آنچه که بیان شد فقط فهرستی بود از نقض آزادی علمی و حق آموزش در فضای امروز دانشگاه های ایران. دانشجویان مصمم هستند که در راه استقلال دانشگاه و برگرداندن فضای آزادی علمی که در آن حق آموزش، آزادی بیان و تجمع و تشکل عملا به رسمیت شناخته شوند، به تلاش قانونمند خود ادامه دهند، هر چند خود قربانی می شوند.
گروه های مدنی فعال در حوزه سیاست همچنین وظیفه دارند با طرح سوال و پرسش در خصوص مشکلات موجود راه حل های معقول و امکان پذیر از احزاب طلب کرده و برنامه های ارائه شده از سوی آن ها را به چالش بکشند. تا از این رهگذر برنامه های ارائه شده از سوی احزاب و جریانات سیاسی پخته تر و هر چه بیشتر به واقعیت نزدیک شود.
پرهیز از تکرار، مانع باز شدن باب سخن پیرامون فعالیت های جنبش دانشجویی می گردد تا در اشاره ای کوتاه از؛ ۱. نقد قدرت و حاکمیت ۲. آگاهی بخشی در ارتباط مناسب با بدنه اجتماع ۳. همراهی نخبگان در شناخت جامعه و تولید اندیشه، در کنار سایر فعالیت های جنبش دانشجویی در بازخوانی مراد تحکیم یاری بگیریم.
جنبش دانشجویی میبایست همچنان بر استقلال و تمایز خود با این گروهها بیش از پیش تاکید ورزد تا از این طریق به روشن شدن مرزهای اصلاحطلبی و فرصتطلبی یاری جدی رساند در آن صورت است که باید امیدوار بود در کنار خوشنامی تاریخی خود به کامیابی هم دست یازد.
به هر حال ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد دوره جدیدی را برای جنبش دانشجویی ایران رقم زد، چرا که این جنبش با دیدن آثار سیاست های محمود احمدی نژاد در عرصه های مختلف سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و خارجی به تدریج دچار نگرانی هایی شد و تحولاتی درون تشکل های دانشجویی به وقوع پیوست.
نمی دانم از کدام شروع کنم وقتی می بینم زندانیان سیاسی و اندیشه مان به یک پتوی بدون تار و پود با 2 متر محبس چهار دیواری زنگ خورده که تنها به دیدار ماهیانه 10 دقیقه ای پدر و مادرشان دل خوش کرده اند، یا وقتی می بینیم دندانهای فرو افتاده دخترک 10 ساله همسایه مان که از غم نان سر به دیوار می کوبد.
به مناسبت 10 اکتبر روز جهانی مبارزه برای لغو حکم اعدام و در راستای انعکاس اخبار نقض گسترده، مستمر و برنامه ریزی شده حقوق بشر در ایران، فعالین و انجمن های حقوق بشر، گزارش خود را پیرامون وضعیت اعدام در ایران، به اطلاع عموم می رساند.
اسمال تیغ زن، قبل از انقلاب، از جمله اوباش معروف "محله جمشید" تهران بود و از باج گیری از فواحش امرار معاش می کرد. وی پس از انقلاب، به ناگهان در کمیته انقلاب اسلامی جای پای خود را محکم کرد و به نمونه ای "کلاسیک" از افرادی تبدیل شد که به ناگهان، از اسفل طبقات جامعه به ارگان هایی چون کمیته و دادستانی راه یافتند.
خبرنامه امیرکبیر: کارگران نیشکر هفت تپه شوش، از صبح امروز دست به اعتصاب گسترده زدند. در این اعتصاب کارگران بخش تولید و تمامی بخشهای وابسته به آن، بخش کشاورزی و کارگران نی بر به صورت یکپارچه و گسترده شرکت دارند.
فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران گزارش دادند که کارگران در اعتراض به پرداخت نشدن حقوق معوقه اسفند ماه و پاداشتهای سال گذشته دست به اعتصاب زدند.
روز گذشته نیز در بوشهر جمعی از کارگران اخراجی شرکت ایران صدرا روبروی ساختمان استانداری بوشهر تجمع اعتراضی برگزار کردند. این تجمع با حمله یگانهای ویژه نیروی انتظامی مواجه شده و تعدادی از کارگران بازداشت شدند.
کارگران خواستار بازگشت به کار و رسیدگی به مشکلاتشان می باشند. شرکت صدرا ۴۶ نفر از کارگران را از ۲۸ اسفند اخراج کرده است.
همچنین روز گذشته بیش از ۴۰۰ کارگر قراردادی کارخانه “اشکان چینی” قزوین صبح امروز در اعتراض به عدم دریافت ۶ ماه حقوق و مطالبات معوقه در مقابل اداره کار شهر البرز دست به تجمع اعتراض امیز زدند.
دسترنج در این زمینه نوشت: مدیریت این واحد تولیدی قرارداد های موقت ۲ تا ۳ ماه منعقد کرده و حقوق کارگران خود را با تاخیر پرداخت می کند.
