همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
بنابر گزارش «فعالان حقوق بشر در ایران» زندانی سیاسی بابک دادبخش که در پانزدهمین روز اعتصاب غذای خود در حالی که لبانش را در اعتراض به تبعید خود به زندان رجایی شهر و ممنوع نمودن غیرقانونی تماس تلفنی و ملاقات خود دوخته است، ساعاتی پیش در اثر فشار جسمی و روحی ناشی از این روند و بیهوشی موقت به بیمارستان زندان رجایی شهر منتقل شد که علیرغم وضعیت نامساعد جسمی و تلاش تیم پزشکی زندان وی از تزریق سرم و رسیدگی پزشکی تا رسیدن به خواسته های انسانی و قانونی خود چون: پایان دادن به تبعیدهای متعدد (۲۱ بار در ۳ سال) و بازگرداندن به زندان اوین، پایان دادن به ممنوعیت تلفن و ملاقاتی که بر خلاف قانون اعمال گشته است، استرداد جزوات و دست نوشته های ضبط گشته وی، جلوگیری نمود و مسئولیت این تداوم فشارها و نتیج حاصل از آن را متوجه مسئولین حفاظت قوه قضائیه و سازمان زندانها دانست.
همچنین «فعالین حقوق بشر و دموکراسی در ایران» خبر داد: دکتر سید مصطفی علوی پزشک، پژوهشگر و نویسنده که وارد بیستمین روز اعتصاب غذای خود شده است، از روز دوشنبه ٨ بهمن ماه درنوزدهمین روز اعتصاب غذای خود اقدام به اعتصاب غذای خشک نمود. او به دستور حسن زارع دهنوی، معروف به قاضی حداد، معاون امنیتی دادستانی تهران، و سلیمانی، مدیرکل امور زندان های استان تهران، که توسط علی محمدی، معاون زندان، و آخریان، رئیس بند ۴ زندان گوهرداشت، او را تحت فشار و اذیت و آزار قرار داده اند و راهی برای او باقی نگذشته اند و او را به سوی اعتصاب غذای خشک سوق داده اند.
علی محمدی در آخرین تهدید خود به او گفته است: زهرا کاظمی که کشته شد چه اتفاقی افتاد؟ اگر تو هم بمیری آب از آب تکان نخواهد خورد. گفته علی محمدی، معاون زندان، تهدیدی جدی و شاهدی بر این است که آنها سعی دارند آقای علوی را حذف فیزیکی نمایند. تا به حال ۲ زندانی سیاسی زنده یادان اکبر محمدی و ولی الله فیض مهدوی در حین اعتصاب غذا به قتل رسیدند.
دکتر علوی از بیماریهای متعددی رنج می برد از جمله آنها دیابت حاد (وابسته به آنسولین)، بیماری قلبی، کلیوی و بیماری های دیگر و سوق دادن او به اعتصاب غذای خشک جان او را در معرض خطر جدی قرار داده است.
وضعیت جسمی او رو به وخامت گذاشته است. بینائی وی تا حد زیادی کاهش یافته است، دچار ضربان نامنظم قلب شده تحرک او به حداقل رسیده و اکثر کارهای شخصی او با کمک همبندانش انجام می گیرد. مادر دکتر علوی با شنیدن خبر وضعیت فرزندش توسط یکی از همبندینشان در وضعیت نامناسبی قرار گرفته است و خانوادهی او در نگرانی زیادی قرار دارند.
لازم به یادآوری است که دکتر علوی از ۲۰ دی ماه ۱٣٨۶ دست به اعتصاب غذا زده است. او در اعتراض به موارد زیر اقذام به اعتصاب غذا نموده است: عدم تفکیک و طبقه بندی زندان ها، جلوگیری از معالجه و درمان، انتقالهای غیر قانونی از زندانی به زندان دیگر و از بندی به بند دیگر و فقدان و عدم تامین جانی.
