همانروز وقتی برای اولین بار بر تربت مادر حاضر شدم، با خود عهد نمودم تا روزیکه حتی یک زندانی سیاسی در این مملکت وجود دارد و مادری چشم انتظار دارد دست از مبارزه برندارم. اکنون پنج سال از فوت مادرم میگذرد و اینبار نیز مسئولین زندان و قوه قضائیه (قاضی حداد) حاضر نشدند حتی ساعتی مرخصی تحت الحفظ به من بدهند که در پنجمین سالگرد مراسم مادرم حضور داشته باشم.
اخیرا ابو طالب شفقت، استاندار مازندران، در جلسه شورای فرهنگ عمومی استان مازندران در استانداری گفته است: "کارمند زنی که در محل کار خود الگوی زن ایرانی را رعایت نکند نمی تواند در این دولت خدمت کند." ایشان که سلیقه خودشان را الگوی زن ایرانی میدانند بهتر است فراموش نکنند که زن ایرانی نیازی به الگوی طراحی شده ایشان ندارد و می خواهد تعریف جدیدی از خود و نقش های اجتماعی اش ارائه دهد، و در این راه، از هیچ تهمتی نمی هراسد.
آقای سیدعلی خامنهای؛ بالاخره باید به این سئوال پاسخ داده شود که نظام ما یک نظام اسلامی هست یا نه؟ اگر نیست اعلام کنید تا بیش از این مردم همه نابسامانیها را به حساب اسلام نگذارند و فوج فوج از دین خدا خارج نگردند و اگر هست پاسخ دهید در برابر این همه فقر، فساد بیحد، اعتیاد، خرافات، تنفروشی دختران، خیابانگردی بچهها، کارتنخوابی، چپاول و دزدی و رشوهخواری، اختلافِ وحشتناکِ طبقاتی که آمار آنها از سوی مقاماتِ حکومتی منتشر میگردد چه کسی مسئول است؟ چرا این همه دشمنی با دانشجویان و دانشگاهیان؟ پس از آن همه ستم و کشتار دانشجویان و استادان در دهه شصت چگونه است که هنوز بسیاری از زندانیهای سیاسی-عقیدتی را دانشجویان تشکیل میدهند.
برخوردهای نظام امنیتی-قضایی خارج از دانشگاه، برای بسیاری از دانشجویان کم هزینه تر است. در این موارد معمولاً دانشجویان تنها چند روزی را در زندان به سر می برند و پس از آن به روال عادی زندگی خود بر می گردند. احکام صادر شده برای دانشجویان هم، معمولاً یا تعلیقی اند، یا به اجرا در نمی آیند. هر چند در این بین دانشجویانی هستند مانند دانشجویان امیرکبیر که ماه های طولانی را در بدترین شرایط در زندان به سر می برند، اما خوشبختانه هنوز این تجربه عمومیت پیدا نکرده است.
در نتیجه حضور کمیته های انضباطی شبه دادگاه هایی در دانشگاه تشکیل می شود که قاضیان آن مشخص نیستند و تشریفات دادگاه مثل داشتن وکیل یا حق دفاع در آن رعایت نمی شود. همین مسئله باعث احضارهای فله ای و صدور احکام سنگین شده است که در مواردی هم که دانشجویان در خارج از دانشگاه دست به پیگیری می زنند و شکایت به دیوان عدالت اداری می برند، حکم دیوان هم اجرا نمی شود. با این حال موارد متعددی از تخلف کمیته های انضباطی از همین آیین نامه دیده شده است که به دلیل فقدان ابزار نظارتی، دانشجویان نمی توانند شکایت خود را به جایی ببرند.
آموزش اشخاص را قادر می کند تا در ساختن جامعه ای آزاد و برابرخواه شرکت جویند. آموزش، درک، تسامح و دوستی بین ملت ها، نژادها، اقوام و مذاهب را ارتقا می دهد. آزادی های آکادمیک یعنی آزادی اعضای جامع دانشگاهی در پیگیری توسعه و انتقال دانش و مطالعه و بحث های نظری و مستند سازی، نوآوری تدریس و سخنرانی، آزادی آکادمیک پیش شرط تحقق صلح در جامعه مدنی می باشد و تمامی اعضای جامعه دانشگاهی حق دارند وظایف خود را فارغ از هرگونه تبعیض و بدون ترس از دخالت یا سرکوبی از طرف هر مقام. دیگری انجام دهند.
