرمان، قزوین، ‏کردستان، تهران، ‏کرمانشاه، وسمنان رسما آغاز شده است.‏

ساخت‎ ‎بازداشتگاه های بیشتر در کشور با انتقاد هایی همراه بوده اما معاون توسعه مدیریت و‏‎ ‎منابع انسانی ‏سازمان ‏زندانها و اقدامات تامینی ـ تربیتی کشور ایجاد بازداشتگاههای‎ ‎موقت را برای نگهداری بیش از ۵۰ هزار ‏متهمی ‏دانسته که ماهانه در ایران بازداشت می‎ ‎شوند‎.‎

برنامه ساخت بازداشتگاه های موقت، برنامه ای ۳ ساله است که از اواخر سال ۸۵‏‎ ‎آغاز شده است.اولین نوع از ‏‏این بازداشتگاه ها در تهران اوایل اردیبهشت سال جاری آغاز به کار کرد.‏

مدیر کل زندان های استان تهران، دو ماه پیش با اشاره به اینکه “در حال حاضر در استان‎ ‎تهران یک بازداشتگاه ‏ویژه ‏زندانیان موقت در بزرگراه رسالت ساخته شده” به خبرگزاری‎ ‎مهر گفته بود: “بناست تا پایان امسال ۲ ‏بازداشتگاه ‏دیگر در تهران ساخته شود اما بر اساس‎ ‎برنامه ریزی های انجام شده، ۴ بازداشتگاه باید در استان ‏تهران احداث ‏شود.”‏

این بازداشتگاه ها پس از دریافت ردیف مستقل در بودجه سال ۸۶ کشور و با صرف ۲‏‎ ‎میلیارد تومان ساخته شده ‏‏اند.مقام های سازمان زندان ها اعلام کرده اند که ظرفیت ۱۳ بازداشتگاهی که تاکنون استفاده از آنها آغاز‏‎ ‎شده ‏‏۶۶۵۰ نفر در آن واحد است که با اضافه شدن بازداشتگاه اوین، ظرفیت این بازداشتگاه ها به ۱۵۶۵۰ نفر به طور ‏همزمان رسیده است.‏

مقام های قضائی ادعا می کنند که برای “‏‎‎پیشگیری از ‏خوردن مهر‎ ‎زندان بر پیشانی این متهمان” برنامه ساخت ‏بازداشتگاه های موقت را به اجرا در آورده‏‎ ‎اند.‏ اما بسیاری از مدافعان حقق بشر در ایران چنین ادعایی را رد می ‏کنند.‏

برخی از کارشناسان سیاسی می گویند که گسترش ساخت بازداشتگاه ها به منظور آمادگی سرکوب شورش های ‏شهری و ناآرامی های احتمالی در دستور کار مقامات قضایی و امنیتی قرار گرفته است.‏

این شورش ها که طی هفته های اخیر در شهرهای مشهد و تهران مواردی از آن گزارش شده منجر به دستگیری ‏های دسته جمعی مردم و به ویژه جوانان شده است.آخرین مورد از این بازداشت ها روز جمعه گذشته در تهران و ‏مشهد رخ داد، و وزیر اطلاعات روز گذشته بازداشت عدادی از شرکت کنندگان در آن را بدون ارائه آمار تائید ‏کرد.گفته می شود در این اعتراضات بیش از ۲۴۰ نفر بازداشت شده اند.‏

محسنی اژه ای گفت: “مردم عزیز ما باید هوشیار باشند و فریب‎ ‎برخی از شعارهای به ظاهر فریبنده را نخورند. ‏مواظب باشند خدای نکرده بچه‌ها و‎ ‎جوانان‌شان بی‌جهت به دنبال این مسایل راه نیافتند و برای خود و ‏خانواده‌های‌شان‎ ‎مشکل ایجاد نکنند.”

به گزارش خبرنامه امیرکبیر در این مطلب با مرور ادبیات نظری بحث سرمایه اجتماعی، بخش هایی از نامه های داخلی دو عضو شورای مرکزی تحکیم که خطاب به اعضای شورای عمومی نوشته و در آن انتقاداتی نسبت به نحوه برگزاری نشست دبیران سیاسی در اسفند ۸۶ بیان شده بود، برای نخستین بار به صورت علنی در سطح یک روزنامه سراسری منتشر شده است.

