همانروز وقتی برای اولین بار بر تربت مادر حاضر شدم، با خود عهد نمودم تا روزیکه حتی یک زندانی سیاسی در این مملکت وجود دارد و مادری چشم انتظار دارد دست از مبارزه برندارم. اکنون پنج سال از فوت مادرم میگذرد و اینبار نیز مسئولین زندان و قوه قضائیه (قاضی حداد) حاضر نشدند حتی ساعتی مرخصی تحت الحفظ به من بدهند که در پنجمین سالگرد مراسم مادرم حضور داشته باشم.
اخیرا ابو طالب شفقت، استاندار مازندران، در جلسه شورای فرهنگ عمومی استان مازندران در استانداری گفته است: "کارمند زنی که در محل کار خود الگوی زن ایرانی را رعایت نکند نمی تواند در این دولت خدمت کند." ایشان که سلیقه خودشان را الگوی زن ایرانی میدانند بهتر است فراموش نکنند که زن ایرانی نیازی به الگوی طراحی شده ایشان ندارد و می خواهد تعریف جدیدی از خود و نقش های اجتماعی اش ارائه دهد، و در این راه، از هیچ تهمتی نمی هراسد.
آقای سیدعلی خامنهای؛ بالاخره باید به این سئوال پاسخ داده شود که نظام ما یک نظام اسلامی هست یا نه؟ اگر نیست اعلام کنید تا بیش از این مردم همه نابسامانیها را به حساب اسلام نگذارند و فوج فوج از دین خدا خارج نگردند و اگر هست پاسخ دهید در برابر این همه فقر، فساد بیحد، اعتیاد، خرافات، تنفروشی دختران، خیابانگردی بچهها، کارتنخوابی، چپاول و دزدی و رشوهخواری، اختلافِ وحشتناکِ طبقاتی که آمار آنها از سوی مقاماتِ حکومتی منتشر میگردد چه کسی مسئول است؟ چرا این همه دشمنی با دانشجویان و دانشگاهیان؟ پس از آن همه ستم و کشتار دانشجویان و استادان در دهه شصت چگونه است که هنوز بسیاری از زندانیهای سیاسی-عقیدتی را دانشجویان تشکیل میدهند.
برخوردهای نظام امنیتی-قضایی خارج از دانشگاه، برای بسیاری از دانشجویان کم هزینه تر است. در این موارد معمولاً دانشجویان تنها چند روزی را در زندان به سر می برند و پس از آن به روال عادی زندگی خود بر می گردند. احکام صادر شده برای دانشجویان هم، معمولاً یا تعلیقی اند، یا به اجرا در نمی آیند. هر چند در این بین دانشجویانی هستند مانند دانشجویان امیرکبیر که ماه های طولانی را در بدترین شرایط در زندان به سر می برند، اما خوشبختانه هنوز این تجربه عمومیت پیدا نکرده است.
در نتیجه حضور کمیته های انضباطی شبه دادگاه هایی در دانشگاه تشکیل می شود که قاضیان آن مشخص نیستند و تشریفات دادگاه مثل داشتن وکیل یا حق دفاع در آن رعایت نمی شود. همین مسئله باعث احضارهای فله ای و صدور احکام سنگین شده است که در مواردی هم که دانشجویان در خارج از دانشگاه دست به پیگیری می زنند و شکایت به دیوان عدالت اداری می برند، حکم دیوان هم اجرا نمی شود. با این حال موارد متعددی از تخلف کمیته های انضباطی از همین آیین نامه دیده شده است که به دلیل فقدان ابزار نظارتی، دانشجویان نمی توانند شکایت خود را به جایی ببرند.
آموزش اشخاص را قادر می کند تا در ساختن جامعه ای آزاد و برابرخواه شرکت جویند. آموزش، درک، تسامح و دوستی بین ملت ها، نژادها، اقوام و مذاهب را ارتقا می دهد. آزادی های آکادمیک یعنی آزادی اعضای جامع دانشگاهی در پیگیری توسعه و انتقال دانش و مطالعه و بحث های نظری و مستند سازی، نوآوری تدریس و سخنرانی، آزادی آکادمیک پیش شرط تحقق صلح در جامعه مدنی می باشد و تمامی اعضای جامعه دانشگاهی حق دارند وظایف خود را فارغ از هرگونه تبعیض و بدون ترس از دخالت یا سرکوبی از طرف هر مقام. دیگری انجام دهند.
