دانشگاه تنها نهادی است که دارای ارتباط دو سویه بین تعالیم اکادمیک و پراتیک اجتماعی می باشد. در واقع توجیه برخورد اجتماعی توسط دانشگاه در صحنه های روزانه مورد ازمایش قرار می گیرد. و بعنوان جریانی تلقی می شود که هم سودای نان دارد و هم سودای دل و هر دو را به صورت هم زمان ادراک می کند. و در این معادله دو سویه میتواند نقشی اساسی در تسهیل روابط داشته باشد.
خبرنامه امیرکبیر: کمیته پژوهش انجمن اسلامی دانشگاه پلی تکنیک تهران در آستانه ی یکم آذرماه ۱۳۸۷ دهمین سالگرد دشنه آجین شدن داریوش و پروانه فروهر، به بازخوانی پروژه قتل های زنجیره ای پرداخته است. متن زیر حاصل تلاش این کمیته در این زمینه است:
پیشگفتار:
قتلهای زنجیرهای به قتل [...]
اصولا نظامهای خودکامه بقای خویش را در عدم مشارکت عمومی و افزایش سطح آگاهی های مردم می دانند و در این راه مطبوعات را سد راه خویش می بینند و به هر قیمتی سعی بر این دارند با بهانه های واهی و کارشکنی در مقابل نشریات مستقل با ازبین بردن آنها عرصه را برای حضور همیشگی خویش بر اریکه قدرت مهیا سازند.
در آنتراکت زمانی چند نفر از اعضای حاضر در برنامه از انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی اصفهان با مراجعه به مسئولان برگزاری کارگاه، ضمن بی معنا خواندن «انتظار مطالبه گری» از دانشجو در فضای برخوردهای انظباطی و امنیتی با فعالان منتقد دانشگاهی، نسبت به بی ارتباط بودن گفته های سخنران نوبت اول با موضوع برنامه انتقاد کردند. "سیاست ما از دیانت ما جدا نیست"، این گزاره پاسخ دریافتی آن انتقاد بود.
این مشکل بیش از هر جا در جوامع غیر معتقد به هرمنوتیک ایجاد می شد. در این جوامع قرائت حاکم، سایر قرائت ها و فهم پذیری ها را باطل و محکوم به نابودی می دانست و مجال طرح و بحث عقلانی این مباحث را نمی داد. پس این نظرات قلیل نیز در لعاب های دیگر و در قالب های غیر از خود رشد کردند و به زایش فهمی چند پاره منجر می شد.
دادگاههای ما استقلال لازم را ندارند، عدم حضور وکیل در مراحل دادرسی در پروندههای مختلف مشاهده میشود، حکم موکلان به وکلا ابلاغ نمیشود. از آنجایی که وکیل میباید از شأن قاضی برخوردار شود و عملا چنین نگاهی در محاکم وجود ندارد. همه این موارد با قوانین مدنی کشور خود ما سنخیت ندارد، چه برسد با استانداردها و میثاقهای حقوق بشری.
امروز محققین و دانشمندان در تلاشند تا نقش زن و توسعه را تعریف کنند و برای تحقق آن تلاش و برنامه ریزی نمایند با توجه به نیازی که جامعه برای حضور این قشر در خود احساس می کند. لیکن مجریان نه تنها به این امر توجهی ندارند در جهت عکس آن هم در حرکتند. و غافل از آنکه حرکت در خلاف جهت مسیر آب خطر آفرین است!!
برخورد با چنین جنبشی دشوار است. برای حمله به آن باید آن را از تداوم انداخت اما چگونه؟ ایجاد وحشت و ارعاب، اتهام براندازی نرم و سخت،وابستگی به بیگانه، دریافت کمک مالی و... به فعالان آن می تواند ریزش های کوتاه مدتی را سبب شود اما آن را از تداوم نمی اندازد.
خبرنامه امیرکبیر: تداوم بازداشت غیرقانونی و طولانی مدت ۳ دانشجوی دانشگاه امیرکبیر، مجید توکلی، احمد قصابان و احسان منصوری، که از اردیبهشت ماه تاکنون در بازداشت به سر می برند، موجب اعتراض جمع کثیری از اساتید و اعضای هیئت علمی دانشگاه امیرکبیر شد.
عدم آزادی ۳ دانشجوی دانشگاه امیرکبیر پس از گذشت ۹ ماه از دستگیری آن ها، علیرغم فراهم شدن مقدمات آزادی آن ها با صدور حکم برائت و تبدیل قرار بازداشت ایشان به قرار وثیقه، اعتراض گسترده اعضای هیئت علمی این دانشگاه را به همراه داشت.
به گزارش خبرنامه امیرکبیر ۷۸ نفر از اساتید دانشگاه امیرکبیر با امضای نامه ای خطاب به هاشمی شاهرودی، رئیس قوه قضاییه، ضمن گلایه از برخوردهای صورت گرفته با دانشجویان و دانشگاهیان خواستار آزادی هر چه سریعتر سه دانشجوی دانشگاه امیرکبیر شده اند.
