همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
خبرنامه امیرکبیر: جمعی از دانشجویان دانشگاه تربیت معلم تهران در حمایت از دانشجویان دانشگاه سهند تبریز و در پشتیبانی از تحصن این دانشجویان بیانیه ای به شرح زیر صادر کردند:
بزن باران که دین را دام کردند
در روزهای اخیر که در مقابل فریاد آزادیخواهی فشار، ارعاب، تهدید، احکام کمیته انظباتی، بازداشت و زندان به یک امر روزمره و طبیعی برای جامعه دانشگاهی بدل شده و طنین عدالت طلبی کارد به استخوان رسیدگان این مرز و بوم از گوشه و کنار به گوش می رسد این بار ندای حق طلبی و اعتراض از دانشگاه سهند تبریز طنین انداز شده است. این بار دانشجویان سهند تبریز عزم جزم کرده اند که نقاب را از چهره دین فروشان برچینند.
پنج روز تحصن همراه با اعتصاب غذا در مقابل توهین به ساحت مقدس دانشگاه و زیر سوال بردن هویت دانشجویان مقاومتی است ستودنی. شما دانشجویان دلیر و آزاده با پنج روز اعتراض مستمرتان به تمام عاملان و آمران بی حرمتی ها نشان دادید که هویت دانشجو والاتر از ان است که الت دست عده ای خائن و دو رو باشد و به درستی که همان طور خود فریاد زدید نشان دادید که زنان و مردان جنگید و علیرغم همه تیغ و فتنه و تهدیدها ایستاده اید و هویت ذلت ناپذیری دانشجو را به اثبات رساندید.
ما دنشجویان دانشگاه تربیت معلم تهران ضمن محکوم کردن هتک حرمت و تجاوز به حریم مقدس دانشگاه از سوی کسانی که خود را حافظ امنیت دانشجویان می دانند همبستگی و حمایت خود را از شما دانشجویان دلیر که فریادتان صدای حق طلبیست اعلام میداریم ایستادگی تان را می ستاییم و بر عزم جزمتان را درود می فرستیم و هم صدا باشما فریاد حق طلبلی سر می دهیم و خواستار برآورده شدن تمامی خواسته های به حق شما دانشحویان آزاده و پایان دادن به همه فشارهای وارده به جامعه دانشگاهی هستیم.
افسوس به حال این دین فروشانی که زندانی دنیای بی رحمتند، آنها که نمی دانند دانشگاه سنگر ذلت ناپذیری است و با هیچ روش نمی توان سنگر بانان این دژ ظلم ستیز را به زانو در افکند و نمی توانند آگاهی و بینایی و انسانیت را بپوشانند، زیر حجابی که این روزها کورها و نقاب داران چهره منفور خود را زیر آن پنهان می کنند. بی گمان آنچه ما را در اراده خود برای حمایت و هم بستگی با همتایانمان استوار تر می سازد ارج نهادن به خواسته ها و اراده جمعی دانشجویان است، پس تا آخرین نفس هم دوش شما علیه جهالت و پاک کردن دانشگاه از لوث وجود این قوم پلید فریاد سر خواهیم داد.
درود بر شما یاران دبستانی که چوبهای الف را بر نمی تابید و هریک ستاره ای هستید بر قلب سیاه شب پرستان.
جمعی از دانشجویان دانشگاه تربیت معلم تهران