خبرگزاری فارس، که پیش از این به خاطر انتشار اخبار دروغ سه روز توقیف شد، یک روز قبل از نشست اخیر دفتر تحکیم با انتشار خبری ادعا کرد که لیست اعضای شورای مرکزی از پیش تعیین شده و برگزاری نشست و انتخابات تحکیم صوری است. این خبرگزاری اسامی ۹ نفر از اعضای دفتر تحکیم را نیز به عنوان اعضای شورای مرکزی آتی معرفی کرده بود. فارس در بخش دیگری از خبر خود به نامه دو عضو شورای مرکزی نیز اشاره کرده و تهدید کرده بود که این نامه را، که اکنون بخش هایی از آن توسط روزنامه کارگزاران منتشر شده است، منتشر خواهد کرد.

مجتبی بیات که پیش از این در وبلاگ شخصی خود دفتر تحکیم وحدت را با الفاظ نامناسبی خطاب قرار داده بود، بدون در نظر گرفتن فعالیت های فراوان یک سال اخیر این تشکل فراگیر دانشجویی، اعضای آن را به انفعال بی سابقه متهم نموده و مدعی شده که موجی از بی اعتمادی سراسر مجموعه را فرا گرفته است.

وی در ادامه این مطلب با بیان این که «گروهی متشکل از حنیف یزدانی و برخی اعضای شورای عمومی» در صف بندی انتخاباتی روز نشست وزن اکثریتی خود را اثبات کرده اند، پیشنهاد کرده که هیچ یک از اعضای فعلی شورای مرکزی در هیچ کدام از ارکان تصمیم گیری و اجرایی، اعم از شورای مرکزی و یا شورای مشورتی، حضور نداشته باشند.

خبرگزاری فارس پس از افشای قصد تعرض معاون دانشجویی دانشگاه زنجان به یک دانشجوی دختر این دانشگاه در خبری تهدیدآمیز از قول یک عضو شورای عمومی تحکیم تجمعات سلسه وار در دانشگاه های تربیت معلم، همدان و زنجان را سناریویی دانست که اعضای شورای مرکزی برای متشنج کردن فضا در آستانه سالگرد ۱۸ تیر تدارک دیده اند. فارس به صورت تلویحی از علی نیکونسبتی، بهاره هدایت و مهدی عربشاهی در خبر خود نام برده بود و از قول این عضو شورای عمومی مدعی شده بود این افراد برای آن که ابتکار عمل را در مقابل رقبای خود در درون تحکیم به دست بگیرند دست به این اقدامات زده اند.

جالب این که مجتبی بیات و دوستان وی که پیش از این سایرین را به بهره گیری از امکانات حزبی خاص برای برگزاری نشست تحکیم متهم نموده بودند، در حال حاضر خود با بهره گیری از امکانات رسمی حزب کارگزاران سازندگی به انتشار مسائل داخلی این تشکل دانشجویی پرداخته و به نفع گروهی خاص در انتخابات پیش روی شورای مرکزی تحکیم موضع گیری نموده اند.

لازم به ذکر است در سالیان گذشته نیز افرادی چون سعید رضوی فقیه و مجید حاجی بابایی برای سهم خواهی در مناسبات داخلی تحکیم از همین روش استفاده می کردند. هفته گذشته مجید حاجی بابایی در مصاحبه با خبرگزاری فارس ضمن انتقاد شدید از خبرنامه امیرکبیر به اختلافات درون تحکیم اشاره کرده بود و تلویحا طرف یکی از طرفین منازعه را گرفته بود و به صورت کنایه آمیز به دانشجویان امیرکبیر گفته بود: «در نشست اخیر اکثریت مجموعه در برابر زیاده خواهی ها و تکروی‌های عده ای منفعت طلب ایستادگی کرد».

گفته می شود عامل اصلی اختلافات به وجود آمده درون دفتر تحکیم وحدت دخالت های یک عضو اسبق شورای مرکزی در امور داخلی این تشکل است که وی این اختلاف افکنی را به منظور حذف کلیه اعضای با تجربه تحکیم و گسترش بیش از پیش نفوذ خود بر این تشکل انجام می دهد. شنیده ها حاکی از آن است مقاله مجتبی بیات با رایزنی این فرد در روزنامه کارگزاران امکان درج یافته است.

