در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
گروهی از مردم شهرهای تنکابن، عباس آباد، کجور، چالوس و نوشهر با امضای طوماری خطاب به آیت الله هاشمی شاهرودی رییس قوه قضاییه خواهان آزادی ابوالفضل جهاندار زندانی سیاسی شده اند.
در این طومار که به امضای بیش از یک هزار تن از اهالی این مناطق از جمله اعضای شورای شهر عباس آباد، مادر شهید شیرودی و جمعی از خانواده های شهدا دیده می شود آمده است:
به محضر آیت الله شاهروی ریاست محترم قوه قضاییه
احتراما به عرض می رسانیم که آقای ابوالفضل جهاندار لاشکی که از تاریخ ۲۹ مرداد ۸۵ تا کنون در زندان بسر می برد، پدر ایشان از رزمندگان دوران دفاع مقدس می باشد و از اقشار ضعیف جامعه بوده و هم اینک به دلیل کهولت سن از کار افتاده می باشد. لذا اینجانبان جمعی از اهالی شهرهای تنکابن، عباس آباد چالوس، نوشهر و منطقه کجور تقاضا داریم در سال شکوفایی و نوآوری و با توجه به اینکه نامبرده بیش از نیمی از مدت محکومیت خود را سپری کرده است. باقی مانده محکومیت را مورد عفو قرار گرفته و ایشان به جمع خانواده خود بازگردد.
در همین خصوص هادی کحال زاده عضو شورای مرکزی سازمان دانش آموختگان ایران در گفتگو با ادوارنیوز گفت: متاسفانه اصرار غیر قابل توجیه وزارت اطلاعات به استمرار بازداشت و محروم نگاه داشتن ابوالفضل جهاندار و سعید درخشندی از حقوق قانونی شان، نقض صریح حقوق انسانی این دو زندانی سیاسی بوده و شرایط بسیار نامناسبی را برای این دو رقم زده است.
کحال زاده با اشاره به اینکه موارد متعددی از نقض حقوق زندانیان در سالهای اخیر اتفاق افتاده تصریح کرد: در مورد آقایان جهاندار و درخشندی موارد مختلفی از اصرار بیجا برای ادامه بازداشت و نقض حقوق دیده می شود از جمله اینکه این دو زندانی سیاسی در ۱۹ ماه گذشته تا کنون حتی ۱ ساعت موفق به استفاده از مرخصی نشده اند و با وجود سپری شدن بیش نیمی از دوران زندان از امکان استفاده از آزادی مشروط بی بهره اند. این دوستان پس از بازداشت موقت طولانی مستقیما دوران زندان را آغاز کرده و علیرغم اینکه جرم آنها سیاسی است در بند زندانیان غیرسیاسی نگهداری می شوند.
عضو شورای مرکزی سازمان ادوار تحکیم موارد محکومیت جهاندار همانند انتشار مطالب در وبلاگ و یا استناد دادستان به عکسهای خصوصی را نوعی اصرار بیجا برای محکوم کردن و در زندان نگاه داشتن آنها دانست و گفت وضعیت بد تغذیه و وضع بد جسمانی و روحی جهاندار و درخشندی، خانواده های آنها را با نگرانی رو برو ساخته است و امیدواریم ریاست قوه قضاییه با توجه به این موضوع لااقل این دو زندانی سیاسی را از حقوق قانونی یک زندانی ساده همچون امکان مرخصی و حق استفاده از آزادی مشروط بهره مند سازد. کحال زاده در پایان تصریح کرد که طومار فوق الذکر در رزوهای آینده به دفتر رییس قوه قضاییه تقدیم خواهد شد.
ادوارنیوز
