در ابتدا حادثه به این بزرگی که باعث جریحه دار شدن احساسات دانشجویان شده بود را فقط حضور یک دختر بی حجاب در دفتر معاون دانشجویی عنوان نمودید سپس صحبت هایی نظیر توطئه دانشجویان یا جاری بودن صیغه محرمیت بین معاون و دانشجو از سوی شما و اطرافیانتان شنیده شد.
گروههایی که از دانشجویان انتظار دارند تا نقش پیاده نظام را برای آنها ایفا کنند و این روزها با مایوس شدن از دفتر تحکیم به دنبال آن هستند که با دخالت در مسائل دانشگاه برای خود جای پای محکمی در آنجا ایجاد کنند. از سوی دیگر برخی از فعالان دانشجویی به جای اینکه به اثبات خود و تواناییهای خود بپردازند تلاش میکنند تا با نفی دیگران به ایجاد هژمونی در جنبش دانشجویی دست یابند.
یکی از بزرگ ترین مشکلات دفتر تحکیم در حال حاضر این است که عمل گرائی بیش از اندازه، اعضای این تشکیلات دانشجوئی را از پرداختن به مسائل تئوریک باز داشته است و ضعف تئوریک شدیدا در این مجموعه مشاهده می شود. دفتر تحکیم بیش از آنکه یک جریان سیاسی حرفه ای باشد، تشکیلاتی آکادمیک است.
این سه سال نشان داده است که مغرضانه ترین پیش بینی ها در مورد حکومت احمدی نژاد، اکنون به پیشگویی بچگانه ای می ماند. بیش از صد دانشجوی بازداشتی، ده ها محرومیت از تحصیل، منع گسترده فعالین دانشجویی برای ادامه تحصیل، تعطیلی فعالیت انجمن های اسلامی مستقل و …، همه ارمغان دولت نهم بوده است برای جریان تحول خواه دانشجویی.
اگر به جای آقای مددی، یک دانشجو مرتکب چنین عملی میشد، آیا با او هم به همین شکل برخورد میشد؟ اگر این اتفاق، حادثه ی بزرگی نبود و دانشجویان آن را بزرگ جلوه داده اند، چرا در سخنان دادستان و یا اشخاص دیگر این همه تناقض وجود دارد؟ اگر دختر و آن مسئول دانشگاه، محرم یکدیگر بودند، دلیل آن همه تاخیر برای بیان آن چه بود؟
ما را به گناه ناکرده قصاص نمودند، اما معتقدم قضاوت کننده ای عادل تر از تاریخ وجود ندارد. تا زمانی که افکار عمومی ما را خالصانه و عادلانه قضاوت میکند از قضاوت بیدادگران نخواهیم ترسید . وجدان بیدار و بغض در گلو مانده مردم آگاه و ستم دیده بهترین محکمه است . هر چند به ضرورت فریاد را مثل نفرت به سکوت تبدیل کرده باشند.
سورنا هاشمِی عضو انجمن اسلامِی دانشجوِیان دانشگاه زنجان، بهرام واحدی دبیر انجمن اسلامِی و سه فعال دانشجوِی دیگر به نامهاِی حسین جنِیدِی، آرش راییجیو بهرام واحدی به زندان افتادند تا درس عبرتِی باشد برای دِیگر دانشجوِیان که خلاصه کارِی به کار منصوبان و نزدیکان به حکومت ولو متعرض به دختران جوان نداشته باشند.
متأسفانه این اولویت بندی و هدفگذاری ناصحیح، یعنی بازگشت به دانشگاه به هر طریق ممکن، سبب شده که بعضی از محرومین از تحصیل، چانه زنی و لابی زدن با مسئولین را در غیاب هر گونه کنش انتقادی، در رأس برنامه های خود قرار دهند، از طرفی مسئولین نیز با امتناع از دادن پاسخ قطعی، روشن شدن وضعیت نهائی آنان را همواره به تعویق افکنده اند.
بنابه گزارشات رسیده از بند ۱ زندان گوهرداشت کرج آقای فرهنگ پور منصوری یکی از زندانیان این بند بخاطر وضعیت بد جسمی خود خواستار انتقال به بهداری زندان می شود، ولی یکی از زندانبانان بنام کاظم قوچانی بدلیل خصومت شخصی که با او دارد از اعزامش به بهداری زندان خوداری می کند. آقای فرهنگ پور منصوری نسبت به این رفتار غیر انسانی او اعتراض می کند، قوچانی در قبال این اعتراض دستورمی دهد که او را به مدت یک هفته به سلول انفرادی منتقل کنند.
آقای پور منصوری در برابر این بی عدالتی و حق کشی که در حق او روا داشته شده دست به اعتراض می زند و از رفتن به سلول انفرادی خوداری کرد، ولی توسط فردی بنام حسین دفتری از زندانبانان این زندان مورد ضرب و شتم قرار می گیرد، و بنابه گفته خانواده او در اثر این ضرب وشتم پای او شکسته می شود و با پای شکسته شده و بدون درمان به سلول انفرادی منتقل می شود و مدت زمان نگهداری او در سلول انفرادی به ۲ هفته افزایش می یابد، او علیرغم گذشت بیش از ۲ هفته همچنان در سلول انفرادی بسر می برد، و می بایست درد های طاقت فرسای شکستگی پایش را تحمل کند. سلول انفرادی که او در آن نگهداری می شود فاقد هرگونه امکانات بهداشتی است و از بودن جانواران موذی مانند شپش رنج می برد، البته برای هر چه بیشتر تحت فشار قرار دادن زندانیان و بخصوص زندانیان سیاسی از حل وفصل امکانات بهداشتی زندان خوداری می کنند و از بین بردن شپش در بندهای ۱،۴ ، ۶، ۷ و سایر بندها خوداری می کنند.
خانواده پور منصوری نزدیک به ۶ ماه است که اجازه ملاقات با فرزندانشان فرهنک و شهرام را نیافته اند ،علت آن به خاطر خصومت شخصی است که کاظم قوچان با فرزندان این خانواده دارد.
در چند ماه اخیر حکم اعدام آنها به ۱۵ سال زندان تقلیل یافته و این مسئله در رسانه های دولتی انعکاس گردیده ولی هنوز به طور رسمی به آنها ابلاغ نگردیده است.
