همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
خبرنامه امیرکبیر: مدتی است در دانشگاه یزد فضایی حاکی از خفقان حکم فرما شده است. این فضا که با روی کار آمدن دکتر میبدی ریاست دانشگاه به تدریج آغاز شده بود، در ماه های منتهی به پایان سال ۸۶ و همچنین در آغازین روزهای سال جدید شدت یافته است.
عمده برخورد ها در این بازه زمانی با نشریات منتقد و دگرباش دانشگاه صورت گرفته است به طوریکه این نشریات بارها به کمیته ناظر احضار شده اند. در این میان تاکنون دو نشریه “زمستان” و “بیان آزاد” با حکم سنگین توقیف دائم روبرو شده و اخیرا نیز بدون هیچ دلیلی از توزیع یک نشریه در سطح دانشگاه جلوگیری می شود. از این گذشته بر خلاف قانون نشریات در دانشگاه یزد قبل از چاپ توسط مدیر کل امور فرهنگی دانشگاه مورد بازبینی قرار گرفته و در مواردی حتی قبل از چاپ سانسور می شوند، همچنین بار ها با وجود مجوزدار بودن نشریات در کار توزیع آنها به دلایل نا معلوم سنگ اندازی شده است.
در طی این مدت تعداد زیادی از مدیران مسئول به کمیته انظباطی دانشگاه احضار شده و به خاطر فعالیت های قانونیشان با احکام سنگین تعلیق، اخراج از خوابگاه و توبیخ کتبی با درج در پرونده روبه رو شده اند. و نیز در اقدامی بدیع معاون دانشجویی یکی از دانشجویان را به شرط امضای تعهد مبنی بر منع هرگونه فعالیت در دانشگاه مجاز به بازگشتن به خوابگاه کرد.
تابستان گذشته نیز تعدادی از سردبیران نشریات دانشجویی از محل سکونت خود به دانشگاه احضار شده و به خاطر امضای بیانیه ای در دفاع از دوستان خود در دفتر ریاست دانشگاه بازخواست و تهدید شدند.
ریاست دانشگاه علنا با دست کاری کردن پرونده آموزشی دانشجویان فعال آنها را از دانشگاه اخراج می کند و نسبت به شکایات و تمکین از قوانینی که این دانشجویان را مجاز به ادامه تحصیل می داند بی تفاوت است.
با وجود اینکه دانشجویان همواره در گردهمایی نشریات یا به طریق دیگر نسبت به دخالت های فراقانونی ریاست دانشگاه اعتراض کرده اند ولی بار ها شاهد دخالت ایشان و تحت فشار قرار دادن دست اندر کاران نشریات بوده ایم.
یکی از دانشجویان دانشگاه یزد در این زمینه به خبرنامه امیرکبیر گفت: “این برخورد ها تنها محدود به داخل دانشگاه نیست بلکه به طور پی در پی مسئولین دانشگاه با تماس های تلفنی با خانوده دانشجویان نسبت به فعالیت های دانشجویی آنها و آنچه مسائل انظباطی نامیده می شود گزارش داده و خانواده ها را تهدید می کنند که در صورت ادامه فعالیت فرزندانشان آنها را از خوابگاه اخراج خواهند کرد. به طوریکه در همین رابطه بسیاری از دانشجویان دختر از خوابگاه اخراج شدند.”
هم اکنون نیز از توزیع نشریه “پرومته” که دومین شماره خود را برای انتشار آماده می کرد جلوگیری شده و مدیر مسئول آن تا کنون سه بار به دفتر حراست، دفتر ریاست دانشگاه و کمیته ناظربر نشریات احضار شده است. به طور کلی فضای دانشگاه یزد به سمتی پیش برده می شود که در آن با تحت فشار قرار دادن دانشجویان فعال آنها را مجبور به سکوت و انفعال کنند.
