بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
دسترنج: کارگران لاستیک البرز کفن پوش شدند
آخرین اخبار از ادامه اعتصاب کارگران لاستیک البرز با پوشیدن کفن توسط این کارگران در منطقه چهار دانگه تهران حکایت می کند.
به گزارش دسترنج، این کارگران از هفته گذشته تا به این ساعت دست از کار کشیده و در محل کارخانه متحصن شده اند.
این کارگران پیشتر دلیل این اعتصاب شبانه روزی را پرداخت نشدن ۴ماه حقوق و مزایا و نامشخص بودن آینده شغلی خود اعلام کرده بودند.
به گفته یک کارگر که خواست نامش فاش نشود، هم اکنون تعداد ۲۰ نفر از کارگران با پوششی شبیه به کفن در بالای اتاقک نگهبانی کارخانه مستقر شده اند و در دست خود پلاکاردهایی دارند که بر روی آنها شعارهایی با مضامین صنفی به چشم میخورد. از جمله این شعارها «حکومت عدل علی/این همه بی عدالتی» و «مسئول بی لیاقت این آخرین پیام است/جنبش کارگری آماده قیام است» گزارش شده است.
براساس گفته های این کارگر، درحالی که عوامل انتظامی و امنیتی بیرون و در اطراف کارخانه مستقر هستند، اعتصاب کنندگان در داخل کارخانه با روشن کردن آتش، شعارهای اعتراضی سر می دهند که مضامین آن را اعتراض کارگران نسبت به کم توجهی و بی لیاقتی مسوولان مربوطه تشکیل می دهد.
همچنین این کارگر گفت: از آنجایی که کارخانه لاستیک پارس در مجاورت مسیر تهران - اسلامشهر قرار دارد، برگزاری این اعتصاب باعث اخلال در رفت و آمد خودروهای عبوری در این مسیر شده است.
رادیوفردا: اعتصاب کارگران لاستیک البرز ادامه دارد، بهروز کارونی
صدها کارگر کارخانه کیان تایر، لاستیک البرز سابق، در اعتراض به پرداخت نشدن چهار ماه حقوق معوقه خود از هفته گذشته دست به اعتصاب زده اند.
گزارش ها از ایران حاکیست که طی هفته های گذشته، اعتصاباتی درکارخانه ها به وقوع پیوسته است.
اعتصاب کارگران کارخانه های لاستیک سازی البرز و صنایع مخابراتی راه دور در ایران، از جمله این اعتصاب ها بوده اند که درروزهای اخیر انجام شده اند.
در کارخانه کیان تایر حداقل ۱۲۰۰ کارگر در اعتراض به پرداخت نشدن حقوق معوقه خود دست به اعتصاب زده اند.
درهمین ارتباط، به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران، ایسنا، کارگران با آتش زدن ضایعات این واحد تولیدی، اعتراض خود را نشان دادند. بر اساس این گزارش، این اقدام باعث جلب توجه ساکنان مناطق اطراف این کارخانه شده بود.
در این خصوص، از آنجا که کارخانه کیان تایردر مجاورت مسیر تهران - اسلامشهر قرار دارد، برگزاری این اعتصاب باعث اخلال در رفت و آمد خودروهای عبوری در این مسیر شده است.
در همین حال، به گزارش برخی از سایت های خبری، ۲۰ نفر از کارگران اعتصابی با پوششی شبیه به کفن در بالای اتاقک نگهبانی کارخانه مستقر شده اند.
آنها پلاکاردهایی در دست دارند که بر روی آنها شعارهایی با مضامین صنفی به چشم می خورد. از جمله این شعارها «حکومت عدل علی - این همه بی عدالتی» و «مسئول بی لیاقت، این آخرین پیام است - جنبش کارگری آماده قیام است» گزارش شده است.
همچنین اعتصاب کنندگان در داخل کارخانه با روشن کردن آتش، شعارهای اعتراضی سر می دهند که مضامین آن را اعتراض کارگران نسبت به کم توجهی و بی لیاقتی مسوولان تشکیل می دهد.
این در حالیست که به گزارش سایت خبری «دسترنج» در ایران که گفته می شود توسط دست اندرکاران خبرگزاری توقیف شده ایلنا اداره می شود، عوامل انتظامی و امنیتی جمهوری اسلامی دراطراف کارخانه مستقر شده اند.
کارگران خواستار دریافت حقوق معوقه، مزایا و بن های کارگری هستند. این در حالیست که کارفرما می گوید کارخانه ورشکست شده و تنها حاضر است نیمی از مطالبات کارگران را به صورت چک های مدت دار بپردازد. اما کارگران با این موضوع مخالفت کرده اند.
محمد حسن پور طالبیان، دبیر خانه کارگر اسلام شهر، در گفت و گو با خبرگزاری ایسنا، مشکل کارخانه کیان تایر را خصوصی سازی آن ذکر کرده است.
