همانروز وقتی برای اولین بار بر تربت مادر حاضر شدم، با خود عهد نمودم تا روزیکه حتی یک زندانی سیاسی در این مملکت وجود دارد و مادری چشم انتظار دارد دست از مبارزه برندارم. اکنون پنج سال از فوت مادرم میگذرد و اینبار نیز مسئولین زندان و قوه قضائیه (قاضی حداد) حاضر نشدند حتی ساعتی مرخصی تحت الحفظ به من بدهند که در پنجمین سالگرد مراسم مادرم حضور داشته باشم.
اخیرا ابو طالب شفقت، استاندار مازندران، در جلسه شورای فرهنگ عمومی استان مازندران در استانداری گفته است: "کارمند زنی که در محل کار خود الگوی زن ایرانی را رعایت نکند نمی تواند در این دولت خدمت کند." ایشان که سلیقه خودشان را الگوی زن ایرانی میدانند بهتر است فراموش نکنند که زن ایرانی نیازی به الگوی طراحی شده ایشان ندارد و می خواهد تعریف جدیدی از خود و نقش های اجتماعی اش ارائه دهد، و در این راه، از هیچ تهمتی نمی هراسد.
آقای سیدعلی خامنهای؛ بالاخره باید به این سئوال پاسخ داده شود که نظام ما یک نظام اسلامی هست یا نه؟ اگر نیست اعلام کنید تا بیش از این مردم همه نابسامانیها را به حساب اسلام نگذارند و فوج فوج از دین خدا خارج نگردند و اگر هست پاسخ دهید در برابر این همه فقر، فساد بیحد، اعتیاد، خرافات، تنفروشی دختران، خیابانگردی بچهها، کارتنخوابی، چپاول و دزدی و رشوهخواری، اختلافِ وحشتناکِ طبقاتی که آمار آنها از سوی مقاماتِ حکومتی منتشر میگردد چه کسی مسئول است؟ چرا این همه دشمنی با دانشجویان و دانشگاهیان؟ پس از آن همه ستم و کشتار دانشجویان و استادان در دهه شصت چگونه است که هنوز بسیاری از زندانیهای سیاسی-عقیدتی را دانشجویان تشکیل میدهند.
برخوردهای نظام امنیتی-قضایی خارج از دانشگاه، برای بسیاری از دانشجویان کم هزینه تر است. در این موارد معمولاً دانشجویان تنها چند روزی را در زندان به سر می برند و پس از آن به روال عادی زندگی خود بر می گردند. احکام صادر شده برای دانشجویان هم، معمولاً یا تعلیقی اند، یا به اجرا در نمی آیند. هر چند در این بین دانشجویانی هستند مانند دانشجویان امیرکبیر که ماه های طولانی را در بدترین شرایط در زندان به سر می برند، اما خوشبختانه هنوز این تجربه عمومیت پیدا نکرده است.
در نتیجه حضور کمیته های انضباطی شبه دادگاه هایی در دانشگاه تشکیل می شود که قاضیان آن مشخص نیستند و تشریفات دادگاه مثل داشتن وکیل یا حق دفاع در آن رعایت نمی شود. همین مسئله باعث احضارهای فله ای و صدور احکام سنگین شده است که در مواردی هم که دانشجویان در خارج از دانشگاه دست به پیگیری می زنند و شکایت به دیوان عدالت اداری می برند، حکم دیوان هم اجرا نمی شود. با این حال موارد متعددی از تخلف کمیته های انضباطی از همین آیین نامه دیده شده است که به دلیل فقدان ابزار نظارتی، دانشجویان نمی توانند شکایت خود را به جایی ببرند.