گزارشگران بدون مرز از مقامات ایران میخواهد سرکوب وبنگاران فمینیست و مدافعان حقوق زنان را متوقف کند. از آغاز سال جاری بسیاری از آنها به زندان و شلاق محکوم شده اند. پروین اردلان وبنگار سایت تغییر برای برابری به دو سال زندان تعلیقی محکوم شده است.
گزارشگران بدون مرز در این باره اعلام می کند : ” اینترنت تنها وسیله بیان خواست های مدافعان حقوق زنان در عرصهی عمومی و جامعه است. اما سایت های مدافع حقوق زنان هدف سانسور و مسدودسازی و وبنگاران فمینیست قربانی آزار و اذیت مدام قضایی- امنیتی قرار می گیرند. ما از مسئولان جمهوری اسلامی می خواهیم به این سرکوب پایان دهند . “
در تاریخ ١٣ اردیبهشت اعلام شد پروین اردلان وبنگار سایت تغییر برای برابری از سوی شعبه ١٣ دادگاه انقلاب تهران به ” اتهام اجتماع و تبانی غیر قانوین و تمرد در مقابل پلیس به قصد برهم زدن امنیت کشور طبق ماده ٦١٠ قانون مجازات اسلامی و رعایت ماده ٢٥ قانون مجازات اسلامی” به دو سال زندان محکوم شده است. این حکم به مدت سه سال تعلیق شده است.
این روزنامه نگار و وب نگار فمینیست، در فروردین ماه سال جاری نیز از سوی شعبه شش دادگاه انقلاب اسلامی تهران به اتهام “تبانی و اجتماع جهت بر هم زدن امنیت کشور” به شش ماه زندان قطعی و دوسال نیم زندان تعلیقی، برای شرکت در تظاهرات مسالمت آمیز ٢٢ خرداد ١٣٨٥در تهران محکوم شده بود. در این تظاهرات بر روی پلاکارد های زنان نوشته شده بود ” ما زنیم، انسانیم، اما حقی نداریم و حقوق زنان حقوق بشر است.” حکم زندان اخیر در رابطه با تجمع مسالمت آمیز دها تن از فعالان جنبش زنان در برابر دادگاه انقلاب اسلامی در روز ١٣ اسفند ١٣٨٥ صادر شده است. وی در این روز پس از محاکمه به همراه ٣٤ نفر از فعالان و روزنامه نگاران حاضر در محل دستگیر و چند روز را در زندان اوین گذراند. پروین اردلان برنده ی جایزه حقوق بشر اولاف پالمه در سال ٢٠٠٧ است.
برای شرکت در تجمع مسالمت آمیز در برابر دادگاه انقلاب اسلامی در روز ١٣ اسفند ١٣٨٥ تعدادی دیگر از مدافعان حقوق زنان که در نشریات متفاوت و از جمله سایت های اینترنتی مدافع حقوق زنان مقاله می نویسند از جمله روزنامهنگاران نسرین افضلی، مرضیه مرتاضی لنگرودی و ناهید جعفری هر کدام به شش ماه زندان و ده ضربه شلاق محکوم شده اند.
سایتهای اطلاع رسانی زنان و یا مدافع حقوق زنان به شکل منظم مسدود می شوند. از اول اردیبهشت ماه سایت شیرزنان اولین هفته نامه ورزش زنان در ایران مسدود شد ه است. از سوی دیگر سایت های مدافعان حقوق زنان: کانون زنان ایرانی ، تغییر برای برابری، مدرسه فمینستی و میدان همچنان مسدود هستند. سایت اطلاع رسانی فرارو نیز بدون هیچ توضیحی از تاریخ اول تا ٥ اردیبهشت مسدود شده بود.
گزارشگران بدون مرز یاد آور می شود که ایران یکی از سرکوبگر ترین کشورهای خاورمیانه در عرصه اینترنت است و در لیست کشورهای “دشمنان اینترنت” در جهان قرار دارد. در این کشور در طی سال گذشته دهها وبلاگنویس و وبنگار بازداشت شدهاند. ایران همچنین در رده بندی آزادی مطبوعات در کشورهای جهان در رده ١٦٦ ( از میان١٦۹ کشور ) قرار گرفته دارد.
