همانروز وقتی برای اولین بار بر تربت مادر حاضر شدم، با خود عهد نمودم تا روزیکه حتی یک زندانی سیاسی در این مملکت وجود دارد و مادری چشم انتظار دارد دست از مبارزه برندارم. اکنون پنج سال از فوت مادرم میگذرد و اینبار نیز مسئولین زندان و قوه قضائیه (قاضی حداد) حاضر نشدند حتی ساعتی مرخصی تحت الحفظ به من بدهند که در پنجمین سالگرد مراسم مادرم حضور داشته باشم.
اخیرا ابو طالب شفقت، استاندار مازندران، در جلسه شورای فرهنگ عمومی استان مازندران در استانداری گفته است: "کارمند زنی که در محل کار خود الگوی زن ایرانی را رعایت نکند نمی تواند در این دولت خدمت کند." ایشان که سلیقه خودشان را الگوی زن ایرانی میدانند بهتر است فراموش نکنند که زن ایرانی نیازی به الگوی طراحی شده ایشان ندارد و می خواهد تعریف جدیدی از خود و نقش های اجتماعی اش ارائه دهد، و در این راه، از هیچ تهمتی نمی هراسد.
آقای سیدعلی خامنهای؛ بالاخره باید به این سئوال پاسخ داده شود که نظام ما یک نظام اسلامی هست یا نه؟ اگر نیست اعلام کنید تا بیش از این مردم همه نابسامانیها را به حساب اسلام نگذارند و فوج فوج از دین خدا خارج نگردند و اگر هست پاسخ دهید در برابر این همه فقر، فساد بیحد، اعتیاد، خرافات، تنفروشی دختران، خیابانگردی بچهها، کارتنخوابی، چپاول و دزدی و رشوهخواری، اختلافِ وحشتناکِ طبقاتی که آمار آنها از سوی مقاماتِ حکومتی منتشر میگردد چه کسی مسئول است؟ چرا این همه دشمنی با دانشجویان و دانشگاهیان؟ پس از آن همه ستم و کشتار دانشجویان و استادان در دهه شصت چگونه است که هنوز بسیاری از زندانیهای سیاسی-عقیدتی را دانشجویان تشکیل میدهند.
برخوردهای نظام امنیتی-قضایی خارج از دانشگاه، برای بسیاری از دانشجویان کم هزینه تر است. در این موارد معمولاً دانشجویان تنها چند روزی را در زندان به سر می برند و پس از آن به روال عادی زندگی خود بر می گردند. احکام صادر شده برای دانشجویان هم، معمولاً یا تعلیقی اند، یا به اجرا در نمی آیند. هر چند در این بین دانشجویانی هستند مانند دانشجویان امیرکبیر که ماه های طولانی را در بدترین شرایط در زندان به سر می برند، اما خوشبختانه هنوز این تجربه عمومیت پیدا نکرده است.
در نتیجه حضور کمیته های انضباطی شبه دادگاه هایی در دانشگاه تشکیل می شود که قاضیان آن مشخص نیستند و تشریفات دادگاه مثل داشتن وکیل یا حق دفاع در آن رعایت نمی شود. همین مسئله باعث احضارهای فله ای و صدور احکام سنگین شده است که در مواردی هم که دانشجویان در خارج از دانشگاه دست به پیگیری می زنند و شکایت به دیوان عدالت اداری می برند، حکم دیوان هم اجرا نمی شود. با این حال موارد متعددی از تخلف کمیته های انضباطی از همین آیین نامه دیده شده است که به دلیل فقدان ابزار نظارتی، دانشجویان نمی توانند شکایت خود را به جایی ببرند.
آموزش اشخاص را قادر می کند تا در ساختن جامعه ای آزاد و برابرخواه شرکت جویند. آموزش، درک، تسامح و دوستی بین ملت ها، نژادها، اقوام و مذاهب را ارتقا می دهد. آزادی های آکادمیک یعنی آزادی اعضای جامع دانشگاهی در پیگیری توسعه و انتقال دانش و مطالعه و بحث های نظری و مستند سازی، نوآوری تدریس و سخنرانی، آزادی آکادمیک پیش شرط تحقق صلح در جامعه مدنی می باشد و تمامی اعضای جامعه دانشگاهی حق دارند وظایف خود را فارغ از هرگونه تبعیض و بدون ترس از دخالت یا سرکوبی از طرف هر مقام. دیگری انجام دهند.