جمع آوری امضا برای این نامه از سوی اساتید، که به صورت خودجوش انجام شده است، تاکنون تنها در ۳ دانشکده برق، مکانیک و ریاضی این دانشگاه انجام شده و تلاش برای افزایش امضاها در ۱۲ دانشکده دیگر پلی تکنیک ادامه دارد. تعداد اعضای هیئت علمی دانشکده های برق، مکانیک و ریاضی حداکثر ۱۲۰ نفر است که ۷۸ نفر از آن ها این نامه را امضا کرده اند.
در حالی که قرار بر این است که نام اساتید امضاکننده این نامه محفوظ بماند، برخی شنیده ها حاکی از آن است که بسیاری از اساتید نزدیک به طیف موسوم به «اصولگرا» نیز این نامه را امضا کرده و خواستار آزادی دانشجویان شده اند.
گفتنی است پس از تلاش های وافر مدیریت دانشگاه امیرکبیر، از ابتدای برپایی غائله انتشار نشریات دانشجویی جعلی در این دانشگاه، در متهم نمودن دانشجویان در این قضیه و صدور اطلاعیه های جهت دار در این زمینه، اکثر اساتید امضاکننده نامه از بیم سنگ اندازی مجدد دکتر رهایی در روند جمع آوری امضا، با این که مدیریت در جریان تهیه این نامه قرار بگیرد، مخالفت کردند.
لذا جمع آوری امضا برای این نامه از سوی اساتید پیگیری و مستقیما برای دفتر رئیس قوه قضاییه فکس شده است. ۷۸ استاد امضاکننده نامه با این عمل، به صورت تلویحی نارضایتی شدید خود را از عملکرد غیرمنصفانه دکتر رهایی در برخورد با دانشجویان ابراز داشتند.
در آستانه برگزاری امتحانات پایان ترم در خردادماه امسال، در حالی که ۸ نفر از دانشجویان عضو انجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیر به اتهام انتشار مطالب موهن از اردیبهشت ماه در زندان به سر می بردند، اساتید قصد داشتند در اعتراض به بازداشت گسترده دانشجویان از برگزاری امتحانات جلوگیری کنند. دکتر رهایی برای مجاب نمودن اساتید به برگزاری امتحانات، امکان ملاقات جمعی از اساتید را با چند تن از دانشجویان در بند، فراهم نمود.
در این ملاقات که در زندان و به صورت محدود و کاملا کنترل شده برگزار شد، چند تن از دانشجویان به دست داشتن در انتشار این نشریات اعتراف کردند. اساتید با وجود آن که همان زمان اعلام کردند همچنان در خصوص دخالت دانشجویان در این غائله مجاب نشده اند، امتحانات پایان ترم را برگزار کردند.
اعلام حکم تبرئه توسط دادگاه عمومی و اعلام بیگناهی دانشجویان پس از گذشت ۹ ماه از دستگیری آن ها موجب نارضایتی مضاعف اساتید از مدیریت دانشگاه و مسئولین این پرونده که از ابتدا اصرار بر گناهکاری دانشجویان داشتند، شده است. متن نامه اساتید دانشگاه امیرکبیر به رئیس قوه قضاییه به شرح زیر است:
ریاست محترم قوه قضاییه
حضرت آیت اله هاشمی شاهرودی دامت برکاته
با سلام و احترام،
به استحضار می رساند، چندین ماه است که تعدادی از دانشجویان این دانشگاه (صنعتی امیرکبیر) به نام های مجید توکلی، احمد قصابان و احسان منصوری دستگیر شده و علیرغم وعده های داده شده هنوز آزاد نشده اند. این وضعیت موجب بروز نگرانی در جامعه دانشگاهی شده و تداوم آن تاثیرات سوئی بر روند علمی دانشگاه خواهد گذاشت.
برخوردهای صورت گرفته با دانشجویان مذکور تلاش ها، تجربه ها و سرمایه های مادی و معنوی در این حوزه را در معرض خطر قرار داده است. در شرایط کنونی کشور، عدم رعایت عدل و انصاف و صبر و تحمل در برخورد با دانشجویان و برخورد با هر گونه پرسشگری، زیان های جبران ناپذیری به بار خواهد آورد که تضعیف حساسیت های علمی، سیاسی و اجتماعی دانشگاهیان نسبت به شرایط کشور از جمله نتایج آن است.
ایجاد زمینه های یاس و نومیدی به جای اعتماد و تحرک، از بین رفتن روحیه مسئولیت پذیری و فقر شور و نشاط علمی و اجتماعی در محیط های دانشگاهی از دیگر اثرات برخوردهای حساب نشده و تند با دانشجویان، این سرمایه های معنوی کشور، است.
ما امضاکنندگان زیر، اعضای هیئت علمی دانشگاه صنعتی امیرکبیر، ضمن ابراز نگرانی از تداوم این روند که می تواند باعث افزایش مشکلات در دانشگاه شود، خواهشمندیم با درایت بیشتری این مسئله را حل و با رأفت اسلامی زمینه آزادی دانشجویان را فراهم نمائید./
