ناگزیر لحظه تلخ خداحافظی نزدیک شد، بر خلاف همیشه که کسی در حال آزادی بود، این بار همه به جای خنده ای بر لب، چشم هاشان اشکبار بود. با همه خداحافظی کردم و در گوش آن ها دوباره سفارش احمد را کردم. به ابوالفضل و فرزاد رسیدم، آن ها را سخت تر در آغوش فشردم. به ابوالفضل گفتم شرمنده ام! ما هر کاری از دستمان برمی آمد انجام دادیم ولی نشد و او دلداری می داد. سفارش احمد را کردم، گفت نمی گذارم تنها بماند. به احمد رسیدم، نتوانستم نگاهش کنم.
با وجود تعطیلی دانشگاه ها به دلیل تعطیلات تابستان، دانشجویان از پا ننشسته و پی گیری مستمر بازداشت هم کلاسی های خود را مهم ترین وظیفه ی خود می دانند و این سناریوهای تکراری که از سال 78 بارها و بارها دیده شده است را جدی نمی گیرند و نه تنها با این بازداشت ها، ترس بر آنها سایه نمی افکند، بلکه به مثابه ی منوری است که راه را بیشتر و بهتر روشن می کند. اما با این اتفاقات و حوادث داخلی کشور که فشارهای زیادی را به مردم وارد کرده است، مهمترین وظیفه هر فرد، روشن گری و آگاه سازی عمومی است.
در این مورد هم مانند موارد مشابه نویسندگان سناریوهای امنیتی، فراموش کرده اند که عملکردهای دانشجویان مخصوصا این دو عضو دربند شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت، در پی احقاق حقوق پایمال شده همه زنان و مردان این سرزمین است. خواست این دانشجویان و همه ما آن است که دولتمردان از پشت نقاب هایی که بر صورت زده اند بیرون بیایند و در مورد استبداد، سرکوب و تجاوزهای صورت گرفته به حریم دانشجو و دانشگاه پاسخگو باشند. چرا که تا ابد نمی توان سکوت کرد و سرکوب.
اگر به راستی مردم نمی فهمند، در این میانه وظیفهی اهل تفکر چیست؟ آیا در برج عاج نشستن و به زبان اجنه ها سخن گفتن مرهم این تاول ناسور نادانی است؟ در تعریف روشنفکر گفته اند که در دوران گذار حیات می یابد و اینکه یک متخصص لزوما یک روشنفکر نیست. گویا در تعریف روشنفکر، تعهد نهفته است. تعهد رساندن آگاهی به آستانهی آگاهی مردم. باید چون طبیبی دلسوز بر زخم های جهالت آنان مرهم گذاشت و همچون معلمی مهربان جهل را به دانش مبدل ساخت.
وقتی پدر صغری با استفاده از حق ولایتش دختر خود را برای کار به منزلی در رشت سپرد او 9 سال بیشتر نداشت. اما وقتی به اتهام قتل پسر خانواده راهی زندان شد 13 ساله بود. از نظر قانون ایران، او دیگر بچه نبود. همین بود که به مثابه آدم بزرگسالی محاکمه و محکوم به قصاص شد. قاضی رسیدگی کننده البته برای راحتی وجدانش چشم به روی آزارهای مکرر صغری که مدعی بود توسط پدر خانواده صورت گرفته بود، بست و مطابق معمول شانههای کوچک صغری بود که ضربات شلاق را تحمل کرد و نه شریک او.
فراموش نکنیم که یک ویژگی مشخص پرونده های امنیتی، "حیثیتی" شدن آنها برای نیروهای دست اندرکار است. باید قبل از ان که اتهامات ساختگی رسانه ای شوند، دستگیرکنندگان را نسبت به طرح آنها مردد کرد. وگرنه، پس از آنکه چنین اتهاماتی تبلیغ، تکرار و "حیثیتی" شدند، دیگر حتی دخالت رییس قوه قضاییه هم (همچون موارد متعدد گذشته) نمی تواند کمک زیادی به دستگیر شدگان بکند.
شاهد آن هستیم که مسوولان حوزه دانشجویی وزارت علوم با گذشت بیش از یک سال نسبت به برگزاری نشست سراسری شوراهای صنفی که همه ساله از بدو تاسیس شوراهای صنفی با حضور دبیران دانشگاه ها برگزار می شد، اقدامی نمی کنند و به رغم اعلام قبلی در خبرگزاری ها در جلسه اردیبهشت ماه هیات نظارت مرکزی شوراهای صنفی وزارت علوم، حتی موضوع نشست را مطرح نکردند.
