بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
خبرنامه امیرکبیر: مدیران مسئول هفت نشریه دانشجویی دانشگاه یزد با امضای بیانیه ای اعتراضی اقدام به دفن شهدای جنگ هشت ساله در دانشگاه یزد را پیشاپیش محکوم کردند.
از هنگام انتشار خبر دفن چند شهید گمنام در دانشگاه یزد که قرار است پنجشنبه ۲۶ اردیبهشت صورت گیرد تا کنون واکنش های متفاوتی در میان دانشجویان نسبت به این خبر ایجاد شده است که صریح ترین و رسمی ترین آن بیانیه است که مدیران مسئول هفت نشریه مستقل و پرطرفدار دانشگاه یزد آن را امضا نموده و طی آن این اقدام را پیشاپیش محکوم کرده اند.در این بیانیه آمده است:
دانشجویان دانشگاه یزد به زودی شاهد مراسم تدفین چند تن از شهدای جنگ هشت ساله خواهند بود. ما مدیران مسئول نشریات دانشجویی ذیل، این اقدام را مغایر با شان دانشگاه دانسته و معتقدیم با این عمل روح شهادت و دانشگاه هر دو به خاک سپرده خواهند شد، بدین وسیله این اقدام را محکوم می کنیم.
مدیران مسئول نشریات:
پرومته
قاصدک
اندیشه سبز
هیس
مهر و مهتاب
سیاه سفید
از خاموشی
مدیران مسئول ذیل بیانیه امضا شده را تحت عنوان ویژه نامه به همراه مطالب دیگر در نشریات خود به چاپ رساندند. آنها همچنین قصد داشتند تا نشریات خود را در سطح دانشگاه توضیح کنند که با ممانعت مامورین حراست دانشگاه روبرو شدند. بر پایه برخی شنیده ها در یکی از دانشکده های محل توزیع این نشریات در موردی که این ممانعت با مقاومت دانشجویان روبرو شده است، درگیری مابین نیروهای حراست و دانشجویان معترض پیش آمده اما در این درگیری به کسی آسیبی وارد نشده است.
به گزارش خبرنامه امیرکبیر، کانون اندیشه سبز دانشجویان دانشگاه یزد نیز با ارائه طوماری امضای تعداد زیادی از دانشجویان را جمع آوری کرده است. دانشجویان در این طومار از آقای میبدی رئیس دانشگاه خواسته اند تا در نشستی با حضور وی و با برپایی تریبون آزاد قبل از اقدام به برپایی مراسم تدفین شهدا صحبت های موافقان و مخالفان این طرح را بشنوند. با توجه به این که این طومار و رونوشت آن به دفتر تمامی مسئولین دانشگاه و از جمله رئیس دانشگاه ارسال شده است تا کنون خبری از برگزاری این نشست نیست و مشخص می شود که رئیس دانشگاه به این درخواست دانشجویان بی اعتنا بوده اند.
گفتنی است دو سال پیش نیز این طرح در حد یک نظرسنجی به وسیله یکی از تشکل های وابسته به دولت (لازم به توضیح است تمامی تشکل های منتقد منحل شده اند) مطرح شد که به دلیل استقبال بسیار پایین دانشجویان و واکنش برخی نشریات در حد همان نظرسنجی باقی ماند.
