بدینسان،گوهری که پیمان نهاده شده بود به خونش پاسداری کنند در پرتو بی کفایتی و تعلل مجلسیان و هم بستگی بدخواهان با کمترین مقاومت از دست رفت و آتش لاف های سرکردگان انجمن شهرها که وعده ی جانبازی ها در راه نگهداشت مشروطه میدادند نیز به پفی خاموش شد. ولی این پایان این فصل از تاریخ ایران نبود زیرا در حالی که خوشبین ترین کسان نیز مشروطه را از دست شده می دانستند و در همان چند روز نخست فضای خود کامگی بار دیگر بر کشور حاکم شده بود در تبریز حماسه ای شکل می گرفت.
آقای حداد ، تشکیلات دادستانی و مجموعه وزارت اطلاعات بهتر از هر گروهی می دانند که تحکیم یک مجموعه شفاف و شیشه ای است و چیزی برای پنهان کردن ندارد . سیاست ها و برنامه های آن کاملا علنی هستند و چیزی برای مخفی کردن ندارد ، اصولا این مجموعه یک مجموعه ی زیر زمینی نیست و کاملا رفتارش علنی است . آنها خود بهتر از هر کسی می دانند که تحکیم در میان جریان های دانشجویی یک مجموعه ی میانه رو است و فعالیت های آن کاملا مدنی و مسالمت آمیز است . دانشجویان تحکیمی خود را ملزم به پیشبرد اصلاحات می دانند و در این مسیر نیز هزینه های زیادی پرداخته اند.
دیگر اتهاماتی چون رابطه با ضد انقلاب، نوکری امپریالیسم، دشمنی با نظامی مقدس و الخ مرا نمی ترساند که دست و دلم بلرزد از زدن حرفی به حمایت از حقوق خدشه ناپذیر یک انسان، از خواست اجرای عدالت و آزادی بی درنگ ایشان و دیگر زندانیان سیاسی و عقیدتی. در عین آنکه می دانم که فکرشان با فکر من در یک راستا نیست و ما در دو جبهه ایم اما چه باک که برابری خواهان باید عدالت در آزادی را بخواهند و من نیز می خواهم.
باید به افرادی که بر اقدامات دیوان عدالت اداری خرده می گیرند اینگونه پاسخ داد که اگر این دانشجوی پیگیر و عدالت خواه با در بسته دیوان عدالت همانند دانشگاه و وزارت علوم مواجه و حق او ضایع می شد، سرنوشت او چه می شد؟ آیا این مشکل دیوان عدالت است یا مساله دانشگاه ها و وزارت علوم؟ نباید فراموش کرد وزارت علوم تنها مربوط به مسوولان دانشگاهی نیست بلکه مربوط به دانشجویان نیز هست و باید این اقدام دیوان عدالت را برای صیانت از حقوق دانشجویان به فال نیک گرفت و از آن استقبال کرد.
ژیلا بنی یعقوب در دیدار جمعی از اعضای جنبش زنان و کمیسیون با خانواده بهاره هدایت در تابستان امسال خطاب به مادر او و حاضرین از آرامش و خونسری وی به هنگام بازداشتش در ۲۲ خرداد ۸۵ تعریف می کند. مهدی عربشاهی، همکار او در شورای مرکزی تحکیم نیز در همین ملاقات با خانواده بهاره، از بازداشتشان در ۱۸ تیر مقابل دانشگاه امیرکبیر یاد می کند و به خاطر می آورد که بهاره از همه آرامتر بود و به آنها روحیه می داد. پروین اردلان شجاعت و جسارت بهاره را مهم قلمداد می کند.
برای هر دو طرف این واقعه، یعنی هم دانشجویان و هم حاکمیت بهتر است که به طور کامل به این پرونده رسیدگی کند و بار دیگر اطمینان جامعه دانشگاهی را برانگیزد در غیر این صورت، هیچ قدرتی نمی تواند جلوی تفکر پویای جامعه دانشجویی بایستد و تاب آورد زیرا این جنبش های دانشجویی نه برای بدست آوردن قدرت و اهداف سیاسی مطرح می شود، بلکه برای احقاق حقوق جامعه و تصحیح کج تابی های دولت و دولت مردان است که در صورت توجه به آنها می توانیم انتظار جامعه ای پویا، آزاد و رو به رشد را داشته باشیم.
