همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
سرپرست وزارت آموزش و پرورش با تاکید بر گفته قبلی خود در مورد تفاوت در آموزش دختر و پسر یادآور شد: تا سال ۱۳۲۸ برنامههای تعلیم و تربیت دختران و پسران متفاوت بوده است و پس از آن به صورت یکسان درآمده است، با این وجود آیا آموزش یکسان دختران و پسران دستاورد استعمار نبوده که به ما تحمیل شده است؟!
علی احمدی در نشست علمی ـ تخصصی «زن و سلامت معنوی» با اشاره به ضرورت برنامهریزی در صف و ستاد وزارت آموزش و پرورش خاطر نشان کرد: تفاوت بین دختران و پسران حقیقت مسلمی است که هیچ گاه قابل انکار نیست و دختران و پسران در ردههای سنی خاصی نیازهای جسمی، روحی و عقلایی یکسان ندارند. در عین حال آیندهای که برای دختران و پسران در جامعه ما ترسیم میشود، چه ما موافق باشیم و چه نباشیم، یکسان نیست.
علی احمدی افزود: یکبار فردی به من گفت تا سال ۱۳۲۸ برنامههای تعلیم و تربیتی برای دختران و پسران متفاوت بوده است و از آن به بعد بوده که این آموزشها یکسان شده است. آیا این روند نیز یکی از دستاوردهای استعمار نبوده که به ما تحمیل شده است؟
وی خطاب به خبرنگاران و رسانهها، تاکید کرد: فرزندان دختر ما با فرزندان پسر مشابه و یکسان نیستند؛ هر چند که رسانهها این موضوع را به گونهای دیگر منتقل میکنند. از دوستان رسانهای میخواهیم که این نکته را به صورتی درست ترویج دهند و جا بیاندازند و از سیاسی کردن صحبتهای ما بپرهیزند، چرا که ترویج چنین تفکراتی، شایسته رسانهها نیست.
علی احمدی ادامه داد: خوشبختانه رسانهها در جامعه ما به طور نسبی تحت کنترل هستند و مدرسه و خانواده باید دست به دست هم بدهند تا به انفعال بیشتری دچار نشویم، هر چند که در حال حاضر نیز خیلی چیزها را از دست دادهایم و در بسیاری از موارد عقب نشینیهای زیادی کردهایم.
وی با بیان این که مدارس و واحدهای آموزشی دختران و پسران مقتضیات خاص خود را میطلبند، گفت: نوع تعامل اولیا و مربیان در مدارس دخترانه و پسرانه متفاوت است و حتی مقاطع تحصیلی دختران و پسران باید متفاوت باشد.
احمدی اذعان کرد: آسیبهایی که بر سر راه دختران در جامعه قرار دارد، بسیار بیشتر و متفاوتتر از پسران است و در رده سنی خاصی اثرگذاریهای متفاوتی دارد. به همین دلیل آموزش و پرورش و کل نظام تعلیم و تربیت در جامعه و حتی نظام جمهوری اسلامی نباید نسبت به این تفاوت در آموزش دختران و پسران بیتفاوت باشد.
