همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
عمادالدین باقی بار دیگر به دادگاه احضار و در بهداری زندان اوین بستری شد. این درحالی است که باقی از مهرماه گذشته در زندان اوین به سر می برد و به زودی باید در دادگاه رسیدگی کننده به اتهامات انجمن دفاع از حقوق زندانیان نیز شرکت کند.
با وجود این چهار شنبه هفته گذشته باقی از زندان اوین به شعبه ۱۲ دادگاه انقلاب برده شد تا پاسخگوی شکایت رییس بازرسی ویژه دادسرای مرکز شود که از باقی به علت مصاحبه ای درباره حقوق شهروندی دبیرکل سابق دانش آموختگان ایران اسلامی شکایت کرده است. باقی در این مصاحبه که با خبرگزاری توقیف شده ایلنا انجام داده از این که به سید علی اکبر موسوی خوئینی با وجود فوت پدرش اجازه داده نشده از زندان به مراسم ختم پدرش بیاید انتقاد کرده بود.
در عین حال باقی پس از بازگشت از زندان با حضور ماموران ، در بند خود مواجه شده که به بازرسی از وسایل شخصی ، کتابها و نوشته های او در زندان پرداختند. باقی درنامه ای که به مسوولان زندان اوین نوشته ، ضمن اشاره به این نکته که بازرسی از زندانها باید متناسب با وضع زندانیان باشد ، تاکید کرده که با زندانیان سیاسی و مطبوعاتی نباید مشابه برخورد با زندانیان خطرناک و مواد مخدر باشد.
باقی در نامه خود تاکید کرده که کتاب هایی که از او برده اند همگی دارای مجوز وزارت ارشاد اسلامی و در موضوعات دینی و فقهی بوده و بخش عمده ای از آنها درباره امام خمینی و نیز نهج البلاغه بوده است. باقی در عین حال در نامه خود اعلام کرده که می داند ماموران مذکور از ناحیه سازمان زندانها یا زندان اوین نبوده اند و به همین جهت پیشنهاد کرده روسای قوای قضاییه و مقننه افرادی را تعیین کنند تا مشخص شود ماموریت این افراد از جانب چه کسانی بوده است. باقی در سه ماه گذشته و در دوران مرخصی درمانی اش پنج بار به دادگاه احضار ، محاکمه و بازپرسی شده و نیمی از شش ماه گذشته را در زندان اوین به سر برده که پس از حمله هایی که در انفرادی به او دست داد با تشخیص پزشکان معالج مبنی بر ضرورت دوری باقی از استرس و فشار روحی ، باقی از حق مرخصی خود استفاده کرد. پزشکان در دوره نقاهت و درمان باقی هشدار داده بودند که او با ید حتما در محیطی دور از استرس و فشار روحی قرار بگیرد و به هیچ وجه محیط زندان متناسب با وضع جسمی باقی نیست. شاید به همین علت بود که باقی در پایان هفته گذشته دو روز در بهداری زندان اوین بستری شد و جهت انجام آزمایش در پی تکرار علایم بیماری باقی به بیمارستانی خارج از زندان منتقل شد.
پیش از این سخنگوی قوه قضاییه خبر داده بود که محکومیت یک ساله باقی در مهرماه ۸۷ پایان می یابد . این محکومیت به دلیل چاپ پاره ای مقالات به قلم باقی است که ده سال پیش چاپ شده و باقی یکبار دیگر به دلیل نگارش آنها محاکمه شده اما مجددا در دادگاهی بدون حضور وکیل محاکمه و به یک سال حبس اخیر محکوم شد.
باقی ۲۹ خرداد نیز باید در دادگاه رسیدگی کننده به اتهامات انجمن دفاع از حقوق زندانیان حاضر شود که در بازرسی اخیر به وسیله ماموران بخش عمده ای از مطالبی که وی باید بر اساس آنها از خود دفاع کند از دسترس خارج شد بدون آن که صورت جلسه ای به باقی ارایه شود. بدین ترتیب عملا فرصت دفاع از باقی به استناد این نشریات ، مقالات و گفتگوهای انجمن دفاع از حقوق زندانیان از دست رفته است.