این فعال کارگری گفت: «متاسفانه در واگذاری واحدها به بخش خصوصی، شرایط به گونه ای شده است که مالکان جدید بیشتر به فکر سود، صلاح و منفعت شخصی خود هستند و از آنجا که می توانند واحد را به سرمایه تبدیل کنند، بنابراین سعی دارند با پرداخت نکردن حقوق و انعقاد قرارداد موقت با کارگران، فشار بر آنها را افزایش دهند و بعد به نوعی، واحد را به سرمایه تبدیل کنند.»
آقای پورطالبیان اشاره کرد که «صنعت تایر سازی به گونه ای است که اصلا نباید بحران و مشکلی در این زمینه وجود داشته باشد، ولی با وجود این، کارگران شرکت حقوق نگرفته اند و باید در شرایط تورم ۱۷ درصدی هم زندگی کنند.»
دبیر خانه کارگر اسلام شهر افزود: « اگر در آینده، این شرکت اعلام ورشکستگی کند، مالکان آن می توانند سرمایه هنگفتی به دست آورند و انگار هدف نهایی نیز همین است که با این کار، تعداد زیادی از کارگران هم بیکار شوند.»
حقوق معوقه کارگران
رضا اقدسی، کارگر درتهران، هم در این ارتباط، به رادیو فردا گفت:«صاحب کارخانه به بهانه ورشکستگی و این مسایل در حال واگذاری آن به برج سازها است.»
وی گفت: «سرمایه داران اکنون این فکر را می کنند که با ساخت و ساز سود بسیار بیشتری بدست می آورد و در عین حال، دیگر کاری به پرداخت حقوق و بیمه صدها یا هزاران کارگر و دیگر مسایل ندارد.»
به گفته آقای اقدسی، در این شرایط دیگر توجهی به این موضوع نمی شود که کارگران کار خود را از دست می دهند و نمی توانند پاسخگوی نیازهای خانواده شان باشند. به همین دلیل، کارگران می دانند که اگر مقاومت نکنند و کارخانه را حفظ نکنند، به سیل بیکاران خواهند پیوست.»
پرداخت نشدن حقوق کارگران کیان تایر و دیگر کارخانه ها در ایران برای چند ماه متوالی، موضوع جدیدی نیست. در حقیقت، با تشدید مشکلات اقتصادی، بسیاری از واحدهای تولیدی دولتی و خصوصی به عنوان کسر بودجه و یا ورشکستگی از پرداخت حقوق کارگران خودداری می کنند.
در این خصوص، علی محجوب، دبیر کل خانه کارگر و نماینده مجلس شورای اسلامی، چند ماه پیش در مصاحبه ای اعلام کرد که کارگران برخی از واحدهای تولیدی حتی از بیش از ۱۲ ماه حقوق معوفه طلب دارند.
پرداخت نشدن حقوق ها به همراه افزایش میزان اخراج کارگران و نرخ بیکاری، به همراه تشدید تورم و گرانی اعتراض و اعتصاب کارگران، بویژه در دو سال گذشته را به دنبال داشته است.
دراین ارتباط، اعتصابات بزرگی نیز به وقوع پیوسته اند. اعتصاب ۱۲ هزار کارگر شرکت کشت و صنعت کارون شوشتر در اسفندماه گذشته، بزرگترین اعتصابی بود که انجام شد.
همچنین اعتصاب های پی در پی پنج هزار کارگر شرکت نیشکر هفت تپه در دو سال گذشته از جمله اعتصاب های بزرگ کارگری در ایران به شمار می رود.
در این میان، خبرگزاری ها از اعتصاب ۱۴۰۰ کارگر کارخانه صنایع مخابراتی راه دور ایران در روزهای اخیر، در اعتراض به پرداخت نشدن سه ماه حقوق معوقه شان، خبر داده اند.
به طور کلی، در این اعتصابات، به طور عمده، خواسته های صنفی از جمله، پرداخت حقوق و بن های کارگری معوقه و تاسیس سندیکا مطرح شده اند.
در مقابل این اعتصابات، دولت واکنش های متفاوتی نشان داده است. دادن قول پرداخت سریع حقوق های معوقه یا کمک های مالی به کارخانه های دچار مشکل، یک نوع از واکنش ها بوده است.
اما در مواردی، همچون اعتصاب هزاران کارگر شرکت نیشکر هفت تپه، دولت متوسل به برخوردهای امنیتی - قضایی با سازماندهندگان و قعالان کارگری این کارخانه شده است.
با این همه، موج اعتصابات کارگری به دلیل ادامه مشکلات روزافزون اقتصادی همچنین ادامه دارد و برخی از فعالان کارگر می گویند اعتصابات در آینده باز هم به وقوع خواهند پیوست.