طبق گزارشات رسیده به خبرنامه امیرکبیر روزنامه کارگزاران قصد دارد در آینده نزدیک چند مقاله مشابه دیگر در همین خصوص و با محتوای مسائل داخلی تحکیم منتشر نماید. روزنامه کارگزاران قصد دارد هفته های آینده ویژه نامه ای با نام «جنبش دانشجویی» منتشر کند. گفته می شود نویسنده مقاله فوق الذکر به همراه چند نفر دیگر قرار است مطالب مشابهی را علیه دفتر تحکیم وحدت در آن ویژه نامه مطرح کنند.

لینک مصاحبه حاجی بابایی با خبرگزاری فارس را اینجا و لینک مقاله مجتبی بیات در روزنامه کارگزاران را اینجا ببینید.

خبرنامه امیرکبیر: پس از تعطیلی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه امیرکبیر در سال ۸۵، توقیف کلیه نشریات دانشجویی در سال ۸۶، در سال جاری ۸ کانون فرهنگی هنری دانشگاه امیرکبیر به دست مدیریت این دانشگاه تعطیل شد.

دانشگاه امیرکبیر از سال ها پیش دارای ۱۱ کانون فرهنگی-هنری بود که در دولت احمدی نژاد کانون «جنبش نرم افزاری» نیز به این مجموعه اضافه شد. کانون های فرهنگی پلی تکنیک همواره کارنامه پرباری در عرصه فعالیت های فرهنگی داشته و همه ساله فعالیت های چشم گیری در سطح کانون های فرهنگی دانشگاه های سطح کشور داشتند. به عنوان مثال تئاتر دانشجویی دانشگاه امیرکبیر سال گذشته به عنوان تئاتر برگزیده کشوری شناخته شد و به مسابقات جهانی اعزام شد.

به گزارش خبرنامه امیرکبیر روزبهانی، مدیرکل فرهنگی منصوب دکتر رهایی (رئیس دانشگاه)، در اقدامی غیرقانونی ۸ کانون فرهنگی هنری را تعطیل و وسایل آن ها را تخلیه و به انبار دانشگاه منتقل کرد. کانون های قرآن، فیلم و عکس، گفتو و اندیشه، کتاب و کتابخوانی، ادبی، موسیقی، هنرهای تجسمی و ایران شناسی از جمله کانون هایی هستند که به دستور مدیرکل فرهنگی تعطیل شدند. هم اکنون تنها ۴ کانون تئاتر، مطالعات، انتظار و جنبش نرم افزاری در حال ادامه کار خود هستند که سه کانون مطالعات، انتظار و جنبش نرم افزاری به طور کامل در اختیار دانشجویان هم فکر مدیریت دانشگاه هستند.

گفتنی است کانون های فرهنگی با شروع مدیریت دکتر رهایی و روزبهانی در دانشگاه امیرکبیر با موانع زیادی برای فعالیت خود مواجه شدند. مهم ترین این موانع پایبند نبودن مدیرکل فرهنگی دانشگاه به قوانین مصوب و اقدامات خودسرانه وی بود. تا جایی که او در مقابل اعتراضات اعضای کانون ها علنا دلیل بعضی رفتارهای غیرقانونی خود را سلیقه و میل شخصی عنوان می کرد. دخالت های فراوان و بی منطق در برنامه ها و فعالیت های اجرایی کانون ها، دستور غیرقانونی جلوگیری از ورود برخی افراد به ساختمان کانون ها، مطرح کردن بحث تایید صلاحیت اعضای کانون ها و درخواست برای دریافت اطلاعات شخصی اعضای کانون ها از اقدامات خودسرانه روزبهانی در یک سال اخیر بود.

این فشارها تا جایی ادامه پیدا کرد که در اسفندماه به بهانه های واهی دستور تعلیق کانون گفت و گو برای اولین بار صادر شد و درخواست ها و شکایات اعضای این کانون و شورای هماهنگی کانون ها برای بازگشایی مجدد به جایی نرسید. تا جایی که مسئولین وزارت علوم اعلام کردند به دلایل امنیتی در مسایل دانشگاه امیرکبیر دخالت نخواهند کرد. حال آن که این مساله کاملا در ارتباط با تخلفات شخص مدیرکل فرهنگی دانشگاه بوده و ربطی به مسائل امنیتی نداشت.

