اسمال تیغ زن، قبل از انقلاب، از جمله اوباش معروف "محله جمشید" تهران بود و از باج گیری از فواحش امرار معاش می کرد. وی پس از انقلاب، به ناگهان در کمیته انقلاب اسلامی جای پای خود را محکم کرد و به نمونه ای "کلاسیک" از افرادی تبدیل شد که به ناگهان، از اسفل طبقات جامعه به ارگان هایی چون کمیته و دادستانی راه یافتند.
طرح این سوالات از نمایندگان مجلس و طراحان بحث بومی گزینی دانشجویان دختر وقتی بیشتر اهمیت پیدا می کند که به این نکته توجه کنیم، طرف های سوال همان کسانی اند که طی هفته های گذشته دولت و شورای عالی انقلاب فرهنگی را با طرح سوالاتی مشابه همین سوالات در معرض شدیدترین و کاراترین انتقادات قرار داده بودند.
نظم و انسجام تشکیلاتی برای انجمن های اسلامی و دفتر تحکیم نقشی حیاتی دارد. در سایه برخوردهای گسترده ای که با تشکل های مختلف دانشجویی در سال های اخیر شده است، توان تشکیلاتی مجموعه، تا حدی، تضعیف شده است. دانشجویان به اندازه کافی راه های نوین فعالیت در شرایط فشار را فرا گرفته اند.
در شرایطی که وزارت علوم مکلف است به نیابت از دانشگاه ها دانشجویان با استعداد و زبده را از طریق آزمون های علمی شناسایی و به دانشگاه ها معرفی کند آیا این وزارتخانه حق دارد عنان اختیار خویش را یکسره به دست وزارت اطلاعات بسپارد؟ امر قبیحی که تا چندی پیش پرده پوشی می شد اکنون آشکارا اظهار می شود.
پس از وقوع حوادثی مشابه در شیراز و برخی شهرهای دیگر، بار دیگر در ضلع شمالی چهار راه ولیعصر، بنابر مشاهدات خبرنگار ایلنا، ماموران مرد گشت ارشاد، دو زن را که بد پوشش تشخیص داده بودند، مورد ضرب و شتم قرار دادند. پس از این اتفاق، سرهنگ احمدی، رئیس مرکز اطلاعرسانی پلیس پایتخت به خبرنگار ما گفت: این زنها قصد حمله به ماموران را داشتهاند و مامور از خود دفاع کرده است.
پیوند دانشگاه و روشنفکری با بخش اجتماعی هر دو جریان را سرحال میکند اجتماع را تحرک میدهد و روشنفکری را تاثیرگذار میکند. راهکار چنین پیوندی تعریف گفتمان مشترک بین این دو بخش میباشد؛ گفتمانی که دانشگاه را در حد فاصل بین بخش روشنفکری و اجتماعی قرار دهد.
در کشورهای جهان سوم به خاطر عدم وجود احزاب قوی و نهادهای مدنی ریشهدار اجتماعی بسیاری از وظایف این نهادها به طور ناخواسته و سیستماتیک بر دوش جنبش دانشجویی قرار میگیرد، به همین خاطر است که اعتراض دانشجویان در این کشورها تلاشی در جهت تعمیم دموکراسی و دستیافتن به آزادیهای سیاسی است.
آقای احمدی نژاد که مدعی دلسوزی برای جهانیان است و از کار زشت دیگران دلگیر و ناراحت، باید پایبندی خود به شعارهایش را با رفتار خود اثبات نماید، از جناب عالی دعوت میکنیم که مسوولیت حرفهایتان را بپذیرید. شعار مهرورزی و عدالت گستری را ابتدا در مرزوبوم کشور خود اجرا نموده و در صورت موفقیت به فکر ارائه آن برای جهانیان باشید.
حتی تصور اینکه ”انتقاد” از رییس جمهور تعدادی از ممتاز ترین جوانان کشورمان را روانه زندان و از زندگی عادی ساقط کند، تکان دهنده است. اما این موضوع واقعیت دارد.
بر اساس سنتی که اندک اندک در جمهوری اسلامی جا افتاده بود، معمولا انتقاد از مقام رهبری، مراجع تقلید و موضوعات مربوط به حیطه امنیت ملی که به نحوی کشور همه آبروی خود را بر سر آنها قمار می کند (مانند ماجرای پرونده هسته ای) منشا مشکلات و ایجاد مزاحمت برای افراد تلقی می گردید. اما با روی کار آمدن محمود احمدی نژاد، رییس جمهوری هم خود را در دایره خط قرمزهایی قرار داده است که انتقاد از آنها می تواند عواقب وخیمی داشته باشد.