با روی کار آمدن دولت مهرورزی، حضور در کمیته های انظباطی به تجربه ای همه گیر و بخشی از زندگی روزمره دانشجویان بدل شده است. اما ما دانشجویان در حالی با بی تفاوتی با این احضارها روبرو می شویم که سایه شان سنگین تر از دادگاه انقلاب بر زندگی مان گسترده می شود.
هر ترم دانشجویان یکی از دانشگاه ها با احکام فله ای کمیته های انضباطی روبرو می شوند. احکامی که معمولاً شامل چند حکم محرومیت از تحصیل، چندین حکم محرومیت از تحصیل به تعلیق درآمده و ده ها تذکر است. این احکام برنامه زندگی دانشجویان را بهم می ریزد، مانع فارغ التحصیلی آنان می شود، دانشجویان را از امکاناتی رفاهی چون خوابگاه محروم می کند و حتی آنها را از ورود به دانشگاه منع می کند. دامنه این تاثیرات تا آنجا ادامه می یابد که گاهی سنوات تحصیلی دانشجویان پر می شود و از ادامه تحصیل باز می مانند.
از سوی دیگر علاوه بر این که در آیین نامه و شیوه نامه انضباطی دانشگاه ها حقوق کمتری برای متهم نسبت به متهمین دادگاه ها در نظر گرفته شده است، این کمیته ها نیز همین حقوق اندک را نادیده می گیرند و به صورت سلیقه ای عمل می کنند. عدم اطلاع دانشجویان از این حقوق و نداشتن وکیل نیز به این رفتارهای غیر قانونی دامن می زند. در مواردی هم که دانشجویان به عدم رعایت این آیین نامه ها اعتراض می کنند ـ مثل درخواست سال گذشته دانشجویان امیرکبیر برای دفاع حضوری در جلسات کمیته انظباطی مسئولین هیچ فشاری برای پاسخ گویی یا حداقل توجیه رفتار خود احساس نمی کنند.
از سوی دیگر احکام این کمیته ها پس از تایید در مرحله تجدید نظر که عملاً توسط همان تیم اولیه صورت می گیرد، به اجرا در می آیند. مدت زمان رسیدگی سایر مراجع تجدید نظر ـ دیوان عدالت کشور یا کمیته انضباطی مرکزی وزارت علوم - نیز به قدری طولانی است که معمولاً پیش از آنکه حکمی صادر کنند، محرومیت یک یا دو ترمه دانشجویان به اتمام می رسد.
این در حالی است که برخوردهای نظام امنیتی - قضایی خارج از دانشگاه، برای بسیاری از دانشجویان کم هزینه تر است. در این موارد معمولاً دانشجویان تنها چند روزی را در زندان به سر می برند و پس از آن به روال عادی زندگی خود بر می گردند. احکام صادر شده برای دانشجویان هم، معمولاً یا تعلیقی اند، یا به اجرا در نمی آیند. هر چند در این بین دانشجویانی هستند که مانند دانشجویان امیرکبیر که ماه های طولانی را در بدترین شرایط در زندان به سر می برند، اما خوشبختانه هنوز این تجربه عمومیت پیدا نکرده است.
علاوه بر این مقررات و مراجع رسیدگی کننده به امور قضایی کاملاً مشخص اند، فعالین دانشجویی تا اندازه ای از آنها آگاهی دارند، وکلای فعال در زمینه حقوق بشر، در چنین مواقعی دانشجویان را تنها نمی گذارند و بسیاری از رسانه ها نیز اخبار این حوزه را منعکس می کنند.
آگاهی فعالین اجتماعی از قوانین و پافشاری بر اجرای آن، مراجع قضایی را به رفتاری قانونمندتر از گذشته واداشته است. در شرایط فعلی آشنایی با آیین نامه و شیوه نامه کمیته انضباطی و ایستادگی برای قانونمند عمل کردن آنها، برای کاهش فشارهای وارده بر فعالین دانشجویی ضروری به نظر می رسد.
