همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
خبرنامه امیرکبیر: اعضای هیات موسس انجمن اسلامی دانشگاه مازندران به کمیته انضباطی دانشگاه احضار شدند. رضا عرب، مهدی داودیان، میلاد حسینی کشتان ، آرنوش ازرحیمی و سیاوش صفوی (اعضای هیات موسس) به همراه محمد فکری مدیر مسئول نشریه دانشجویی رویداد و عادل اسلامی دبیر شورای صنفی دانشکده علوم انسانی به کمیته انضباطی احضار شدند. اعضای هیات موسس امروز ظهر در اعتراض به این امر به صورت دسته جمعی در اتاق رییس دانشگاه حاضر شدند و با وی به مذاکره نشستند.
رضا عرب سخنگوی هیات موسس انجمن اسلامی در گفت و گو با خبرنامه امیرکبیر در مورد این احضارها و اعتراض انجمن اسلامی چنین می گوید: “اعضای هیات موسس انجمن اسلامی از اول هفته به طور جداگانه به کمیته انضباطی احضار شدند و باید در وقت های تعیین شده خود را به دبیر کمیته انضباطی معرفی می کردند. اما ما به طور دسته جمعی در دفتر دبیر کمیته حاضر شدیم و پس از آگاهی از دلایل احضار، به اتاق ریاست دانشگاه وارد شدیم و با وی به مذاکره نشستیم.”
او در مورد دلایل احضارشان و مذاکره با رییس دانشگاه گفت: “دلیل احضار مشخصا برنامه ریزی جهت برگزاری تجمع، تحصن و جمع آوری امضا در روز اول اردیبهشت در اعتراض به نصب دوربین در مقابل درب کلاسها بود. اعتقاد ما بر این بود که این اقدام دانشگاه صرفا به قصد به تعویق انداختن پروسه قانونی شدن انجمن اسلامی است. از این رو به اتاق آقای علیزاده رفتیم. علیزاده با وجود بیان بی اطلاعی خود از این احضارها و انداختن مسولیت احضار به گردن حراست، قول پیگیری موضوع و خدشه وارد نشدن به جریان قانونی شدن انجمن اسلامی را داد.”
علاوه بر این تجمعی جمعه شب گذشته در خوابگاه نواب دانشگاه مازندران در اعتراض به وضعیت بد آب آشامیدنی این خوابگاه توسط دانشجویان این خوابگاه برگزار شد که منجر به توزیع آب معدنی در خوابگاه شد.
