همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
چرا یک دانشجوی دکترای شیمی دانشگاه شهید بهشتی با خوردن سیانور در جمع دوستانش خودکشی می کند؟ ۲۸ فروردین ماه دانشجوی دکترای شیمی دانشگاه شهید بهشتی پس از مشاجره با استادش به آزمایشگاه دانشگاه رفته و با خوردن سیانور به زندگی اش خاتمه می دهد.
خبر خودکشی این دانشجوی دکترا به ظاهر ساده است اما این که چرا دانشجویی که در مدرسه تیزهوشان تحصیل کرده، پس از ۲۰ سال تحصیل توانسته این گونه زندگی اش را پایان دهد؟ از دیدگاه کارشناسان مختلف سوال برانگیز است. شنیده ها حاکی از آن است که این دانشجوی ۳۵ ساله توانایی اقتصادی برای تهیه رساله اش را نداشته است. زمانی که استاد او این مطلب را از او می شنود، در جمع دانشجویان از او می پرسد: «پس برای چه زنده مانده است؟» این دانشجو در میان ناباوری همکلاسی هایش با خوردن سیانور خودکشی می کند.
حسن مسلمی نائینی، مدیرکل امور دانشجویان وزارت علوم که چندی پیش از اجرای طرح جامع پیشگیری خودکشی در میان دانشجویان خبر داده بود، از ذکر جزییات این ماجرا خودداری می کند: «از جزییات ماجرا خبر نداریم اما قرار است دانشکده علوم شهید بهشتی در این باره گزارشی را در اختیارمان قرار دهد.»
برخی از دانشجویان دانشگاه شهید بهشتی معترضانه می گویند که کسی در این دانشگاه در قبال این خودکشی عکس العمل جدی نشان نداده و تنها یک نامه انتقادی از سوی جمعی از دانشجویان دکترای شهید بهشتی در خوابگاه نصب شده است.مسلمی از این موضوع اظهار تعجب می کند: «اما من شنیدم که همگی دوستان و استادان این دانشجو برای شرکت در مراسم خاکسپاری اش به شهر قزوین رفته اند.» او همچنین وعده می دهد که در آینده ای نزدیک نتایج طرح پژوهشی پیشگیری از خودکشی در میان دانشجویان اعلام شود. حسن خالقی معاون آموزشی وزیر علوم، هم که از جزییات این موضوع اطلاعی ندارد، از شنیدن این خبر متاثر می شود: «من از صمیم قلب این حادثه را به خانواده این دانشجو تسلیت می گویم اما باید بدانید مشکل مالی تنها یکی از دلایل خودکشی است و بررسی خودکشی دلایل پیچیده ای دارد و من جز احساس تاسف نمی توانم نظری در این باره بدهم. این مساله به همه ما مسوولان هشدار می دهد که مشکلات دانشجویان دکتری را جدی تر بگیریم.»
او پرداخت کمک هزینه تحصیلی به دانشجویان دکتری را در همین راستا می داند.از این پس، مقرر شده است که دانشجویان دکتری که تحت فشارهای مالی و روانی فراوانی برای تکمیل رساله شان هستند از حقوق ماهانه ۵۰۰ هزار تومانی بهره مند شوند.
انور صمدی راد، مددکار و استاد دانشگاه هم بررسی همه جانبه پدیده خودکشی این دانشجو را ضروری می داند: «براساس حدس و گمان و ربط دادن خودکشی به یک علت (اقتصادی) نمی توان خودکشی این دانشجو را تبیین کرد.»
او «تیزهوش» بودن این دانشجوی ۳۵ ساله را به عنوان یکی از عوامل موثر در خودکشی عنوان می کند: «تیزهوش بودن در ایران اصلا نکته مثبتی نیست چرا که فاصله میان واقعیت و آنچه که اغلب تیزهوشان انتظار دارند زیاد است و سرخوردگی آن ها از مسایل اجتماعی و پیرامونی بسیار بیش تر از انسان های معمولی است.»
همچنین سازگاری با واقعیت ها و مشکلات از طرف تیزهوشان بسیار پایین است. صمدی راد با اشاره به این نکته می گوید: «سطح توقعات اغلب تیزهوشان از خود و نیز سطح توقعات دیگران از آن ها در طول دوران زندگی آن ها را تبدیل به انسان هایی حساس، زودرنج و ناتوان در مقابل مشکلات زندگی می کند.»
به گفته صمدی راد بررسی تجربه های دوران کودکی، شبکه دوستی و زمینه های خانوادگی در فهمیدن علت خودکشی این دانشجوی تیزهوش نباید مورد غفلت قراربگیرد.
ترانه بنی یعقوب
سرمایه