نشریه ی دانشجویی شالیز که از سال ۸۴ به طور مرتب در دانشگاه گیلان منتشر شده است توقیف شد.
پس از گذشت دو ماه از انتشار آخرین شماره ی شالیز و در حالی که در این مدت مسئولین اجازه ی انتشار شماره ی جدید این نشریه را نمی دادند ؛ در هفته ی گذشته نامه ی رسمی توقیف شالیز به مدیر مسئول این نشریه ابلاغ شد.
مسئولین این نشریه که اولین شماره ی آن در آبان ۸۴ مننتشر شد با اعتقاد به ضرورت پرداختن به مطالب مختلفی چون حقوق صنفی و دانشجویی؛ انتشار اخبار دانشگاهی و اخبار و مقالات مربوط به جنبش های اجتماعی به خصوص جنبش زنان؛ با شکستن فضای مردانه ی حاکم بر تحریریه ی نشریات دانشجویی، با تحریریه ای زنانه نمونه ای از فعالیت موثر و موفق در عرصه ی مطبوعات دانشجویی را به نمایش گذاردند.
میز فروش این نشریه، هر بار به مکانی برای بحث و جدل پیرامون مباحث و مقالات منتشره تبدیل می شد. مسئولین نشریه با علم به عزم وزارت علوم بر تعطیلی نشریات مستقل دانشجویی تمام توان خود را در سه سال گذشته به کار گرفتند تا بی آنکه از کیفیت و کمیت مطالب شالیز کاسته شود ؛راه را بر هرگونه بهانه جویی مسئولین برای توقیف این نشریه ببندند.
انتشار شالیز و شیوه ی متین و سنجیده ای که به خصوص در ارائه مطالب فمینیستی در پیش گرفته بود، تشکل های منجمد غیر مستقل دانشجویی را بر آن داشت تا در واکنش به شالیز “نشریه ی زنانه “منتشر کنند .. نشریاتی با محتوایی متحجرانه که حتی با پشتوانه های مالی آنچنانی، تاثیری جز افزایش محبوبیت شالیز در میان دانشجویان نداشت.
شالیز که بنا به اعتراف مسئولین فرهنگی دانشگاه تنها نشریه ی دانشجویی بود که علیرغم حذف تسهیلات و امکانات دانشگاه برای انتشار، در شرایطی که حتی نشریات غیر مستقل که عمده ی مطالبشان را کپی برداری از متون واپس گرا در توجیه وضعیت کنونی زنان و حتی چند همسری تشکیل می داد؛ توان انتشار منظم را نداشتند ؛ هیچ وقفه ای در انتشار شالیز که در قامت ماهنامه ای تمام عیار با ۲۴ صفحه مطلب مفید ظاهر شده بود؛ ایجاد نشد.
بسیاری از نویسندگان شالیز آنهایی بودند که نویسندگی را برای اولین بار در شالیز مشق می کردند … و البته پس از آن نوشتن “مشغله” ی همواره شان شده است.
شالیز هر ساله به مناسبت روز جهانی زن ؛ روز جهانی کارگر و روز جهانی کودک ،ویژه نامه هایی ارزشمند منتشر کرده است.
در آخرین شماره ی شالیز که ویژه نامه ی ۸ مارس ۱۳۸۶ بود ؛ اهدای جایزه ی اولاف پالمه به پروین اردلان و توقیف ماهنامه ی زنان پوششی در خور یافت.
“شالیز “از ابتدای آغاز به کار کمپین با اعلام اخبار مربوط به آن و مقاله های متعددی که در موارد مختلف درباره ی کمپین در آن انتشار یافت ؛ نقش موثری در آشنا ساختن دانشجویان دانشگاه گیلان با کمپین ایفا کرد.
آخرین شماره ی شالیز ؛ ویژه نامه ی ۸مارس ۱۳۸۶ بود که بر روی جلد آن عکسی از پروین اردلان با مشتی گره کرده رو به آسمان به چشم می خورد.
تغییر برای برابری