این گونه اقدامات در محروم سازی شوراهای صنفی مغایر ادعا و شعارهای حرکت های زیربنایی و حمایتی از شوراهای صنفی است. اینکه مصاحبه هایی زیبا و شعاری در سطح رسانه انجام شود اما در عمل حق برگزاری نشست سالانه یی را که همه تشکل ها و کانون ها از آن برخوردارند، از شوراهای صنفی دریغ کنیم جای تاسف است.
بهانه هایی نظیر وجود انتخابات ها در تاخیر یا برگزار نشدن نشست های سراسری ناشی از نگرش سیاسی مسوولان به شوراهای صنفی است و اینکه هر چند هفته در میان به صورت یک روال برخی از مسوولان وزارت علوم با برچسب سیاسی کاری بدون هیچ گونه استدلال و ارائه مدرکی، شوراهای صنفی را زیر سوال ببرند و در عمل حتی یک نشست سراسری برای ارتقای فعالیت های صنفی و انتقال تجربیات برگزار نشود، پیامدی جز تضعیف شوراهای صنفی نخواهد داشت.
بنابراین اتحادیه سراسری شوراهای صنفی بنا بر رسالت خود اقدام به برگزاری اردویی تشکیلاتی - آموزشی در ایام تابستان خواهد کرد. البته در دو تابستان گذشته درخواست برگزاری اردوهای تشکیلاتی از سوی شوراهای صنفی با بی توجهی و همکاری نکردن مسوولان وزارت علوم همراه بوده است که اتحادیه امسال با کمک نهادهای مدنی و صنفی اقدام به برگزاری این اردوی تشکیلاتی به همراه کارگاه های آموزشی می کند.
در این اردوی تشکیلاتی با دعوت از استادان و صاحب نظران فعالیت های صنفی، به پشتوانه سازی علمی و تئوریک فعالیت های صنفی دانشجویی پرداخته خواهد شد که امید است با حضور مسوولان و استفاده از نگرش های مختلف در ترسیم چشم انداز شوراهای صنفی دانشجویان اقدامات لازم صورت پذیرد.
ما اکنون شاهد نزدیک به یک دهه فعالیت شوراهای صنفی دانشجویان در دانشگاه ها هستیم که باید دستاورد های آن مورد ارزیابی کارشناسانه قرار گیرد. شوراهای صنفی با تمامی محدودیت های موجود در قوانین و نگرش های سطحی بعضی مسوولان دانشگاه و وزارت در زمینه فعالیت های صنفی، به توسعه و پیشرفت قابل ملاحظه یی رسیده اند که ریشه اصلی آن انگیزه و همت والای جوانان دانشجویی است که قدم در مسیر خدمتگزاری اصیل صنفی نهاده اند و راهی نو و نرفته در دانشگاه های ایران را تجربه کرده اند.
دانشجویان عضو شوراهای صنفی در محیط آکادمیک و فرهنگی دانشگاه ها دو جایگاه مهم نمایندگی دانشجویان و جایگاه نظارتی را تجربه و به صیانت و ارتقای حقوق دانشجویان اقدام می کنند. رشد کیفی و کمی شوراهای صنفی مستلزم دقت نظر و آینده نگری آگاهانه مسوولان است و اگر بخواهیم برای پوشاندن ضعف های مدیریتی دانشگاه ها در پاسخگویی و خدمتگزاری به تضعیف شورا های صنفی بپردازیم، دچار اشتباهی نابخشودنی شده ایم.
از آنجا که نشست های سراسری شوراهای صنفی که با حضور کلیه دبیران دانشگاه ها برگزار می شود، محلی مناسب برای نقادی صنفی و منصفانه عملکرد وزارت علوم توسط نخبگان صنفی در جایگاه نمایندگی دانشجویان سراسر کشور است، شاید دلیل اصلی برخی مخالفت ها با برگزاری نشست به دلیل هراس از نقد صنفی و عدم توانایی به پاسخگویی باشد. شاید برخی از مسوولان، از دانشجویان حقوقی را آگاهانه تضییع کرده باشند که اکنون قابل پاسخگویی نباشد و پیشنهاد شوراهای صنفی به آن دسته مسوولان به جای مخالفت با نشست های سراسری، دو راهکار است؛ اول اینکه با شهامت، حاضر به پاسخگویی در نشست سراسری و حتی پذیرش خطا باشند و دومین راه، سپردن مسوولیت به افرادی دیگر است تا بتوانند در نشست های سراسری حضور یابند و نقد شوند.
هادی عسگری
دبیر شوراهای صنفی دانشجویان دانشگاه های کشور
اعتماد
