اسمال تیغ زن، قبل از انقلاب، از جمله اوباش معروف "محله جمشید" تهران بود و از باج گیری از فواحش امرار معاش می کرد. وی پس از انقلاب، به ناگهان در کمیته انقلاب اسلامی جای پای خود را محکم کرد و به نمونه ای "کلاسیک" از افرادی تبدیل شد که به ناگهان، از اسفل طبقات جامعه به ارگان هایی چون کمیته و دادستانی راه یافتند.
طرح این سوالات از نمایندگان مجلس و طراحان بحث بومی گزینی دانشجویان دختر وقتی بیشتر اهمیت پیدا می کند که به این نکته توجه کنیم، طرف های سوال همان کسانی اند که طی هفته های گذشته دولت و شورای عالی انقلاب فرهنگی را با طرح سوالاتی مشابه همین سوالات در معرض شدیدترین و کاراترین انتقادات قرار داده بودند.
نظم و انسجام تشکیلاتی برای انجمن های اسلامی و دفتر تحکیم نقشی حیاتی دارد. در سایه برخوردهای گسترده ای که با تشکل های مختلف دانشجویی در سال های اخیر شده است، توان تشکیلاتی مجموعه، تا حدی، تضعیف شده است. دانشجویان به اندازه کافی راه های نوین فعالیت در شرایط فشار را فرا گرفته اند.
در شرایطی که وزارت علوم مکلف است به نیابت از دانشگاه ها دانشجویان با استعداد و زبده را از طریق آزمون های علمی شناسایی و به دانشگاه ها معرفی کند آیا این وزارتخانه حق دارد عنان اختیار خویش را یکسره به دست وزارت اطلاعات بسپارد؟ امر قبیحی که تا چندی پیش پرده پوشی می شد اکنون آشکارا اظهار می شود.
پس از وقوع حوادثی مشابه در شیراز و برخی شهرهای دیگر، بار دیگر در ضلع شمالی چهار راه ولیعصر، بنابر مشاهدات خبرنگار ایلنا، ماموران مرد گشت ارشاد، دو زن را که بد پوشش تشخیص داده بودند، مورد ضرب و شتم قرار دادند. پس از این اتفاق، سرهنگ احمدی، رئیس مرکز اطلاعرسانی پلیس پایتخت به خبرنگار ما گفت: این زنها قصد حمله به ماموران را داشتهاند و مامور از خود دفاع کرده است.
پیوند دانشگاه و روشنفکری با بخش اجتماعی هر دو جریان را سرحال میکند اجتماع را تحرک میدهد و روشنفکری را تاثیرگذار میکند. راهکار چنین پیوندی تعریف گفتمان مشترک بین این دو بخش میباشد؛ گفتمانی که دانشگاه را در حد فاصل بین بخش روشنفکری و اجتماعی قرار دهد.
در کشورهای جهان سوم به خاطر عدم وجود احزاب قوی و نهادهای مدنی ریشهدار اجتماعی بسیاری از وظایف این نهادها به طور ناخواسته و سیستماتیک بر دوش جنبش دانشجویی قرار میگیرد، به همین خاطر است که اعتراض دانشجویان در این کشورها تلاشی در جهت تعمیم دموکراسی و دستیافتن به آزادیهای سیاسی است.
آقای احمدی نژاد که مدعی دلسوزی برای جهانیان است و از کار زشت دیگران دلگیر و ناراحت، باید پایبندی خود به شعارهایش را با رفتار خود اثبات نماید، از جناب عالی دعوت میکنیم که مسوولیت حرفهایتان را بپذیرید. شعار مهرورزی و عدالت گستری را ابتدا در مرزوبوم کشور خود اجرا نموده و در صورت موفقیت به فکر ارائه آن برای جهانیان باشید.
انجمن اسلامی امیرکبیر: یک سال از روزی که دشنه ی انتقام بر حنجره ی دانشگاه بوسه زد، گذشت
خبرنامه امیرکبیر: در سالروز توطئه جعل نشریات در دانشگاه امیرکبیر، انجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیر با صدور بیانیه ای این رخداد ناخجسته و توطئه ی پلید علیه دانشگاه را یادآوری کرده و خواستار آزادی سه دانشجوی دربند پلی تکنیک شد. متن این بیانیه به شرح زیر می باشد:
یک سال از روزی که دشنه ی انتقام بر حنجره ی دانشگاه بوسه زد، می گذرد. بوسه ی خنجری که دستمزدی شایسته بود، حق طلبی و آزاد مردی را و گواهی مکرر بر مهربانی مدعیان مهرورزی و اثباتی دیگر بر این لاف گزاف مضحک که ایران آزاد ترین کشور گیتی است. که اگر آزادترین نبود، یدک کشان عنوان قاضی را، این رخصت نمی بود که چنین خیره سر و آسوده خیال و فارغ از اندیشه ی عقوبت، حکم به تقصیر بی گناه ترین فرزندان این آب و خاک صادر کنند.