به گزارش خبرنامه امیرکبیر مدیرکل فرهنگی دانشگاه امیرکبیر دخالت های غیر اصولی در کار کانون های را به جایی رسانده بود که به تفتیش عقاید دانشجویان فعال در کانون ها می پرداخت و اعضای کانون قرآن را به اتهام «کوتاهی در انجام فرائض دینی» فاقد صلاحیت برای عضویت در این کانون می دانست. دستور عجیب دیگر او ممنوعیت بحث عمیق و تحلیلی درباره قرآن در کانون قرآن بود. روزبهانی در اسفندماه دستور داد کانون قرآن صرفا به حفظ و قرائت قرآن بپردازد و به هیچ برنامه پژوهشی و تحلیلی در مورد قرآن مجوز داده نشود.

با نزدیک شدن به موعد برگزاری مجمع عمومی سالیانه و انتخابات کانون ها در اقدام خلاف قانون دیگری، مدیرکل فرهنگی با طرح بحث اساسنامه کانون ها ادعا کرد کانون ها اساسنامه مصوب ندارند. این ادعا در حالی مطرح می شد که چند کانون اساسنامه مصوب مدیرکل فرهنگی سابق را در اختیار او قرار دادند. در شرایطی که طبق آیین نامه مصوب وزارت علوم حق نگارش اساسنامه به اعضای هر کانون داده شده، روزبهانی در اقدامی تحمیلی و خودسرانه شخصا اقدام به نگارش اساسنامه نمود و برای تایید به کانون ها فرستاد. با این اقدام و دستور غیرقانونی دگیر روزبهانی مبنی بر حق رای هر دانشجو فقط در مجمع عمومی یک کانون، در شرایطی که بسیاری از اعضای کانون ها در چندین کانون مشغول به فعالیت هستند، با مقاومت دانشجویان مواجه شد و دانشجویان اعلام کردند تا اصلاح روند موجود از برگزاری مجمع عمومی خودداری خواهند نمود.

مدیریت دانشگاه هم در مقابل دانشجویان را به تعطیلی کانون ها تهدید کرد. این تهدید در حالی از سوی مدیریت فرهنگی عنوان می شد که طبق آیین نامه تنها شورای هماهنگی کانون ها (متشکل از نمایندگان تمام کانون ها) که یک نهاد دانشجویی است حق تعطیلی کانون ها را دارد. دانشجویان در حالی که مشغول رایزنی با مسئولین دانشگاه (رهایی، رئیس دانشگاه، رحیمی، مشاور رئیس دانشگاه، و میراحمدی، نماینده رهبری،) و وزارت علوم در مورد اقدامات غیرقانونی مدیریت فرهنگی بودند، دو هفته پیش روزبهانی دستور تعطیلی و تخلیه و تعویض قفل ۶ کانون ادبی، موسیقی، قرآن، کتاب، گفتگو، فیلم و عکس را صادر کرد. این در حالی است که اموال کانون ها قانونا تحویل دبیر کانون است و بسیاری از وسایل شخصی دنشجویان در اتاق کانون ها قرار داشت. اموال دانشجویان تخلیه و به انبار دانشگاه منتقل شد و تاکنون به درخواست های دانشجویان مبنی بر استرداد حداقل اموال شخصی شان پاسخی داده نشده است.

پس از تخلیه کانون ها، ۶۵ نفر از دانشجویان فعال در کانون ها تجمع اعتراض آمیزی در مقابل ساختمان کانون ها برگزار کردند و برای اعلام اعتراض خود به دفتر دکتر عطایی پور، معاون دانشجویی و فرهنگی، رفتند. عطایی پور نیز با فرافکنی و اظهار بی اطلاعی از موضوع پاسخ را به «بررسی های بیشتر» موکول کرد. هفته گذشته هم زمان با جلسه دانشجویان با رحیمی، مشاور رئیس دانشگاه، که در آن او قول پیگیری و حل شدن مسئله را داد، روزبهانی دستور تعطیلی دو کانون دیگر، هنرهای تجسمی و ایران شناسی، را صادر کرد تا تعداد کانون های تعطیل شده به ۸ کانون برسد. تلاش های دانشجویان برای رایزنی با وزارت علوم و مسئولین دانشگاه برای رسیدگی به این وضعیت تاکنون بی نتیجه مانده است.