آموزش اشخاص را قادر می کند تا در ساختن جامعه ای آزاد و برابرخواه شرکت جویند. آموزش، درک، تسامح و دوستی بین ملت ها، نژادها، اقوام و مذاهب را ارتقا می دهد. آزادی های آکادمیک یعنی آزادی اعضای جامع دانشگاهی در پیگیری توسعه و انتقال دانش و مطالعه و بحث های نظری و مستند سازی، نوآوری تدریس و سخنرانی، آزادی آکادمیک پیش شرط تحقق صلح در جامعه مدنی می باشد و تمامی اعضای جامعه دانشگاهی حق دارند وظایف خود را فارغ از هرگونه تبعیض و بدون ترس از دخالت یا سرکوبی از طرف هر مقام. دیگری انجام دهند.
خبرنامه امیرکبیر: در سالروز توطئه جعل نشریات در دانشگاه امیرکبیر و بازداشت دانشجویان، انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه سهند تبریز با صدور بیانیه خواستار اجرای عدالت به دور از چنگال ظالمان شد. متن این بیانیه به شرح زیر است:
یک سال از توطئه ای پلید علیه دانشگاه گذشت، توطئهای که همچون گرزی سهمگین بر روح و جان جنبش دانشجویی ایران وارد شد. نقشه ای کینه توزانه که با چاپ نشریات موهن و مجعول، در دهم اردیبهشت ۸۶ در امیرکبیر به مرحله اجرا در آمد تا روند هدفمند اقتدارگرایان و تزویرگران را تسریع بخشد. این پروژه که همچون صاعقه ای بر جان پلی تکنیک فرود آمد با سیر گسترده ی بازداشت ها آغاز شد تا دانشگاه را به جولانگاه اقتدارگرایان نااهل به زعم خود تبدیل کند. نتایج بازجویی های طولانی، بدون هیچ واهمه ای از اعمال شکنجه های روحی و جسمی بر عزیزانمان، نشان داد که هیچ مدرکی مبنی بر چاپ این نشریات توسط دانشجویان پلی تکنیک وجود ندارد و حتی درخواست دانشجویان مبنی بر کنترل دوربین مداربسته دانشگاه برای آشکارشدن حقیقت به گونه ای مضحک رد شد.
عاقبت، سناریو مسیر خود را با عبور از جاده ای متعفن به جایی رساند که دامن سه دانشجوی امیرکبیر مجید توکلی، احمد قصابان و احسان منصوری را لکه دار دانست و آنان را مجموعا به ۵/۷ سال حبس مزین ساخت، احکامی که همگان را از اجرای ناعادلانه عدالت بهت زده کرد.
به خیال خام خدافراموشان، با به دار کشیدن یارانمان، فرزندان این مرزوبوم پای چوبه دار را خلوت می کنند، ولی گویا نمی دانند که ضمیرهای آگاه و روشن، همیشه در صحنه حضور دارند تا با جان خود، سنگر مقاوم دانشگاه را همچنان استوارتر از گذشته پاس دارند. گویا پاکدامنی یاران با چنین توطئه ی شومی لکه دار می شود و آگاهان را در سوگ مرگ عدالت می نشاند.
این نقشه شوم که سراسر نقص است، تاب توان در مقابل حق خواهان را نداشت و سه آذر اهورایی دربند پس از تحمل هشت ماه حبس در آذرماه ۸۶ در دادگاه عمومی تهران بی گناه شناخته شدند و قاضی جوادی با رد اعترافات تحت شکنجه، آنان را از اتهامات توهین به مراجع تقلید مسلمانان، توهین به حرم اهل بیت مسلمانان، توهین به مردم شهر قم، توهین به زنان محجبه و جوانان متشرع، توهین به مسئولین نظام جمهوری اسلامی ایران، ریاست جمهوری، وزیر علوم و مسئولین دانشگاه تبرئه کرد و اما در کمال بی عدالتی و با وجود تودیع وثیقه ی هشتادمیلیون تومانی توسط خانواده هایشان، بی دلیل از آزادی شان جلوگیری شد.
