فشار به بهائیان در ایران مجددا ابعاد گسترده‌ای یافته است

در ماه می ۲۰۰۶ ده ها نفر در شیراز به اتهام تبلیغ علیه نظام دستگیر و زندانی شدند. منابع رسمی در همان زمان در این رابطه اعلام کردند که بازداشت شدگان شامل ۵۴ بهایی بودند. افراد دستگیر شده پس از مدتی تحت تاثیر فشارهای بین المللی آزاد شدند اما سه تن از آنها در نوامبر گذشته دوباره دستگیر و به زندان روانه شدند. روز ۲۹ ژانویه ۲۰۰٨ آقای علی رضا جمشیدی سخنگوی قوه قضاییه، محکومیت سه تن از بازداشت شدگان را به حبس تعزیری و محکومیت دیگر دستگیر شدگان را به یک سال حبس تعلیقی تایید کرد.

خانم دیان علایی نماینده جامعه جهانی بهایی در سازمان ملل گفت: “آنچه به عنوان مورد جرم محکومان مطرح شده به هیچ وجه درست نیست. اینها اتهاماتی بی اساس هستند. دستگیرشدگان افرادی بودند که برای کودکان بی پناه و یا فرزندان خانواده های فقیر دوره‌های سواد آموزی ترتیب داده و به آنها کمک می کردند.”

خانم علایی در پاسخ به این سوال که چرا سوادآموزی باید سبب دستگیری این افراد شود گفت: “برخلاف ادعای دولت، بهاییان دستگیر شده نه ۵۴ بلکه فقط ۵٣ نفر بودند اما تعداد کل دستگیرشدگان بیشتر از این بود. آنها همگی در پروژه‍ی مشترک آموزش و همیاری کودکان محتاج کار می کردند اما از همان ابتدا، تنها بهاییان را در زندان نگه داشتند و بقیه را آزاد کردند. یعنی کاری که انجام می دادند مورد جرم نبوده بلکه اینها به خاطر پایبندی‌شان به آیین بهایی محکوم شده‌اند.”

دیان علایی در پاسخ به این سوال که آیا این گروه دارای مجوزهای قانونی برای فعالیت خود بوده است گفت: “در سال ۲۰۰۵ این گروه پروژه خود را به شورای اسلامی شهر شیراز معرفی کرده و از آنها یک مجوز رسمی برای آغاز کار خود دریافت کرده بود.” خانم علایی در ادامه افزود: “اما همانطور که گفتم کاری که آنها انجام داده‌اند مورد جرم شان نیست چرا که اگر عمل آنها مجرمانه بود می بایست غیر بهایی‌هایی هم که در آن گروه فعال بودند، محاکمه و مجازات می شدند.”

خانم علایی در این باره که یکی از اتهامات افرادی که محکوم شدند ترویج بهاییت بوده است، گفت: “اولا چنین نبوده است. علاوه بر این حتی اگر چنین می‌بود، جمهوری اسلامی ایران منشور جهانی حقوق بشر را امضاء کرده و آزادی مذهب یکی از بندهای مهم منشور است.”

نماینده جامعه جهانی بهایی در سازمان ملل که از ژنو با شهرگان گفت وگو می کرد، همچنین افزود: “در دو سه سال گذشته فشار به بهائیان مجددا ابعاد گسترده‌ای یافته است. در حالی که جوانان بهایی همچنان از ورود به دانشگاه‌ها محروم هستند، کودکان بهایی دوباره در هنگام ثبت نام در مدارس، با مشکل روبرو می شوند. محل کسب و کار بهاییان از آنها ستانده می‌شود و آنها از محل کارشان اخراج می شوند. این درحالی است که بهاییان حتی اگر ایرانی هم نباشند، ایران را سرزمین مقدس خودشان می دانند.” او در ادامه افزود: “آیا این یک جرم است که بهاییان ایران می خواهند در سربلندی و پیشرفت کشور خود سهیم باشند؟”

شهرگان