همانروز وقتی برای اولین بار بر تربت مادر حاضر شدم، با خود عهد نمودم تا روزیکه حتی یک زندانی سیاسی در این مملکت وجود دارد و مادری چشم انتظار دارد دست از مبارزه برندارم. اکنون پنج سال از فوت مادرم میگذرد و اینبار نیز مسئولین زندان و قوه قضائیه (قاضی حداد) حاضر نشدند حتی ساعتی مرخصی تحت الحفظ به من بدهند که در پنجمین سالگرد مراسم مادرم حضور داشته باشم.
اخیرا ابو طالب شفقت، استاندار مازندران، در جلسه شورای فرهنگ عمومی استان مازندران در استانداری گفته است: "کارمند زنی که در محل کار خود الگوی زن ایرانی را رعایت نکند نمی تواند در این دولت خدمت کند." ایشان که سلیقه خودشان را الگوی زن ایرانی میدانند بهتر است فراموش نکنند که زن ایرانی نیازی به الگوی طراحی شده ایشان ندارد و می خواهد تعریف جدیدی از خود و نقش های اجتماعی اش ارائه دهد، و در این راه، از هیچ تهمتی نمی هراسد.
آقای سیدعلی خامنهای؛ بالاخره باید به این سئوال پاسخ داده شود که نظام ما یک نظام اسلامی هست یا نه؟ اگر نیست اعلام کنید تا بیش از این مردم همه نابسامانیها را به حساب اسلام نگذارند و فوج فوج از دین خدا خارج نگردند و اگر هست پاسخ دهید در برابر این همه فقر، فساد بیحد، اعتیاد، خرافات، تنفروشی دختران، خیابانگردی بچهها، کارتنخوابی، چپاول و دزدی و رشوهخواری، اختلافِ وحشتناکِ طبقاتی که آمار آنها از سوی مقاماتِ حکومتی منتشر میگردد چه کسی مسئول است؟ چرا این همه دشمنی با دانشجویان و دانشگاهیان؟ پس از آن همه ستم و کشتار دانشجویان و استادان در دهه شصت چگونه است که هنوز بسیاری از زندانیهای سیاسی-عقیدتی را دانشجویان تشکیل میدهند.
برخوردهای نظام امنیتی-قضایی خارج از دانشگاه، برای بسیاری از دانشجویان کم هزینه تر است. در این موارد معمولاً دانشجویان تنها چند روزی را در زندان به سر می برند و پس از آن به روال عادی زندگی خود بر می گردند. احکام صادر شده برای دانشجویان هم، معمولاً یا تعلیقی اند، یا به اجرا در نمی آیند. هر چند در این بین دانشجویانی هستند مانند دانشجویان امیرکبیر که ماه های طولانی را در بدترین شرایط در زندان به سر می برند، اما خوشبختانه هنوز این تجربه عمومیت پیدا نکرده است.
در نتیجه حضور کمیته های انضباطی شبه دادگاه هایی در دانشگاه تشکیل می شود که قاضیان آن مشخص نیستند و تشریفات دادگاه مثل داشتن وکیل یا حق دفاع در آن رعایت نمی شود. همین مسئله باعث احضارهای فله ای و صدور احکام سنگین شده است که در مواردی هم که دانشجویان در خارج از دانشگاه دست به پیگیری می زنند و شکایت به دیوان عدالت اداری می برند، حکم دیوان هم اجرا نمی شود. با این حال موارد متعددی از تخلف کمیته های انضباطی از همین آیین نامه دیده شده است که به دلیل فقدان ابزار نظارتی، دانشجویان نمی توانند شکایت خود را به جایی ببرند.
آموزش اشخاص را قادر می کند تا در ساختن جامعه ای آزاد و برابرخواه شرکت جویند. آموزش، درک، تسامح و دوستی بین ملت ها، نژادها، اقوام و مذاهب را ارتقا می دهد. آزادی های آکادمیک یعنی آزادی اعضای جامع دانشگاهی در پیگیری توسعه و انتقال دانش و مطالعه و بحث های نظری و مستند سازی، نوآوری تدریس و سخنرانی، آزادی آکادمیک پیش شرط تحقق صلح در جامعه مدنی می باشد و تمامی اعضای جامعه دانشگاهی حق دارند وظایف خود را فارغ از هرگونه تبعیض و بدون ترس از دخالت یا سرکوبی از طرف هر مقام. دیگری انجام دهند.
انجمن اسلامی امیرکبیر: یک سال از روزی که دشنه ی انتقام بر حنجره ی دانشگاه بوسه زد، گذشت
خبرنامه امیرکبیر: در سالروز توطئه جعل نشریات در دانشگاه امیرکبیر، انجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیر با صدور بیانیه ای این رخداد ناخجسته و توطئه ی پلید علیه دانشگاه را یادآوری کرده و خواستار آزادی سه دانشجوی دربند پلی تکنیک شد. متن این بیانیه به شرح زیر می باشد:
یک سال از روزی که دشنه ی انتقام بر حنجره ی دانشگاه بوسه زد، می گذرد. بوسه ی خنجری که دستمزدی شایسته بود، حق طلبی و آزاد مردی را و گواهی مکرر بر مهربانی مدعیان مهرورزی و اثباتی دیگر بر این لاف گزاف مضحک که ایران آزاد ترین کشور گیتی است. که اگر آزادترین نبود، یدک کشان عنوان قاضی را، این رخصت نمی بود که چنین خیره سر و آسوده خیال و فارغ از اندیشه ی عقوبت، حکم به تقصیر بی گناه ترین فرزندان این آب و خاک صادر کنند.
