خبرنامه امیرکبیر: کمیته پژوهش انجمن اسلامی دانشگاه پلی تکنیک تهران در آستانه ی یکم آذرماه ۱۳۸۷ دهمین سالگرد دشنه آجین شدن داریوش و پروانه فروهر، به بازخوانی پروژه قتل های زنجیره ای پرداخته است. متن زیر حاصل تلاش این کمیته در این زمینه است:
پیشگفتار:
قتلهای زنجیرهای به قتل [...]
دانشگاه تنها نهادی است که دارای ارتباط دو سویه بین تعالیم اکادمیک و پراتیک اجتماعی می باشد. در واقع توجیه برخورد اجتماعی توسط دانشگاه در صحنه های روزانه مورد ازمایش قرار می گیرد. و بعنوان جریانی تلقی می شود که هم سودای نان دارد و هم سودای دل و هر دو را به صورت هم زمان ادراک می کند. و در این معادله دو سویه میتواند نقشی اساسی در تسهیل روابط داشته باشد.
اصولا نظامهای خودکامه بقای خویش را در عدم مشارکت عمومی و افزایش سطح آگاهی های مردم می دانند و در این راه مطبوعات را سد راه خویش می بینند و به هر قیمتی سعی بر این دارند با بهانه های واهی و کارشکنی در مقابل نشریات مستقل با ازبین بردن آنها عرصه را برای حضور همیشگی خویش بر اریکه قدرت مهیا سازند.
در آنتراکت زمانی چند نفر از اعضای حاضر در برنامه از انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی اصفهان با مراجعه به مسئولان برگزاری کارگاه، ضمن بی معنا خواندن «انتظار مطالبه گری» از دانشجو در فضای برخوردهای انظباطی و امنیتی با فعالان منتقد دانشگاهی، نسبت به بی ارتباط بودن گفته های سخنران نوبت اول با موضوع برنامه انتقاد کردند. "سیاست ما از دیانت ما جدا نیست"، این گزاره پاسخ دریافتی آن انتقاد بود.
این مشکل بیش از هر جا در جوامع غیر معتقد به هرمنوتیک ایجاد می شد. در این جوامع قرائت حاکم، سایر قرائت ها و فهم پذیری ها را باطل و محکوم به نابودی می دانست و مجال طرح و بحث عقلانی این مباحث را نمی داد. پس این نظرات قلیل نیز در لعاب های دیگر و در قالب های غیر از خود رشد کردند و به زایش فهمی چند پاره منجر می شد.
دادگاههای ما استقلال لازم را ندارند، عدم حضور وکیل در مراحل دادرسی در پروندههای مختلف مشاهده میشود، حکم موکلان به وکلا ابلاغ نمیشود. از آنجایی که وکیل میباید از شأن قاضی برخوردار شود و عملا چنین نگاهی در محاکم وجود ندارد. همه این موارد با قوانین مدنی کشور خود ما سنخیت ندارد، چه برسد با استانداردها و میثاقهای حقوق بشری.
امروز محققین و دانشمندان در تلاشند تا نقش زن و توسعه را تعریف کنند و برای تحقق آن تلاش و برنامه ریزی نمایند با توجه به نیازی که جامعه برای حضور این قشر در خود احساس می کند. لیکن مجریان نه تنها به این امر توجهی ندارند در جهت عکس آن هم در حرکتند. و غافل از آنکه حرکت در خلاف جهت مسیر آب خطر آفرین است!!
برخورد با چنین جنبشی دشوار است. برای حمله به آن باید آن را از تداوم انداخت اما چگونه؟ ایجاد وحشت و ارعاب، اتهام براندازی نرم و سخت،وابستگی به بیگانه، دریافت کمک مالی و... به فعالان آن می تواند ریزش های کوتاه مدتی را سبب شود اما آن را از تداوم نمی اندازد.
خبرنامه امیرکبیر: همانطور که خانواده های دانشجویان زندانی پیشتر اعلام کرده بودند، این خانواده ها همراه با تعدادی از فعالین سیاسی و دانشجویی مراسم تحویل سال نو را در مقابل زندان اوین، شکنجه گاه دانشجویان زندانی، برگزار کردند.
به گزارش خبرنامه امیرکبیر، پیش از این خانواده های ۸ تن از دانشجویان زندانی احسان منصوری، احمد قصابان، مجید توکلی، صباح نصری، هدایت غزالی، سعید فیض الله زاده، ابولفضل جهاندار و سعید درخشندی اعلام کرده بودند، امسال سفره هفت سینشان را در مقابل زندان اوین پهن خواهند کرد. نزدیکترین محلی که فرزندانشان را به حبس کشیده اند، آن هم به جرم نابخشودنی: این که جرات کرده اند تفکری مستقل داشته باشند و خواسته هایشان را با صدایی رسا بیان کنند.
مونس این مادران دلشکسته در این سفره دلتنگی، کتاب قرآن بود که با دلی پر درد به آیات آن پناه می برند. آنجا که می فرماید: «خداوند سرنوشت هیچ قومی را تغییر نمی دهد مگر آن که خودشان بخواهند.» با خود می اندیشند، باید برخاست، باید کاری کرد…..
همچینن در این مراسم خانواده های سه دانشجوی زندانی طیف چپ، بهروز کریمی زاده، پیمان پیران و علی کانتوری در این مراسم حضور داشتند و عکس های این ۳ دانشجو نیز همراه با عکس های دیگر دانشجویان روشنی بخش سفره های هفت سین بود.
اتحاد و همبستگی خانواده های دانشجویان زندانی، فارغ از دیدگاه های فرزنداشان، و اعلام حمایت و پشتیبانی از یکدیگر برای مقابله با سرکوب، شکنجه و زندانی کردن دانشجویان از نکات جالب توجه این مراسم بود.
همچنین دکتر محمد ملکی ضمن حضور در این مراسم بر ارزشهای والای دانشجویان زندانی تاکید کرده و خواستار حمایت و پشتیبانی تمامی دانشجویان و فعالان حقوق بشر از دانشجویان زندانی شد. دکتر ملکی چند شعری را که در دوران زندان خود سروده بود، قرائت کرده و پایداری و مقاومت دانشجویان در مقابل سرکوب گسترده را ستود.
ملکی خطاب به کسانی که دانشجویان را پشت میله های زندان نگه داشته اند، گفت: پیام این است که تا کی و تا چند باید دانشجویان و دوستان عزیز ما دارای اندیشه هستند باید در پشت میله ها و به دور از خانواده خود به سر برند. به کدامین گناه این بچه ها را اسیر کرده اید؟! آنها چه کرده اند؟