گزارش رادیو فردا از اعتصاب هزاران کارگر در هفت تپه
هزاران تن از کارگران شرکت نیشکر هفت تپه، در استان خوزستان، روز سه شنبه ۲۰ فروردین، دست به اعتصاب زدند.
کارگران اعتصابی خواستار پرداخت دستمزد اسفند و پاداش های سال گذشته از سوی مدیریت شرکت نیشکر هفت تپه شده اند.
آنها همچنین از مدیریت شرکت خواسته اند که رستوران شرکت را که از یک سال قبل تعطیل شده بود، بازگشایی کند. کارگران اعتصابی اشاره می کنند که بر اساس قانون کار، کارفرما باید یک وعده غذایی در روز را به کارگران بدهد.
هزاران کارگر این شرکت در دو سال گذشته، بارها اقدام به اعتصاب کرده اند تا حقوق معوقه شان را دریافت کنند.
کوروش، یکی از کارگران اعتصابی، در گفت و گو با رادیو فردا، شمار کارگران اعتصابی دو شیفت کاری را بین ۳۰۰۰ تا ۳۵۰۰ نفر برآورد کرد و گفت:«وعده هایی که کارفرما در جریان اعتصاب قبلی کارگران در اسفند سال گذشته به کارگران داده بود، انجام نشدند.»
وی یکی از دلایل این موضوع نداشتن بودجه در شرکت نیشکر هفت تپه دانست و افزود:«شرکت دولتی است و تاکنون هم دولت نه تنها کمکی به آن نکرده است، بلکه با چشم بر هم گذاشتن بر روی فعالیت مافیای شکر که از خود مسئولان کشور تشکیل شده است و همچنین تعرفه پایین برای واردات شکر، باعث بروز بحران برای کارخانه هایی مانند شرکت نیشکر هفت تپه شده است، تا جایی که حتی امکان پرداخت حقوق و مزایای کارگران خود را ندارند.»
کارگران اعتصابی شرکت نیشکر هفت تپه دراعتصاب های قبلی خود، که شمار آنها به ۱۲ مورد در حدود دو سال گذشته می رسد، خواستار مبارزه با مافیای شکر درایران از سوی دولت شده اند، زیرا به گفته آنان، این موضوع باعث رکود و ورشکستگی کارخانه های تولید شکر در ایران شده است.
کوروش در این ارتباط اشاره کرد که مافیای شکر این کالا را برای مثال، کیلویی ۲۰۰ تومان وارد می کند، در حالی که تولید یک کیلوگرم شکر برای کارخانه های ایرانی، بین ۴۰۰ تا ۵۰۰ تومان تمام می شود و کارخانه ها موظف هستند که شکر تولیدی خود را کیلوگرمی ۳۶۰ تومان بفروشند که برپایه قیمت سال ۱۳۸۳ است.
در همین ارتباط، عباسعلی زالی، وزیر پیشین کشاورزی و رییس سابق مرکز آمار ایران، روز ۱۵ اسفند با انتقاد از سیاست های دولت محمود احمدی نژاد در زمینه واردات، به روزنامه اعتماد گفت:«واردات بی رویه شکر، ۳۲ کارخانه قند و هفت کارخانه نیشکر را از چرخه تولید خارج کرده است.»
برخوردهای امنیتی - قضایی با کارگران
اعتصاب جدید کارگران شرکت نیشکر هفت تپه در سال ۱۳۸۷، در شرایطی انجام شده است، که برخی از سایت های ایرانی پیش از این نوشته بودند که اعتراض های این کارگران، جنبه سیاسی و امنیتی یافته است.
در این خصوص، در جریان اعتصاب های گذشته کارگران شرکت نیشکر هفت تپه که در اکثر موارد، تمامی ۵۰۰۰ کارگر آن را در بر گرفته است، برخوردهای امنیتی - قضایی گسترده ای با نمایندگان و فعالان کارگر انجام شده است. از جمله، فریدون نیکوفر، جلیل احمدی، علی نجاتی، نجات دهلی و محمد حیدری، قربانعلی رمضان پور و محمد حیدری مهر به همراه ابوالفضل عابدینی، خبرنگاری که اعتصاب های کارگران را تحت پوشش خبری قرار داده بود، چند ماه پیش بازداشت شدند و پس از سپردن وثیقه، درانتظار حکم دادگاه انقلاب جمهوری اسلامی هستند.
اما کوروش، کارگر اعتصابی شرکت نیشکر هفت تپه، گفت: « چگونه می توان موضوع کارگری را که سه ماه حقوق نگرفته است، به کارگری که سفره اش در سال شکوفایی و نوآوری، خالی است، امنیتی بدانند و سیاسی اش کنند و او را وابسته به این گروه و یا آن گروه معرفی کنند؟»
به گفته وی، تنها موضوع سیاسی در این ارتباط وجود دارد، آن است که برای سرکوبی مردم و فقیرتر و بدبخت تر کردن کارگران، به آنان انگ سیاسی بچسبانند تا بتوانند جلوی حرکت کارگران را بگیرند و مجبورشان کنند که از حق و حقوق خودشان بگذرند.»
بهروز کارونی