یک سال از زمانی گذشت که نکبت بارترین و کثیف ترین توطئه، برای حذف پاک لوحی و نیک سرشتی از محیط دانشگاه، در قالب جعل چهار نشریه و انتشار مطالب موهن، لباس عینیت به تن کرد و چماق بدستان را روانه داشت تا به سحر سرکوب و تازیانه، هر نشانی از اعتراض و نقادی را از سطح دانشگاه برچیده، قبرستانی از دل دانشگاه بیرون بکشند.
سپری شدن زمان خیلی زود برملا کرد که این طرح را نابلدان در انداخته اند و از دست نویسش آنچنان تناقضات ریز و درشت بیرون زد، که ریشخند همگان را برانگیخت و جز رسوایی، جاعلان و برنامه ریزان این نقشه را ارمغانی نداشت. چه کمترین ذکاوت کافی است تا بدانی آنچه رخ نداده هرگز اثبات نخواهد شد. پس دست به کار شکنجه شدند تا با معجونی از اعترافات ساختگی، پریشان و تحت فشار، آبروی از دست شده را باز یابند که رأی دادگاه عمومی مبتنی بر برائت دانشجویان و باطل دانستن آن اقاریر حاصل شکنجه، ناکامی دیگری برایشان رقم زد. بی حیثیتان، بی حیثیت تر شدند و کینه هاشان انباشته تر و در نهایت به ضرب و زور قلدری، دادگاه تجدید نظر را بر آن داشتند که صلیب به گرده ی بی گناهان بکشد. غافل از اینکه بر هم زدن این لجن، برایشان عایدی جز مگس و تعفن نداشت. مرحله به مرحله مهر تأییدی بر بیگناهی احسان، احمد و مجید نهادند و صورت زشت و کریه خود را بیش از پیش در معرض نمایش گذاشتند.
یقینا کسانی که به این چنین نقشه ی شومی توسل جستند، اطلاع از این قانون نانوشته نداشتند که دانشگاه به قبرستان و پادگان، تبدیل ناشدنی است. درخت انجمن اسلامی پلی تکنیک به پشتوانه ی حمایت های پاک و بیدریغ دانشجویان و اساتید مستقل، تمام این ایام دشوار را تاب آورد و اگرچه شاخه هایش را شکستند، در این توفان مهرورزی، قد خم نکرد وبا وجود همه ی مشقات و هزینه ها از زندان و شکنجه تا محرومیت از تحصیل، استوار ایستاد و با برگزاری انتخابات سالانه ی شورای مرکزی این تشکل، بار دیگر نشان داد که گیاه روییده از عشق و افتخار، با تبر بی اخلاقی و جعل و نفاق، افتادنی نیست.
سالگرد این روز شوم به حق که مستوجب سوگواری است که مقدسات اسلامی این چنین بازیچه و مستمسک عده ای قدرت پرست برای حذف منتقدین از صحنه قرار گرفت و براستی که باید به حال رئیس دانشگاهی گریست که برای پوشاندن ناکارآمدی و بی کفایتی اش، از هیچ خوش خدمتی و کرنشی در برابر نیروهای امنیتی فروگذار نکرد و در نهایت همکاری با اربابش، احمدی نژاد برای کشیدن انتقام از دانشجویان امیرکبیر، پلی تکنیک را به خانه ی امن وزارت اطلاعات مبدل نمود.
در سالروز این رخداد ناخجسته و توطئه ی پلید، انجمن اسلامی پلی تکنیک بار دیگر اعلام می دارد که خواستار آزادی هرچه سریع تر سه دانشجوی بیگناه، احسان منصوری، احمد قصابان و مجید توکلی است و به علیرضا رهایی، رئیس سرسپرده ی دانشگاه هشدار می دهد که تا افول ستاره ی بخت احمدی نژاد، فرصت چندانی باقی نیست و این اوست که بعد از پایان گرقتن این دوران سیاه، مغموم و سرافکنده، از فرط بی آبرویی، روی وارد شدن به دانشگاه را نخواهد داشت و به جای این همه دانشجوی ممنوع الورود، حسرت ورود به پلی تکنیک تهران را خواهد کشید.
آذرخش از سینه ی من روشن است
تندر توفنده فریاد من است
هرکجا مشتی گره شد، مشت من
زخمی هر تازیانه، پشت من
هر کجا فریاد آزادی منم
من در این فریادها دم می زنم
انجمن اسلامی دانشجویان
دانشگاه صنعتی امیرکبیر
(پلی تکنیک تهران)
۱۰ اردیبهشت ۱۳۸۷
