ناگزیر لحظه تلخ خداحافظی نزدیک شد، بر خلاف همیشه که کسی در حال آزادی بود، این بار همه به جای خنده ای بر لب، چشم هاشان اشکبار بود. با همه خداحافظی کردم و در گوش آن ها دوباره سفارش احمد را کردم. به ابوالفضل و فرزاد رسیدم، آن ها را سخت تر در آغوش فشردم. به ابوالفضل گفتم شرمنده ام! ما هر کاری از دستمان برمی آمد انجام دادیم ولی نشد و او دلداری می داد. سفارش احمد را کردم، گفت نمی گذارم تنها بماند. به احمد رسیدم، نتوانستم نگاهش کنم.
با وجود تعطیلی دانشگاه ها به دلیل تعطیلات تابستان، دانشجویان از پا ننشسته و پی گیری مستمر بازداشت هم کلاسی های خود را مهم ترین وظیفه ی خود می دانند و این سناریوهای تکراری که از سال 78 بارها و بارها دیده شده است را جدی نمی گیرند و نه تنها با این بازداشت ها، ترس بر آنها سایه نمی افکند، بلکه به مثابه ی منوری است که راه را بیشتر و بهتر روشن می کند. اما با این اتفاقات و حوادث داخلی کشور که فشارهای زیادی را به مردم وارد کرده است، مهمترین وظیفه هر فرد، روشن گری و آگاه سازی عمومی است.
در این مورد هم مانند موارد مشابه نویسندگان سناریوهای امنیتی، فراموش کرده اند که عملکردهای دانشجویان مخصوصا این دو عضو دربند شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت، در پی احقاق حقوق پایمال شده همه زنان و مردان این سرزمین است. خواست این دانشجویان و همه ما آن است که دولتمردان از پشت نقاب هایی که بر صورت زده اند بیرون بیایند و در مورد استبداد، سرکوب و تجاوزهای صورت گرفته به حریم دانشجو و دانشگاه پاسخگو باشند. چرا که تا ابد نمی توان سکوت کرد و سرکوب.
اگر به راستی مردم نمی فهمند، در این میانه وظیفهی اهل تفکر چیست؟ آیا در برج عاج نشستن و به زبان اجنه ها سخن گفتن مرهم این تاول ناسور نادانی است؟ در تعریف روشنفکر گفته اند که در دوران گذار حیات می یابد و اینکه یک متخصص لزوما یک روشنفکر نیست. گویا در تعریف روشنفکر، تعهد نهفته است. تعهد رساندن آگاهی به آستانهی آگاهی مردم. باید چون طبیبی دلسوز بر زخم های جهالت آنان مرهم گذاشت و همچون معلمی مهربان جهل را به دانش مبدل ساخت.
وقتی پدر صغری با استفاده از حق ولایتش دختر خود را برای کار به منزلی در رشت سپرد او 9 سال بیشتر نداشت. اما وقتی به اتهام قتل پسر خانواده راهی زندان شد 13 ساله بود. از نظر قانون ایران، او دیگر بچه نبود. همین بود که به مثابه آدم بزرگسالی محاکمه و محکوم به قصاص شد. قاضی رسیدگی کننده البته برای راحتی وجدانش چشم به روی آزارهای مکرر صغری که مدعی بود توسط پدر خانواده صورت گرفته بود، بست و مطابق معمول شانههای کوچک صغری بود که ضربات شلاق را تحمل کرد و نه شریک او.
فراموش نکنیم که یک ویژگی مشخص پرونده های امنیتی، "حیثیتی" شدن آنها برای نیروهای دست اندرکار است. باید قبل از ان که اتهامات ساختگی رسانه ای شوند، دستگیرکنندگان را نسبت به طرح آنها مردد کرد. وگرنه، پس از آنکه چنین اتهاماتی تبلیغ، تکرار و "حیثیتی" شدند، دیگر حتی دخالت رییس قوه قضاییه هم (همچون موارد متعدد گذشته) نمی تواند کمک زیادی به دستگیر شدگان بکند.
