در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
امیر فرشاد ابراهیمی، روزنامهنگار مقیم برلین در روز ۲۷ مارس در فرودگاه ترکیه دستگیر شد. ابراهیمی در گفتوگو با دویچه وله میگوید که برای دیدار خانوادهاش به ترکیه رفته ولی ماموران فرودگاه مانع ورود او به ترکیه شدهاند.
دویچه وله: شما اطلاع دارید که ترکیه بار ها اقدام به باز پس فرستادن پناهندگان ایرانی نموده است. چطور شد که شما با توجه به پیشینهاتان و سخنان بی پروایی که امروز می زنید جرات کردید به این کشور سفر کنید؟
امیر فرشاد ابراهیمی: من در ترکیه در زمان اقامت پناهندگی ام بارها و بارها مورد فشار و تهدید دولت ترکیه و یا بعضا عواملی که احتمال می رفت وابسته به جمهوری اسلامی بودند قرار گرفته بودم اما احساس میکردم وضع فعلی ام با گذشته فرق می کند و حالا که مورد حمایت یک کشور اروپایی هستم لااقل دیگر ترکیه جرات اینکار را نداشته باشد .
من حدود دوسالی هست که به آلمان آمدم و هنوز تبعیت آلمان را ندارم و با پاسپورت خارجی یا همون داکیومنت تراول سفر می کنم که از آلمان گرفته ام بنا براین برای رفتن به ترکیه هم باید ویزا می گرفتم که در تاریخ بیست مارس به سفارت ترکیه در برلین مراجعه کردم و تاریخ بیست و هفتم مارس ویزا را گرفتم و عصر همانروز با پرواز ترکیش ایر لاین به استانبول رفتم .
دلیلی که پلیس مرزی ترکیه برای بازداشت شما عنوان کرد چه بود؟
هیچ تو ضیح قانع کننده ای ندادند ، فقط می گفتند تو ممنوع الورود هستی ، بعد عنوان کردند در زمان اقامتت در ترکیه فعالیت سیاسی کردی و برای ما درد سر ایجاد کردی و اینکه نهایتا موضوع بازجوئی ها را کشیدند به سمت ماجرای علیرضا عسگری و اینکه چگونه وی را از ترکیه خارج کرده اید که من هم بهشان گفتم کار خلافی در این مورد انجام نگرفته و ایشان کاملا بطور قانونی ترکیه را ترک کرده است و اگر شما واقعا نمی دانید حتما در صلاحیتتان نیست چون در سطع عالی کار ایشان پیگیری می شده است. علیرضا عسگری معاون سابق وزارت دفاع بود که از ایران فرار کرد و در حال حاضر در آمریکا زندگی میکند.
همسر شما در اطلاعیهای نوشتهاند که یک ایرانی هم در آنجا حضور داشته که گویا از سفارت ایران آمده. به نظر شما دولت ایران در این رابطه نقشی داشته؟
به جرات نمی توانم بگویم بله. در خلال بازجوئی ها و ضرب و شتم هایی که اینها کردند من فردی را دیدم که خود را به فرمانده پلیس هوایی استانبول محمد تقی اصفهانی معرفی کرد که ظاهرا از سفارت ایران آمده بود و فکسی از وزارتخارجه یا امنیت ایران دستش بود که آمده بود برای تحویل من و دیپورت به ایران. خوب حضور این فرد با توجه به اینکه هنوز ساعتی از بازداشت من نگذشته بود و اینکه چگونه اصلا به این سرعت ایشان مطلع شده بودند البته سئوال برانگیز هست که واقعا امیدوارم در شکایتی که من کرده ام این زوایای تاریک روشن شود.
چگونه شد که شما آزاد شدید؟ در اطلاعیه همسرتان آمده است که وزارت خارجه آلمان و مقامات آمریکایی در این رابطه تلاش کردهاند. چرا سفارت آمریکا برای آزادی شما تلاش کرده است؟
در همان ساعات اولیه بازداشت من که به دوستانم و وکایلم در استانبول خبر دادم موضوع در سطح وزارت امورخارجه آلمان و آمریکا پیگیری شد. مسئول بخش حقوقی سفارت آلمان در استانبول مسئله را زیر نظر گرفت و سفیر آمریکا در ترکیه با من تماس گرفت و ابراز امیدواری کرد که این مسئله به زودی حل شود و پس از آن نماینده ای از سفارت آمریکا در استانبول به محل بازداشت من آمد و گفت که مسئله از نظر آنها تمام شده است تا اینکه صبح روز بیست و هشتم از سفارت آلمان در استانبول با من تماس گرفتند و گفتند با اولین پرواز به برلین دولت ترکیه ملزم شده است شما را عودت بدهد.
البته این وظیفه هر کشوری هست که جلوی نقض حقوق بشر را بگیرد، اما دلیل اش شاید این باشد که من برای یک مرکز تحقیقاتی وابسته به وزارت امورخارجه به عنوان کارشناس کار می کنم و البته همین نهاد هم پیگیریهای اولیه را برای آزادی من انجام داد .
آیا بعد آزادی برای روشن شدن ماجرا اقدامی کردهاید؟
بله در بدو ورودم به برلین در پلیس فرودگاه اقامه شکایت بر علیه دوت ترکیه نمودم و هم اکنون هم برای شکایت در دادگاه حقوق بشر اتحادیه اروپا در حال نوشتن لایحه شکوائیه هستم، البته وکیل مدافعم هم در استانبول شکایت خود را به دادگاه قانون اساسی ترکیه به عنوان نقض حقوق بشر و قانون اساسی ارائه داده است.
گیو پیمان
رادیو دویچه وله
