همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
خبرنامه امیرکبیر: مقاله زیر در پاسخ به مقاله “ آیا برابری کافی است ” نوشته آرش اقبالی به خبرنامه ارسال شده است.
بر اهل خرد آشکار است که مطالبات حقوقی زنان در کمپین یک میلیون امضا، صرفا اجتماعی است و در حقیقت تلاشی است مصمم و آگاهانه برای احقاق حقوق مسلم نیمی از جامعه که از شهروند درجه دوم بودن در زادگاه خود، در رنج هستند. حقوق انسانی و اجتماعی زن در نظام حقوقی کشور ما، معادل نیمی از حقوق یک مرد تعیین شده و جایگاه زن تنها در محدوده ی نقش همسری و مادری تعریف می شود.
این اجحاف قانونی در طول زمان، موجد روابط خانوادگی و اجتماعی مغشوش و ناسالمی شده که اثرات سوء آن دامنگیر تمام جامعه است. در این شرایط گروهی معتقدند تلاش برای ایجاد برابری حقوقی زن و مرد در حقیقت کوششی است بی حاصل برای شراکت در اوضاع اسفبار مردان در شرایط فعلی جامعه.
در اسفبار بودن کیفیت و شرایط زندگی شهروندان در ایران برای اکثریت، شکی نیست. فقدان آزادی و عدالت اجتماعی امریست که انکار آن تنها در ید قدرت مسئولین زحمتکش و مهرورز است و گرنه همه ی اقشار جامعه در هر دامنه ای از سن و تحصیلات - به استثنای یک اقلیت بسیار محدود دارای رانت- به انحاء مختلف پیامد های این فقدان را تجربه می کنند. هرچند در اکثر موارد، خود دانا به قرار گرفتن درین سیکل معیوب نیستند. با این حال نکته این جاست که در همین بستر نابرابر و اوضاع نا به سامان جامعه، زنان به گواه واقعیت های اجتماعی تحت ستم و رنج مضاعف هستند. ستمی که وجهه ی قانونی آن، شرایط را برای هرگونه رویارویی و اعتراض، بسیار دشوار و حساس ساخته است.
در این شرایط زنان در گام اول خواستار رهایی از این ستم مضاعف بوده و برابری با مردان در بهره مندی از تمامی مواد حقوقی و مواهب جامعه - خواه اسفباربار یا بدتر از آن - را خواستارند. واضح است هیچ عقل سلیمی ادعا ندارد که با تصویب قوانین برابر و انسانی، تمام مشکلات و کاستی های جامعه مرتفع خواهد شد. تصویب این قوانین تنها به مثابه برداشتن باری سنگین و جانکاه، از دوش زنان جامعه است که با برداشته شدن آن، توانی تازه در زنان برای طی این طریق صعب، دوشادوش و همراه مردان جامعه، شکل خواهد شد. این همراهی و همصدایی، در بستری برابر بدون شک موجبات اصلاحات همگانی در باب عدالت، آزادی و برخورداری را فراهم خواهد ساخت.
حق حیات کاملتر - گرچه به کام شیر اندر -
مطلب ماست باور کن ، طالب باورت هستیم
نظم جهان فردا را ، همت و همدلی باید
دست به دست ما بسپار ، یار دلاورت هستیم !
* در بازتاب مقاله ی ” آیا برابری کافیست؟ ” نوشته ی آقای آرش اقبالی
* با نگاهی به کتاب “جنبش یک میلیون امضا ، روایتی از درون ” نوشته ی خانم نوشین احمدی خراسانی
* شعر از بانو سیمین بهبهانی