گفتنی است رهایی، رئیس انتصابی دانشگاه امیرکبیر، در سال ۸۵ به شیوه مشابهی انجمن اسلامی دانشجویان را غیرقانونی اعلام کرد و مجوز انجمن را به جمعی بسیجی داد. نشریات دانشجویی نیز سال گذشته در پی انتشار نشریات موهن توقیف شدند و پیگیری مدیران مسئول جهت بازگشایی نشریات خود از طریق وزارت علوم بی نتیجه ماند. مدیریت دانشگاه امیرکبیر با امنیتی کردن کلیه شئون فرهنگی دانشگاه در چند سال اخیر اجازه هیچ گونه دخالتی را به وزارت علوم در امور داخلی دانشگاه نمی دهد. شورای هماهنگی کانون های فرهنگی هنری در خصوص تعطیلی کانون ها بیانیه ای به شرح زیر صادر کرد(در زمان صدور این بیانیه هنوز دو کانون هنرهای تجمسی و ایران شناسی تعطیل نشده بود):

کانون های قرآن، فیلم و عکس، گفتو و اندیشه، کتاب و کتابخوانی، ادبی و موسیقی تخلیه و از حضور دانشجویان در آن ها ممانعت به عمل آمد.

دانشجویان فهیم دانشگاه صنعتی امیرکبیر؛

همان گونه که مستحضرید کانون های فرهنگی هنری پلی تکنیک تهران ستاره درخشان فعالیت های فرهنگی دانشجویان در ایران می باشند و فعالین این مجموعه همواره به دور از فضای متشنج دانشگاه در پی ایجاد فضایی مطلوب برای فعالیت های فرهنگی و تعامل با سیستم مدیریت فرهنگی بوده اند.

اولین دوسالانه بین الملل قرآن پژوهی دانشجویان، همایش مولانا هست پنهان، اولین فستیوال گروه نوازی دانشجویان کشور، جشن بزرگ شب یلدا، نمایشگاه کتاب مهر، جشنواره بر کران برکه بی کران، کنسرت تار و تنبک، گروه کوبه ای و اکران فیلم های متعدد با حضور عوامل آن ها و صدها برنامه دیگر کارنامه درخشان این مجموعه در ۳ سال اخیر است.

و اما اقدامات اخیر مدیریت فرهنگی: وسایل موجود در تعدادی از کانون ها تخلیه شده اند، این وسایل حتی شامل اموال شخصی دانشجویان نیز می باشد، و به مکان نامعلومی منتقل گردیده است. کلید درب ها تعویض شده و از حضور دانشجویان در کانون ها ممانعت به عمل امده است. مدیریت فرهنگی پس از چند ماه تحت فشار قرار دادن کانون ها، این روزها سایه اعمال نظر سلیقه ای خود را گشوده و دست به چنین اقدامی غیرقانونی زده است. از این رو با غیرقانونی دانستن اقدامات اخیر مدیریت فرهنگی خواهان اصلاح فضای فرهنگی، بازگشت اموال کانون ها، که تحویل دبیران کانون ها می باشد، و همچنین اموال شخصی، احترام به شخصیت دانشجو، رفع تناقضات رفتاری مدیریت فرهنگی و ایجاد فضای آرام و آزاد مطابق با قوانین برای فعالیت سازنده فرهنگی می باشیم.

شورای هماهنگی

کانون های فرهنگی هنری

دانشگاه صنعتی امیرکبیر

پلی تکنیک تهران

به گزارش خبرنامه امیرکبیر دکتر ورشوچی، که یکی از اساتید محبوب دانشگاه صنعتی سهند تبریز است، روز چهارشنبه به نشانه اعتراض به بی توجهی مدیریت دانشگاه به مطالباتش و عدم ارائه امکانات آموزشی به وی، از قبیل اتاق، امکانات مورد نیاز و…، در صحن دانشگاه اقدام به تحصن کرد.

گزارش های رسیده حکایت از آن دارد پس از گذشت ساعتی از تحصن این استاد، برخی از دانشجویان به نشانه حمایت از وی همراه با او در صحن دانشگاه متحصن شدند. فعالین دانشجویی دانشگاه سهند به خبرنامه امیرکبیر اعلام کردند برآورده نشدن مطالبات اساتید ناشی از انتصاب و نفوذ افردای چون دکتر کی نژاد، عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی، دکتر حکمت شعار و دکتر چناقلو، رییس دانشگاه، است.

