در ابتدا حادثه به این بزرگی که باعث جریحه دار شدن احساسات دانشجویان شده بود را فقط حضور یک دختر بی حجاب در دفتر معاون دانشجویی عنوان نمودید سپس صحبت هایی نظیر توطئه دانشجویان یا جاری بودن صیغه محرمیت بین معاون و دانشجو از سوی شما و اطرافیانتان شنیده شد.
گروههایی که از دانشجویان انتظار دارند تا نقش پیاده نظام را برای آنها ایفا کنند و این روزها با مایوس شدن از دفتر تحکیم به دنبال آن هستند که با دخالت در مسائل دانشگاه برای خود جای پای محکمی در آنجا ایجاد کنند. از سوی دیگر برخی از فعالان دانشجویی به جای اینکه به اثبات خود و تواناییهای خود بپردازند تلاش میکنند تا با نفی دیگران به ایجاد هژمونی در جنبش دانشجویی دست یابند.
یکی از بزرگ ترین مشکلات دفتر تحکیم در حال حاضر این است که عمل گرائی بیش از اندازه، اعضای این تشکیلات دانشجوئی را از پرداختن به مسائل تئوریک باز داشته است و ضعف تئوریک شدیدا در این مجموعه مشاهده می شود. دفتر تحکیم بیش از آنکه یک جریان سیاسی حرفه ای باشد، تشکیلاتی آکادمیک است.
این سه سال نشان داده است که مغرضانه ترین پیش بینی ها در مورد حکومت احمدی نژاد، اکنون به پیشگویی بچگانه ای می ماند. بیش از صد دانشجوی بازداشتی، ده ها محرومیت از تحصیل، منع گسترده فعالین دانشجویی برای ادامه تحصیل، تعطیلی فعالیت انجمن های اسلامی مستقل و …، همه ارمغان دولت نهم بوده است برای جریان تحول خواه دانشجویی.
اگر به جای آقای مددی، یک دانشجو مرتکب چنین عملی میشد، آیا با او هم به همین شکل برخورد میشد؟ اگر این اتفاق، حادثه ی بزرگی نبود و دانشجویان آن را بزرگ جلوه داده اند، چرا در سخنان دادستان و یا اشخاص دیگر این همه تناقض وجود دارد؟ اگر دختر و آن مسئول دانشگاه، محرم یکدیگر بودند، دلیل آن همه تاخیر برای بیان آن چه بود؟
ما را به گناه ناکرده قصاص نمودند، اما معتقدم قضاوت کننده ای عادل تر از تاریخ وجود ندارد. تا زمانی که افکار عمومی ما را خالصانه و عادلانه قضاوت میکند از قضاوت بیدادگران نخواهیم ترسید . وجدان بیدار و بغض در گلو مانده مردم آگاه و ستم دیده بهترین محکمه است . هر چند به ضرورت فریاد را مثل نفرت به سکوت تبدیل کرده باشند.
سورنا هاشمِی عضو انجمن اسلامِی دانشجوِیان دانشگاه زنجان، بهرام واحدی دبیر انجمن اسلامِی و سه فعال دانشجوِی دیگر به نامهاِی حسین جنِیدِی، آرش راییجیو بهرام واحدی به زندان افتادند تا درس عبرتِی باشد برای دِیگر دانشجوِیان که خلاصه کارِی به کار منصوبان و نزدیکان به حکومت ولو متعرض به دختران جوان نداشته باشند.
متأسفانه این اولویت بندی و هدفگذاری ناصحیح، یعنی بازگشت به دانشگاه به هر طریق ممکن، سبب شده که بعضی از محرومین از تحصیل، چانه زنی و لابی زدن با مسئولین را در غیاب هر گونه کنش انتقادی، در رأس برنامه های خود قرار دهند، از طرفی مسئولین نیز با امتناع از دادن پاسخ قطعی، روشن شدن وضعیت نهائی آنان را همواره به تعویق افکنده اند.
انجمن صنفی روزنامهنگاران ایران با صدور بیانیهای نسبت به رویه هیات نظارت بر مطبوعات انتقاد کرد.
به گزارش گروه دریافت خبر ایسنا در این بیانیه با انتقاد از آنچه ترکیب یکسویه و عملکرد سختگیرانه هیات نظارت بر مطبوعات در بررسی درخواست مجوز انتشار نشریه و همچنین نظارت بر محتوای نشریات خوانده شده، پاسخگویی این هیات به درخواستهای صدور مجوز و رعایت عدالت در این زمینه بین گرایشهای سیاسی درخواست شده است.
این انجمن افزوده است: لازم به یادآوری است که ما “حق آزادی بیان و نظر و انتشار نشریات و مطبوعات” را بر پایه روح و محتوای قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، به ویژه اصول ۹، ۲۴ و ۱۶۸ این قانون، از جمله حقوق اساسی و بنیادین شهروندی میدانیم و همچنانکه در اصل نهم آمده است:” در جمهوری اسلامی ایران، آزادی و استقلال و وحدت و تمامیت اراضی کشور از یکدیگر تفکیک ناپذیرند و حفظ آنها وظیفه دولت و آحاد ملت است. هیچ فرد یا گروه یا مقامی حق ندارد به نام استفاده از آزادی، به استقلال سیاسی، فرهنگی، اقتصادی، نظامی و تمامیت ارضی ایران کمترین خدشهای وارد کند و هیچ مقامی حق ندارد به نام حفظ استقلال و تمامیت ارضی کشور آزادیهای مشروع را، هرچند با وضع قوانین و مقررات، سلب کند.”
در ادامه این بیانیه ابراز عقیده شده است: متاسفانه به رغم این تصریح کشور ما از معدود کشورهایی است که در جهان کنونی بر پایه قانون مطبوعاتش شهروندان باید برای انتشار نشریه درخواست صدور مجوز کنند و این درحالیست که در قاطبه کشورهای جهان و حتی کشورهای همسایه کافی است که شهروندان برای انتشار نشریه و قبول مسئوولیت مرتبط بر آن به ثبت آن در مراجع قانونی بپردازند و نیازی به اخذ مجوز ندارند و تاسف بارتر این که به رغم این شرایط، در صدور مجوز انتشار نشریات و رسیدگی به درخواستهای متقاضیان به صورت قطرهچکانی در هیات نظارت، شاهد توقف انتشار بیش از چهل نشریه سراسری و استانی با نظر هیات نظارت بر مطبوعات در دو سال اخیر بودهایم که آخرین آن ابلاغ لغو مجوز مجله “زنان” پس از شانزده سال انتشار آن هم با استناد به مواردی غیرمنطبق با روح و محتوای قانون بودیم.
انجمن صنفی روزنامهنگاران ایران در پایان با اعتراض به شیوه عمل هیات نظارت بر مطبوعات در صدور مجوز برای انتشار نشریات جدید و آن چه آن را نگاه سختگیرانه آن نسبت به نشریات درحال انتشار و توقیفهای فاقد وجاهت قانونی خوانده، آورده است: از همه متولیان امور و اعضای محترم این هیات انتظار دارد نسبت به اصلاح روند جاری و پایبندی تام و تمام به همین قانون موجود اهتمام خود را به کار بندند.