خبرنامه امیرکبیر: در حالی که بیش از سه روز از تحصن دانشجویان دانشگاه صنعتی سهند تبریز میگذرد، از دیروز ۱۲ دانشجو دست به اعتصاب غذا زدند، که ۴ دانشجوی دختر را نیز شامل میشود. اما امروز ظهر، در حالی که مسئولین دانشگاه همچنان نسبت به خواسته های برحق دانشجویان بی تفاوت هستند، یک دانشجوی دختر بر اثر شدت فشارهای وارد شده، بر اثر عدم مصرف هرگونه ماده خوراکی و نوشیدنی، از حال رفت و به بیمارستان انتقال یافت.
دانشجویان متحصن اعلام کردند که عواقب این اعتصاب غذا، متوجه شخص ریاست دانشگاه، دکتر چناقلو است، که از طرف متحصنین به عنوان تنها فرد واجد صلاحیت در بررسی مشکلات دانشجویان شناخته می شود. دانشجویان متحصن در حمایت از اعتصاب غذای یارانشان، برای ناهار امروز، ظروف غذا را از محل سرو غذا در سلف دانشگاه تا محل تحصن در ساختمان های اصلی، بر روی زمین قرار دادند و شعار «ما زن و مرد جنگیم، بجنگ تا بجنگیم»، «دانشجو میمیرد، ذلت نمیپذیرد» و «زاهد، حسینی، استعفا، استعفا» را در فضای عمومی دانشگاه سر دادند.
شایان ذکر است، پس از از حال رفتن اولین دانشجو، دانشجوی دختر دیگری به جای دانشجوی دختر از حال رفته، برای اعتصاب غذا اعلام آمادگی نمود. ضمن آنکه متحصنین اعلام کردند، به ازای هر دانشجویی که قربانی عدم پاسخگویی مسئولین شود، دانشجوی دیگری جایگزین می شود. گرچه برای بعد از ظهر امروز، مطابق با تصمیم دانشجویان متحصن، قرار است به طور چشمگیری به تعداد اعتصاب کنندگان غذا افزوده شود، چنانکه تعدادشان هم اکنون به ۱۷ مورد رسیده است و این روند بطور صعودی ادامه خواهد داشت. در بین اعتصاب غذا کنندگان هم اکنون ۶ دانشجوی دختر حضور دارند.
بدلیل گذشت یک روز از اعتصاب غذا، خبرها حاکی از افزایش روند قربانیان اعتصاب غذای دانشجویان تا بعدازظهر امروز است، بطوری که بیشتر قربانیان از دانشجویان دختر هستند.
شب گذشته نیز، در پایان سومین شب از تحصن دانشجویان دانشگاه صنعتی سهند تبریز، نزدیک به ۱۰۰ دانشجو که ۱۶ دانشجوی دختر را نیز شامل میشد، همچون دو شب گذشته، همدل و یکصدا بر بدست آوردن حقوق شان، دست در دست هم، سوگند پایداری یاد کردند و زمین سخت و هوای بسیار سرد سهند را، علی رغم فشار و تهدیدهای فراوانی که به خانواده های هم دختران و هم پسران وارد می شود، ترک نگفتند.
نکته دلگرم کننده برای متحصنین در روز چهارم، حمایت کانون های فرهنگی هنری در دانشگاه سیستان و بلوچستان بود، که در تماسی با جمع متحصنین، از کیلومترها دورتر، از پشت خطوط تلفن، فریاد اعتراض شان نسبت به فضای دانشگاه سهند را در بین متحصنین سر دادند و با اعلام حمایت رسمی شان از این تحصن، به دانشجویان دانشگاه صنعتی سهند نیرویی دوباره بخشیدند.
متحصنین با شعارهایی که در گزارش های قبلی ذکرشان رفت، با پافشاری بر استعفای مسئولین ارشد دانشگاه یعنی دکتر زاهد، معاونت دانشجویی فرهنگی و حسینی، رئیس حراست و همچنین رسیدن بر بندهای دیگر تحصن، چون عذرخواهی رسمی دکتر قالیچی، معاونت آموزشی و نیز بررسی کمیته های انضباطی، عدم تفکیک جنسیتی و عدم تبعیض میان فعالیت های تشکل ها و کانون ها، افزودند که در صورت عدم پاسخگویی مسئولین به خواسته هایشان، بر شدت روند اعتراضی خود خواهند افزود و عواقب هر اتفاقی متوجه دانشگاه و شخص دکتر چناقلو، ریاست دانشگاه صنعتی سهند خواهد بود.