در حالی که حسینی، رئیس حراست، به همراه مامورین حراست با حضور در محل تحصن دکتر ورشوچی تلاش می کردند که ایشان را از ادامه تحصن منصرف کنند، ولی وی با بی اعتنایی به این مسئله به آن ها اعلام کرد نهاد حراست در دانشگاه رسمیت ندارد.

همچنین گفته می شود تلاش های کیسه کشانی، دکتر زاهد، معاون دانشجویی-فرهنگی و رییس سابق بسیج اساتید، و دکتر عابدی، رییس دانشکده عمران، برای انصراف این استاد دانشگاه از ادامه تحصن بی نیتجه ماند.

ورشوچی که از بیماری دیابت و ناراحتی های قلبی شدید رنج می برد، در ضمن سخنرانی اش حالش رو به وخامت گرایید، پس از درخواست مکرر دانشجویان به تحصن خود پایان داد. یکی از دانشجویان اعلام کرد: «اساتید باید از دکتر ورشوچی درس بگیرند، اساتید باید از اعتراض و فریاد زدن نهراسند و در مقابل ظلم خاموش ننشیند. باز هم دانشگاه های کشور شاهد برخاستن صدای اعتراض دیگری از سهند هستند.» دانشجویان با تشویق های مکرر خود دکتر ورشوچی را از محل تحصن بدرقه کرند.

مهدی محمودی دبیر اسبق انجمن اسلامی دانشگاه و سید باقر سجادی دبیر اسبق انجمن علمی دانشکده اقتصاد و عضو شورای عمومی انجمن اسلامی دانشگاه در پی برگزاری جلسه پرسش و پاسخ و بیان نقد عملکرد دولت نهم در خصوص سیاست خارجه و سیاست های داخلی و اقتصادی در اردیبهشت ماه ۸۵ و با شکایت مدعی العموم هر کدام به تحمل شش ماه حبس تعزیری از سوی شعبه ۱۰۵ دادگاه قضایی زاهدان محکوم گردیدند.

همچینن یونس میر حسینی از فعالین دانشجویی دانشگاه شیراز به یک سال حبس تعلیقی به مدت چهار سال محکوم شد. به گزارش خبرنامه امیرکبیر، میرحسینی از سوی دادگاه انقلاب شیراز به اتهام “تبلیغ علیه نظام”، “عضویت در گروههای مخالف نظام” و “تبلیغ به نفع گروههای مخالف نظام” محکوم شده است.

گفتنی است دادگاه انقلاب شیراز در یک دادگاه فرمایشی که تنها به مدت ۲۰ دقیقه به طول انجامید به اتهامات میر حسینی رسیدگی کرده است.

یونس میر حسینی ۱۴ آذرماه ۱۳۸۶ توسط اداره اطلاعات شیراز و با ضرب و شتم مقابل دانشگاه بازداشت شده بود که پس از ۱۴ روز با قرار وثیقه آزاد شد. دانشجویان دانشگاه شیراز در مدت بازداشت وی سه تجمع را در حمایت از میر حسینی بر گزار کرده بودند.

گفتنی است متین مشکین از مهر ۸۵ به دنبال دستور رحیمی (مشاور رییس دانشگاه) به بهانه عدم پرداخت هزینه بورس از سوی دانشگاه بورس دهنده (چمران اهواز) از ادامه تحصیل محروم شده بود و شش ماه پس از آن با وجود اینکه در آزمایشگاه های دانشگاه تدریس می نمود، بدون توجه به توصیه های ریاست و اساتید دانشکده برق به دانشگاه ممنوع الورود شد. این امر در حالی صورت گرفت که مطابق قرارداد بورسیه دانشگاه امیرکبیر هیچ گونه حقی برای اخراج دانشجوی بورس شده ندارد.

همچنین مصوبه شورای تحصیلات تکمیلی دانشکده برق برای حل مسئله به این صورت که هزینه تحصیل توسط خود مشکین پرداخت گردد، مورد مخالفت رهایی و مشاور وی قرار گرفت تا بیش از پیش مشخص شود که این دو به فکر کارشکنی در ادامه تحصیل وی هستند.