امروز با علی نیکونسبتی مصاحبه ای کردم که اگر نمی کردم باور محتوایش برایم سخت می شد. خلاصه آنچه می گفت این بود: انتقاد از محمود احمدی نژاد ما را روانه زندان کرد. جالب آنکه محمود احمدی نژاد سال گذشته به دانشگاه کلمبیا رفت و در آنجا سخن از آزادی بیان درایران سر داد و از اساتید و دانشجویان و حتی رییس جمهوری ایالات متحده به نوعی دعوت کرد که برای دیدن اینکه ایران چقدر آزاد است به تهران سفر کنند. همزمان، چند دانشجو که گمان می کنند که احتمالا سخنان رییس جمهورشان شامل حال آنها هم می شود، نامه ای می نویسند و سوالاتی را خطاب به وی مطرح می نمایند. بعد، مسوولین امنیتی می گویند که طرح چنین سوالاتی خلاف امنیت ملی است و به دادستانی تقاضای دستگیری این افراد را می دهند. دادستانی هم که به قولی “نزده می رقصد”، به بازداشت این افراد اقدام می کند و آنچه باقی می ماند رییس جمهوری است که از پاسخ دادن به ساده ترین سوالات جوانان کشورش نیز بیمناک است.
نکته قابل تامل آنکه مقامات امنیتی و بازجویان و دستگاه اطلاعاتی، در پاسخ به دانشجویانی که نسبت به دستگیری شان معترض بوده و تقاضا کرده اند که دلیل دستگیری شان را به آنها بگویند، تاکید کرده اند که شما با سوالات و اعتراضات خود آبروی کشور را می برید!
جالب است که بعد از صدها مورد دستگیری، آزار و اذیت، محاکمه فرمایشی و دهها مورد نقض حقوق بشر، برخی از سرداران و سربازان گمنام و غیرگمنام از آبرو صحبت می کنند. به هر حال، اینکه از نظر آنها چنین چیزی وجود خارجی دارد خود قابل تحسین است. اما موضوع این است که چه کسی با آبروی کشور و نظام بازی می کند؟ جوانانی که در دانشگاه مشغول به تحصیل هستند و در فضای دانشگاهی بحث و جدل را تمرین می کنند و قرار است فردا روی صندلی های مدیریت کشور بنشینند و به همین جهت برخورداری از یک عقل انتقادی به آنها در فهم صحیح روند ها کمک خواهد کرد، چطور می توانند به خلاف آنچه درکتاب های خود می خوانند در عرصه اقتصاد و فرهنگ و عرصه عمومی شاهد نقض بدیهی ترین اصول مملکت داری توسط دستگاه های دولتی باشند و در مقابل آنها ساکت بنشینند؟ انتقاد از رییس جمهور، انتقاد از اصول مذهبی یا حتی قانون اساسی نیست. انتقاد از رییس جمهور، انتقاد از یک ”شخص” است که به قرار است به دلیل آرای (ان شاء الله واقعی) مردم مدتی دولت را اداره کند و هیچ مصونیت و معصومیتی هم در قبال خطا و اشتباه ندارد.
آقای احمدی نژاد حتما واقفند که اگر ده سال پیش می شد برای مثال با استفاده از دستگاه عریض و طویل تبلیغات حکومتی، از صدا و سیما گرفته تا منابر مساجد و تشکیلات نماز جمعه، یک صدای واحد را مدیریت کرد و به گوش مردم رساند، امروز این کار عملا با توجه به حضور رسانه های گوناگون اینترنتی و دسترسی مردم به اشکال مختلف امواج رادیویی و شبکه های ماهواره ای امکان پذیر نیست. به همین جهت است که به محض اینکه پای این بچه ها به بیرون زندان می رسد، بر همگان مشخص می شود که دلیلی که روزها وماه های این جوانان را در گوشه های زندان به یغما برده، تنها انتقاد از شخص رییس جمهور بوده است. برهمگان معلوم می شود که با چه اتهاماتی این دانشجویان به زندان می روند و در آنجا چه سوالات نامربوطی از آنها مطرح می گردد. و همگان می فهمند که چگونه نگاه که آقای رییس جمهور به شهروندان از الگوی ارباب ورعیتی تبعیت می کند… و این حقایق است که تکلیف ”آبروی نظام” را مشخص می کند.
در این میان اگر کسانی در حال ریختن آبروی نظام هستند، آن کسان شامل دانشجویان، فعالان اجتماعی و روزنامه نگاران منتقد نمی شوند. انتشار خبرهای مربوط به دستگیری امثال دانشجویانی که جسارت کرده و از رییس جمهورشان “سوال نامربوط” پرسیده اند، تصویر کاریکاتور گونه ای از محمود احمدی نژاد می سازد که قطعا، نه با ادعاهای وی در حضور غربی ها، و نه با تصویری که از “نظام” و آبروی آن ارائه می دهد سازگاری ندارد.
