بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
بر اساس گزارش های رسیده از آذربایجان، امروز همزمان با دومین سالگرد اعتراضات سراسری تورکهای آذربایجان (خرداد ۱۳۸۵) نیروهای از پیش آماده برای مقابله با تجمعات احتمالی تدابیر خاص امنیتی را بر شهرهای آذربایجان حکم فرما و بار دیگر اقدام به دستگیری و ضرب و شتم دهها فعال آذربایجانی پرداخته است.
روزنامه نگاران و مدافعان حقوق بشر ، از تبریز، خبر می دهند امروز خیابان ها مملو از نیروهای سپاه، بسیج، نیروی انتظامی و لباس شخصی ها بود. ماموران موتورسوارو خودروهای ضد شورش با اتوبوس های مملو از نیروهای گارد ویژه در سطح شهر ظاهر شده و به ایجاد جو وحشت و ارعاب در بین مردم دامن زده بودند.
حسن ارک، جمشید زارعی (۳۲ ساله)، حمید رضایی ( ۳۵ ساله)، حجت تاری وئردیان (۳۹ ساله)، احد رضوی، اکبر حسین زاده، حسین میرزاخانی و علی صدیقی از جمله بازداشت شدگان در تبریز هستند.
در شهرهای دیگر نیز وضعیت مشابهی وجود دارد. بنا به گزارشات منتشره، در شهرستان اورمیه از چندین روز قبل بیش از ۱۵۰ نفر از فعالین حرکت ملی آذربایجان به مراکز اطلاعاتی و امنیتی احضار و بعد از اخذ تعهد کتبی آزاد شده بودند. به گزارش مدافعان حقوق بشر در این شهر دیروز و بعد از ظهر امروز چهارشنبه اول خرداد مغازه و منزل چند تن از فعالین شناخته شده مورد حمله مامورین اطلاعات قرار گرفته است .
اخباری مبنی بر بازداشت روزنامه نگار و فعال سرشناس ائلیاز یئکنلی در این شهر وجود دارد .
در شهر نقده، به دلیل کشته شدن تعدادی از تظاهر کنندگان سال ۸۵ و تیراندازی مستقیم ماموران به مردم، مثل همیشه حجم فشارها در این شهر افزایش چشمگیری داشته است. بر اساس گزارش فعالان مدنی از نقده، برای ممانعت از برگزاری تجمع روز ۴ خرداد ۸۷ در این شهر، نیروهای ضدشورش غیر بومی به نقده منتقل شده اند.
دو سال پیش در این شهر، دهها تن کشته و زخمی شدند که تلویزیون ایران کشته شدن چهار نفر از آنها به نامهای توحید آذریون، همت اسمزاده، حسین فتحی پور، عسگر قاسمی، را تأیید کرد.
همچنین در شهرستان خوی نیز طی چند روز گذشته پنج دانشجو بنامهای حجت عراقی، سلمان عراقی، سالار عراقی، اکبر عبدالهی و پیام علمقلی لو دستگیر شده و تاکنون در محل نامعلومی نگهداری مس شوند.
و در میاندوآب، بهبود قلی زاده، جلال کودریلو، داریوش عندلیبیان و علی سلطانی، شاهین حسنی، شاهرخ فرامرزی، عین اله آهنگری، مصطفی دولتخواه، امیر آقازاده، مرتضی لک، بهکام محمدی، ولی الله ظهرابی از جمله کسانی هستند که در روزهای گذشته از به اداره اطلاعات میاندوآب (قوشاچای) احضار و تحت فشار قرار گرفته اند.
در پایان لازم بذکر است اخبار منتشر شده به هیچ وجه شامل تمام موارد موجود نمی باشد. در واقع انعکاس تمام اخبار مربوط به نقض حقوق بشر در آذربایجان با توجه به فشار و خفقان شدید بسیار سخت است.
واحید قاراباغلی