طی دو سال گذشته، دانشگاه وی را به حالت تعلیق نگه داشته و نه اجازه ادامه تحصیل به وی داده شد و نه حکم اخراج. متین مشکین به دنبال محرومیت از تحصیل همان موقع به دیوان عدالت اداری شکایت نمود و دیوان عدالت اداری پس از دو سال هفته گذشته طی حکمی عجیب شکایت مشکین را رد نمود. نکته عجیب این حکم این است که قاضی دیوان ادعا نموده است، اخراج وی از دانشگاه به علت عدم پرداخت هزینه بورس از طرف دانشگاه چمران نبوده و وی به دلیل داشتن معدل کل زیر ۱۵ اخراج شده است، که این بر خلاف کلیه ادعاهای دانشگاه تا کنون بوده است. ادعای جدید در حالی صورت گرفته است که معدل کل مشکین بالای ۱۵ می باشد و اگر زیر ۱۵ می بود مطابق قوانین حق شرکت در آزمون جامع دکترا را نمی داشت.

پس از پیگیری ها از دیوان عدالت اداری مشخص شد که علیرضا رهایی و مشاورش به دنبال ناکامی در اثبات حقوقی تصمیم خویش مبنی بر محروم نمودن مشکین به خاطر عدم پرداخت هزینه بورس، برای گمراه نمودن قاضی طی اقدامی غیراخلاقی، اطلاعات آموزشی نادرستی به دیوان عدالت اداری داده اند و ادعا نموده اند که به دلیل معدل کل زیر ۱۵ وی را اخراج نموده اند.

خبرنامه امیرکبیر به زودی تصویر مدارک آموزشی و کارنامه و رزومه علمی وی را جهت تنویر افکار عمومی منتشر خواهد نمود.

عکس: متین مشکین در مراسم سخنرانی احمدی نژاد در پلی تکنیک در ۲۰ آذر ۱۳۸۵، در حالیکه قصد سوال از احمدی نژاد را داشت، توسط بسیجیان مضروب شد.

دختر دانشجوی دانشگاه لاهیجان پیش از این نیز چندین بار به کمیته انضباطی دانشگاه احضار شده بود و سرانجام پس از اینکه هفته گذشته مجددا به حراست احضار شد، خودکشی کرد. روزنامه اعتماد در این زمینه نوشت: “این دانشجوی دختر که به دلیل نامشخصی به اتاق حراست دانشکده فنی این دانشگاه مراجعه کرده بود، بعد از دقایقی خود را از پنجره اتاق - واقع در طبقه چهارم- به پایین انداخت و به زندگی خود پایان داد. با این حال هنوز از دلیل احضار -یا مراجعه- دختر دانشجو به حراست خبر موثقی در دست نیست.”

یکی از دانشجویان دانشگاه آزاد لاهیجان گفت: “ما هم اطلاعی از دلیل حضور دوست مان در حراست نداریم، فقط طبق اطلاعات ما ایشان امروز در سر جلسه امتحان هم حاضر نشده بود.”

به گزارش خبرنامه امیرکبیر، یک دانشجوی دانشگاه سیستان و بلوچستان نیز با خوردن قرص خودکشی کرده است. این دانشجو دانشگاه سیستان و بلوچستان بارها به کمیته انضباطی دانشگاه احضار شده و از طرف حراست دانشگاه تحت فشار بود. این دومین مورد خودکشی طی یک و ماه نیم گذشته در دانشگاه سیستان می باشد. پیش از این نیز در اواخر اردیبهشت ماه، یکی از دانشجویان دختر این دانشگاه با خوردن جوهر نمک خودکشی کرده بود.

یکی از دانشجویان دانشگاه سیستان و بلوچستان در این زمینه به خبرنامه امیرکبیر گفت: “مسئولین دانشگاه در برابر این خودکشی ها پاسخگو نیستند، در حالی که با استفاده از کمیته های انضباطی در دانشگاه سیستان جو خفقان ایجاد و دانشگاه را پادگان تبدیل کرده اند.”

احمد ناصری معاون دانشجوئی و فرهنگی دانشگاه سیستان و بلوچستان به جای پاسخگویی به مشکلات دانشجویان و خودکشی های اخیر در این دانشگاه گفته است: “ما همه معتقد به اصلاح اموریم. چه کسی است که ادعا کند