دانشجویانی که مراجع تقلید اصرار انتساب اتهام به آنها را گناه قلمداد می کنند، با وجود حکم آزادی، در ایام نوروز نیز در زندان به سر بردند و خانواده و دوستان شان با برپایی سفره هفت سین پشت دیوار اوین، از جگرگوشه هایشان جدا نشدند.
در ۲۷فروردین۸۷، دادگاه تجدید نظر، بر پایه اظهارات قبلی دادستان در دادگاه بدوی و این بار به قضاوت قاضی ساعدی برگزار شد و مجیدتوکلی، احمدقصابان و احسان منصوری به ترتیب به ۳۰، ۲۶ و ۲۲ماه حبس محکوم شدند، حکمی که به گفته وکیل این سه نفر ناعادلانه بوده و دادستان هیچ دلیلی مبنی بر محکومیت موکلانش ارائه نداده است.
نقض حکم تبرئه دادگاه عمومی و تایید احکام سنگین و ناعادلانه ی دادگاه انقلاب همگان را مبهوت کرد که حق و عدالت محوری به کجا می رود؟ آیا این احکام نمی تواند شائبه ی عدم استقلال دستگاه قضایی را ایجاد کند؟ آیا دور از ذهن است که این احکام تحت فشار صادر شده اند؟ آیا استناد به اعترافات تحت شکنجه ای که در دادگاه عمومی رد شده اند، غیرانسانی و غیراخلاقی نیست؟ آیا فضاحت این وقایع تلخ از دید کوردلان پنهان است؟ آیا این رخداد، ستون های عدالت و ریشه های امنیت را نشانه نرفته است؟ و هزاران هزار آیا که از روح هرانسان آزاده ای که نمی تواند بر ظلم و جفا ساکت بنشیند، می تراود.
کجاست نشانی از عدالت علی(ع)، که اکنون نیازمند و محتاج پیشوایی چون اوییم تا بر بی عدالتی فریاد برآورد و بر انسانهایی که به حیوانات اقتصادی و یا به حیوان نیایشگر درونگرای فردی در دخمه های عبادت مبدل شده اند، حکمرانی و ضمیر حق خواهی شان را بیدار کند.
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی سهند ضمن اعلام ناعادلانه بودن احکام صادره برای یارانمان نه تنها آنها را دور از حق، بلکه آنها را فقط و فقط ناشی از روندی کینه توزانه و اقتدارطلبانه در دانشگاه ها می داند و به مسئولان هشدار می دهد که با توقف بی عدالتی ها و با اتخاذ دیدگاه واقع بینانه به قضیه، از ادامه اجرای احکام دانشجویان امیرکبیر جلوگیری نمایند، چرا که بشریت همواره در یک دادگاه صالحه به قضاوت آفریدگار می زیسته و ناحقی، سست کننده ی استوارترین پایه های عدالت نمایی بوده و این یک قانون است.
این تشکل ضمن همدردی و همیاری با خانواده های این عزیزان و اعلام انزجار از صدور این احکام، حمایت خود را برای شروع یک جریان کاملا مدنی و هماهنگ در همه دانشگاه های کشور برای کنکاش در این رخداد که به سرحد ناحقی رسیده است اعلام می دارد تا با اطلاع رسانی همگانی و گسترده، به منظور شکستن فضای بهت زده جنبش دانشجویی، با حرکتی آگاهانه جهت در دست گرفتن فضای دانشگاه ها در مقابل خواسته های تمامیت خواهانه ی اقتدارطلبان، نتیجه عکس این توطئه را تقدیم به یارانمان کنیم و این زخم را که بر جان احمد، مجید و احسان نشسته است، التیام بخشیم، زیرا عدالتی که در بی عدالتی اش، خود را عین حق می داند، باید بازخواست شود، تا بی عدالتی تبدیل به یک قانون نشود، آن جایی که تاریکی مطلق حکمفرما خواهد بود.
شورای مرکزی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی سهند تبریز
اردیبهشت ۸۷
