روز جهانی کارگر چگونه برگزار خواهد شد؟

روز پنج‌شنبه، اول ماه مه، روز جهانی کارگر است. جمهوری اسلامی، که ظاهراً این روز را به رسمیت شناخته، فقط به تشکل‌های دولتی، اجازه برگزاری مراسم اول ماه مه را می‌دهد. تشکل‌های مستقل کارگری را از هر حرکتی بازمی‌دارند.

با این حال گروه‌های مختلفی اعلام کرده اند که روز اول ماه مه را برگزار خواهند کرد. صدیق کریمی عضو هیئت مدیره “اتحادیه کارگران ایران” در مصاحبه با دویچه وله می‌گوید،  کارگران سنندج حتما در این روز مراسمی خواهند داشت. او اضافه می‌کند که کارگران بارها به مسئولان مراجعه کرده‌اند تا مجوز بگیرند؛ ولی مسئولان پس از مدتی سردواندن آنان، سرانجام هرگونه تجمع کارگران را ممنوع اعلام کردند.

از صدیق کریمی که بخاطر سازماندهی مراسم روز جهانی کارگر در سال گذشته به زندان محکوم شده، می‌پرسیم که: آیا برپایی مجدد این مراسم هزینه را برای او به مراتب سنگین تر نمی‌کند؟ پاسخ او این است که کارگران بقدری وضعشان بد است که چاره ای جز حرکت ندارند. او می‌گوید: “از نان بخور و نمیر چیزی که مانده فقط مرگ‌اش است.”

با محسن حکیمی نویسنده و پژوهشگر مسایل کارگری نیز تماس می‌گیریم. او نیز می‌گوید که به هیچ تشکل کارگری اجازه انجام حرکتی در این روز را نداده‌اند. تنها مراسمی که تاکنون برپا شده، روز جمعه گذشته در پارک چیتگر بوده که آنهم با دخالت ماموران انتظامی روبرو شده است.

محسن حکیمی با اشاره به این که گروه ها مختلفی اعلام کرده اند که روز کارگر را برگزار خواهند کرد، می‌گوید،  این سازمان ها و گروه های سیاسی یا احزاب نیستند که باید دراین روز جلو بیافتند، بلکه این روز باید روز خود کارگران باشد؛ بایستی تشکل‌های کارگری آن را برگزار کنند، در آن خواست‌های‌شان را مطرح کنند؛ گروه های دیگر وظیفه حمایت از آنها را دارند.

محسن حکیمی می‌گوید در حال حاضر تنها تشکل‌هایی که اجازه برپایی روز جهانی کارگر را دارند، تشکل‌های دولتی نظیر خانه کارگر هستند. او معتقد است کارگران باید در این مراسم شرکت کنند و تلاش کنند ابتکار عمل را خود بدست بگیرند و شعارها و مطالب خود را طرح کنند.

مریم انصاری

رادیو دویچه وله