یک سال از زمانی گذشت که نکبت بارترین و کثیف ترین توطئه، برای حذف پاک لوحی و نیک سرشتی از محیط دانشگاه، در قالب جعل چهار نشریه و انتشار مطالب موهن، لباس عینیت به تن کرد و چماق بدستان را روانه داشت تا به سحر سرکوب و تازیانه، هر نشانی از اعتراض و نقادی را از سطح دانشگاه برچیده، قبرستانی از دل دانشگاه بیرون بکشند.
سپری شدن زمان خیلی زود برملا کرد که این طرح را نابلدان در انداخته اند و از دست نویسش آنچنان تناقضات ریز و درشت بیرون زد، که ریشخند همگان را برانگیخت و جز رسوایی، جاعلان و برنامه ریزان این نقشه را ارمغانی نداشت. چه کمترین ذکاوت کافی است تا بدانی آنچه رخ نداده هرگز اثبات نخواهد شد. پس دست به کار شکنجه شدند تا با معجونی از اعترافات ساختگی، پریشان و تحت فشار، آبروی از دست شده را باز یابند که رأی دادگاه عمومی مبتنی بر برائت دانشجویان و باطل دانستن آن اقاریر حاصل شکنجه، ناکامی دیگری برایشان رقم زد. بی حیثیتان، بی حیثیت تر شدند و کینه هاشان انباشته تر و در نهایت به ضرب و زور قلدری، دادگاه تجدید نظر را بر آن داشتند که صلیب به گرده ی بی گناهان بکشد. غافل از اینکه بر هم زدن این لجن، برایشان عایدی جز مگس و تعفن نداشت. مرحله به مرحله مهر تأییدی بر بیگناهی احسان، احمد و مجید نهادند و صورت زشت و کریه خود را بیش از پیش در معرض نمایش گذاشتند.
یقینا کسانی که به این چنین نقشه ی شومی توسل جستند، اطلاع از این قانون نانوشته نداشتند که دانشگاه به قبرستان و پادگان، تبدیل ناشدنی است. درخت انجمن اسلامی پلی تکنیک به پشتوانه ی حمایت های پاک و بیدریغ دانشجویان و اساتید مستقل، تمام این ایام دشوار را تاب آورد و اگرچه شاخه هایش را شکستند، در این توفان مهرورزی، قد خم نکرد وبا وجود همه ی مشقات و هزینه ها از زندان و شکنجه تا محرومیت از تحصیل، استوار ایستاد و با برگزاری انتخابات سالانه ی شورای مرکزی این تشکل، بار دیگر نشان داد که گیاه روییده از عشق و افتخار، با تبر بی اخلاقی و جعل و نفاق، افتادنی نیست.
سالگرد این روز شوم به حق که مستوجب سوگواری است که مقدسات اسلامی این چنین بازیچه و مستمسک عده ای قدرت پرست برای حذف منتقدین از صحنه قرار گرفت و براستی که باید به حال رئیس دانشگاهی گریست که برای پوشاندن ناکارآمدی و بی کفایتی اش، از هیچ خوش خدمتی و کرنشی در برابر نیروهای امنیتی فروگذار نکرد و در نهایت همکاری با اربابش، احمدی نژاد برای کشیدن انتقام از دانشجویان امیرکبیر، پلی تکنیک را به خانه ی امن وزارت اطلاعات مبدل نمود.
در سالروز این رخداد ناخجسته و توطئه ی پلید، انجمن اسلامی پلی تکنیک بار دیگر اعلام می دارد که خواستار آزادی هرچه سریع تر سه دانشجوی بیگناه، احسان منصوری، احمد قصابان و مجید توکلی است و به علیرضا رهایی، رئیس سرسپرده ی دانشگاه هشدار می دهد که تا افول ستاره ی بخت احمدی نژاد، فرصت چندانی باقی نیست و این اوست که بعد از پایان گرقتن این دوران سیاه، مغموم و سرافکنده، از فرط بی آبرویی، روی وارد شدن به دانشگاه را نخواهد داشت و به جای این همه دانشجوی ممنوع الورود، حسرت ورود به پلی تکنیک تهران را خواهد کشید.
آذرخش از سینه ی من روشن است
تندر توفنده فریاد من است
هرکجا مشتی گره شد، مشت من
زخمی هر تازیانه، پشت من
هر کجا فریاد آزادی منم
من در این فریادها دم می زنم
انجمن اسلامی دانشجویان
دانشگاه صنعتی امیرکبیر
(پلی تکنیک تهران)
۱۰ اردیبهشت ۱۳۸۷
