ناگزیر لحظه تلخ خداحافظی نزدیک شد، بر خلاف همیشه که کسی در حال آزادی بود، این بار همه به جای خنده ای بر لب، چشم هاشان اشکبار بود. با همه خداحافظی کردم و در گوش آن ها دوباره سفارش احمد را کردم. به ابوالفضل و فرزاد رسیدم، آن ها را سخت تر در آغوش فشردم. به ابوالفضل گفتم شرمنده ام! ما هر کاری از دستمان برمی آمد انجام دادیم ولی نشد و او دلداری می داد. سفارش احمد را کردم، گفت نمی گذارم تنها بماند. به احمد رسیدم، نتوانستم نگاهش کنم.
با وجود تعطیلی دانشگاه ها به دلیل تعطیلات تابستان، دانشجویان از پا ننشسته و پی گیری مستمر بازداشت هم کلاسی های خود را مهم ترین وظیفه ی خود می دانند و این سناریوهای تکراری که از سال 78 بارها و بارها دیده شده است را جدی نمی گیرند و نه تنها با این بازداشت ها، ترس بر آنها سایه نمی افکند، بلکه به مثابه ی منوری است که راه را بیشتر و بهتر روشن می کند. اما با این اتفاقات و حوادث داخلی کشور که فشارهای زیادی را به مردم وارد کرده است، مهمترین وظیفه هر فرد، روشن گری و آگاه سازی عمومی است.
در این مورد هم مانند موارد مشابه نویسندگان سناریوهای امنیتی، فراموش کرده اند که عملکردهای دانشجویان مخصوصا این دو عضو دربند شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت، در پی احقاق حقوق پایمال شده همه زنان و مردان این سرزمین است. خواست این دانشجویان و همه ما آن است که دولتمردان از پشت نقاب هایی که بر صورت زده اند بیرون بیایند و در مورد استبداد، سرکوب و تجاوزهای صورت گرفته به حریم دانشجو و دانشگاه پاسخگو باشند. چرا که تا ابد نمی توان سکوت کرد و سرکوب.
اگر به راستی مردم نمی فهمند، در این میانه وظیفهی اهل تفکر چیست؟ آیا در برج عاج نشستن و به زبان اجنه ها سخن گفتن مرهم این تاول ناسور نادانی است؟ در تعریف روشنفکر گفته اند که در دوران گذار حیات می یابد و اینکه یک متخصص لزوما یک روشنفکر نیست. گویا در تعریف روشنفکر، تعهد نهفته است. تعهد رساندن آگاهی به آستانهی آگاهی مردم. باید چون طبیبی دلسوز بر زخم های جهالت آنان مرهم گذاشت و همچون معلمی مهربان جهل را به دانش مبدل ساخت.
وقتی پدر صغری با استفاده از حق ولایتش دختر خود را برای کار به منزلی در رشت سپرد او 9 سال بیشتر نداشت. اما وقتی به اتهام قتل پسر خانواده راهی زندان شد 13 ساله بود. از نظر قانون ایران، او دیگر بچه نبود. همین بود که به مثابه آدم بزرگسالی محاکمه و محکوم به قصاص شد. قاضی رسیدگی کننده البته برای راحتی وجدانش چشم به روی آزارهای مکرر صغری که مدعی بود توسط پدر خانواده صورت گرفته بود، بست و مطابق معمول شانههای کوچک صغری بود که ضربات شلاق را تحمل کرد و نه شریک او.
فراموش نکنیم که یک ویژگی مشخص پرونده های امنیتی، "حیثیتی" شدن آنها برای نیروهای دست اندرکار است. باید قبل از ان که اتهامات ساختگی رسانه ای شوند، دستگیرکنندگان را نسبت به طرح آنها مردد کرد. وگرنه، پس از آنکه چنین اتهاماتی تبلیغ، تکرار و "حیثیتی" شدند، دیگر حتی دخالت رییس قوه قضاییه هم (همچون موارد متعدد گذشته) نمی تواند کمک زیادی به دستگیر شدگان بکند.
انجمن اسلامی به مثابه پارلمان دانشجویی باید مدافع خواستههای دانشجویان باشد و مستقل از جناحبندیهای سیاسی در همه حال پیگیر مطالبات دانشجویان باشد و دفاع از دانشجویان منتقد را وظیفه خود بداند و سعی در مقابله با هر آنچه داشته باشد که، خواهان بستن و محدود کردن فضای آکادمیک در دانشگاه است.
اما داستان در دانشکده حقوق تاکنون به گونهای دیگر بوده است، دانشجویان این دانشکده به عنوان صف اول دانشجویان آزادیخواه تمام دانشگاههای کشور تاکنون سعی بر آن داشتهاند تا انجمن این دانشکده را همچنان مستقل حفظ کنند و آن را به دامان احزاب نسپارند. اما این استقلال مستلزم آن بود که اعضای انجمن که منتخب کل دانشجویان دانشکده هستند، افرادی مستقل باشند که زیر بیرق انجمن مستقل، مطالبات دانشجویان را پیگیری کنند.
و اما اعضای انجمن فعلی به محض راه یافتن به انجمن شروع کردند به کار حزبی و حمایت از فلان طیف شکستخورده درونحکومتی و آنچه که دیگر به دنبالش نبودند مطالبات دانشجویان بود. اما اکنون گویا پی بردهاند که دیگر دانشجویان آنان را نمایندهی خود نمیدانند و به انجمن به عنوان ستاد اصلاحطلبان مینگرند.
این دوستان ما برای حفظ انجمن در دامان اطلاحطلبان و هر حربهای متوسل شدند و آخرین ترفند آنان برای حفظ انجمن در دستان محافظهکار خودشان برگزاری انتخابات بسته است. انتخابات بستهای که کاندیداها باید برای احراز صلاحیت از سوی انجمن اسلامی دانشگاه تأیید شوند، همان نظارت استصوابی که شورای نگهبان در انتخابات ایران اعمال میکند و نتایج آن را میبینیم. حال ما دانشجویان چگونه حاضر شویم در انتخابات بستهای که نتیجهی آن از هماکنون مشخص است و چیزی جز آبروریزی برای دانشکده حقوق و علوم سیاسی نیست شرکت کنیم.
باید به این دوستان گوشزد کرد که خودشان در یک انتخابات باز و دموکراتیک به این انجمن راه یافتهاند.
ما دانشجویان مستقل و دموکراسیخواه حقوق و علوم سیاسی به عنوان میراثداران آزادی، به عنوان نسل دانشجویان آزادیخواه تیر ۷۸ به اعضای فعلی انجمن گوشزد میکنیم که: ما زیر بار ذلت انتخابات بسته نخواهیم رفت و خواهان آنیم که هر چه زودتر انتخابات به شکل باز و دموکراتیک برگزار شود، تا همه دانشجویان این دانشکده بتوانند در این انتخابات شرکت کنند و افرادی به انجمن راه پیدا کنند که منتخب دانشجویان باشند. زیرا که ما به عنوان دانشجویان آزادیخواه معتقدیم: “هیچکس آنقدر خوب نیست که بدون رضایت دیگری بر او حکومت کند.”
“ای بسا لای و لجن بر اورنگ تکیه میزند و ای بسا اورنگ بر لای و لجن”