پس از طی فراز ونشیب هایی که از سر طرح اعمال جنسیتی در مجلس شورای اسلامی گذشته تا کنون بحث های متعدی درچون وچرایی ابهامات آن شکل گرفته تا جایی که بالاخره مرکز پژوهس های مجلس و رئیس سازمان سنجش حاضر به توضیح بیشتر در این باره شدند. در این رابطه ذکر چند نکته درنقد این طرح به نظر می آید:
۱- اگر بپذیریم حل این مساله اجتماعی با این طرح مصوب مجلس کار درستی است ، پیاده سازی آن به وسیله ی رایانه وبرنامه های نرم افزاری خود مساله ی مهم تری است که ضرورت نظارت دقیق برآن بر هیچ اهل فنی پوشیده نیست ،چه بسا سازمان سنجش در اجرای آن با ابهامات زیادی روبرو خواهد بود .زیرا ورود یک آیتم جدید در انتخاب دانشجو معادلات قبلی را به طور کلی زیر و رو خواهد کرد و مساله را نه به ضرر جنسیت خاصی که ممکن است به ضرر هردو جنس تمام کند.
۲- بدیهی است اصل قضیه که گرایش بیشتر دختران به داشتن تخصص را نشان می دهد ،مساله ی بدی نیست،چه بسا در گزارشات زیادی که از اوائل انقلاب در دولت های مختلف اعم از سازندگی ، اصلاحات، اصولگرا و… شنیده ایم ،همواره آمار صعودی زنانی که به سمت تحصیلات عالیه رفته اند را از مفاخر خود اعلام داشته اند و برایشان یک ژست سیاسی محسوب می شد،بنابراین به نظر می رسد همه ی این دولت ها به سمتی حرکت کرده اند که امکانات وتسهیلات آموزش عالی را برای دختران ایجاد کنند .بنابراین با تصویب چنین قانونی این سیاست جمهوری اسلامی از بدو انقلاب تا کنون، زیر سئوال می رود.
۳- ضرورت وجود پژوهش های گسترده و هم اندیشی اساتید وصاحبنظران نسبت به دلایل گرایش بیشتر دختران به داشتن آموزش عالی مساله ی بی اهمیتی نیست ،چه بسا تاکنون هم بسیاری از اندیشمندان حوزه های مختلف اقتصاد، جامعه شناسی ،روانشناسی و… در این رابطه سخن ها گفته اند.اما جای این سئوال است که پرسیده شود: پسران به جای داشتن تحصیلات عالی و تخصص کدام روش وشغل را برای زندگی خویش انتخاب می کنند؟مشاغل تولیدی ،سرمایه گذاری ، بازار ، فروش و…؟ کدام یک از این مشاغل جز حرف تولید دانش و تکنولوژی است؟مگر تحصیلات عالی نمی تواند آنان را ارضا کند ؟ نقص سیستم دانشگاهی وآکادمیک ما چه بوده است که این قشر اجتماع به جای انتخاب آن به سمت دیگری تغییر مسیر داده است؟آیا با تصویب چنین قانونی سیستم دانشگاهی و آموزش عالی ما اصلاح خواهد شد؟ اگر پس از مدتی هم دختران از رفتن به این سمت سرباز زنند آیا ما با کمبود نیروی انسانی متخصص و از سویی عدم تولید دانش در مرزهای خودمان روبرو نخواهیم بود؟
۴- و از همه مهم تر وقتی پسران از رفتن به دانشگاه خودداری می کنند، آیا باید دختران تاوان چنین انتخابی را بدهند؟
در یک نتیجه گیری کلی، تغییر و اصلاح سیستم آکادمیک، اهمیت کاربردی و نه شعاری بر تحقیقات و تحصیلات عالی، نهادینه کردن تخصص به جای هر گزینه ی دیگری اعم از جنسیت و…، ایجاد تسهیلات معیشتی برای متخصصین حوزه های دانشگاهی از راه حل های بلند مدت اما معقول تر به جای راه های کوتاه اما نامعقول چنین مساله ی اجتماعی است.
