در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
خبرنامه امیرکبیر: واحد صنفی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی امیرکبیر (پلی تکنیک تهران) با صدور بیانیه ای نسبت به مشکلات صنفی عدیده این دانشگاه اعتراض کرد. متن این بیانیه به شرح زیر است:
دانشگاه به مثابه محیط پرورش دهنده ی افکار نخبگان جوان جامعه و نیز جامعه ی کوچکی که شایسته و بایسته است به عنوان الگوی فراگیر برای مدیران فردای کشور قرار گیرد، می بایست از تمامی توان و ابزارهای خود جهت فراهم سازی محیطی سالم، شاداب و پر نشاط بهره گیرد. ازاین روی احترام به گوهر و سرشت اصیل انسانی و رعایت حقوق بنیادین وی در راستای ایجاد بستر مناسب توسعه ی فکر، امری ایجابی تلقی میگردد.
با روی کارآمدن دکتر رهایی و انتصاب وی از سوی رییس جمهور، خارج از قواعد آکادمیک رایج در سراسر محیط های علمی دنیا که ریاست دانشگاه از سوی هیات علمی دانشگاه انتخاب میگردد، نه تنها احترام به شخصیت دانشجو و شرایط لازم جهت رشد ایشان فراموش گشت، بلکه نقض مداوم قوانین حمایتی از دانشجویان و دست اندازی به حقوق مسلم ایشان سرلوحه فعالیت های تیم مدیریتی دکتر رهایی قرار گرفت. موج تغییرات شدید در کلیه سطوح مدیریتی دانشگاه امیرکبیر از سوی دکتر رهایی در حالی صورت پذیرفت که جایگیری مدیرانی ناکارآمد در برخی معاونت ها، از جمله معاونت دانشجویی، منتج به پدیدار گشتن وضعیت وخیم و نامناسب در یکی از بهترین دانشگاه های کشور شد.
مدیریت ناکارآمد دانشگاه امیرکبیر با نفی تمامی هنجارهای رایج در محیط آکادمیک در طول ریاست خود و نیز ملعبه ساختن دانشجویان به دست مدیران پرتزویر و بی لیاقت، بدون داشتن رهیافتی برای نیل به رفاه حال دانشجویان نه تنها هرگز پاسخی درخور در برابر خواست های به حق دانشجویان نداشته است بلکه در برابر اعتراضات بر حق دانشجویان تنها از ابزار احضار به کمیته انضباطی و صدور احکام ناعادلانه و ممنوع الورود کردن دانشجویان منتقد به دانشگاه استفاده نموده است.
در طول ترم گذشته همچون تمامی دوران ریاست دکتر رهایی بر دانشگاه امیرکبیر، که گویی نظامی مبتنی برسلطنت مطلقه بنیان نهاده است، شاهد نقض حقوق مسلم دانشجویان و نادیده انگاری مشکلات صنفی دانشجویان بوده ایم. موارد زیر تنها تکه ای از ویرانه ایست که دکتر رهایی و مدیران وی بدون داشتن هیچ گونه سابقه ی مدیریتی در دانشگاه پرافتخار امیرکبیر بر جای نهاده اند:
۱- اعمال فشار بر شوراهای صنفی و ایجاد اخلال در فعالیت های آن ها در جهت تضعیف این پایگاه معتبر دانشجویی و نیز احضار جمعی از فعالین شوراها به کمیته انضباطی به جهت اعتراضات صنفی.
۲- ایجاد محدودیت های بی سابقه و تذکرات بی مورد و توهین آمیز به دانشجویان دختر به بهانه نوع پوشش و ممانعت از ورود عده ای از دانشجویان به دانشگاه. هم چنین برخورد بی شرمانه مامورین مرد انتظامات، همچون نیروهای گشت ارشاد، در صحن دانشگاه با دانشجویان دختر که گویی این کار به تفریحی برای نیروهای انتظامات مبدل گشته است.
۳- تخلیه خوابگاه های نجات اللهی و گلشن از دانشجویان قدیمی و ایزوله کردن دانشجویان ورودی جدید در آن ها به همراه عده ی کثیری از دانشجویان بسیجی و نزدیک به مدیریت دانشگاه به عنوان راهنما در جهت کنترل فضای فرهنگی خوابگاه ها و سوق دادن افکار دانشجویان ورودی جدید به سمت افکار خاص و نزدیک به مدیریت که به نحوی میتوان آن را دیکتاتوری فرهنگی نامید.
۴- مشکلات تاسیساتی در خوابگاه های دانشجویی، از جمله مشکلات بهداشتی دامنه دار خوابگاه گلشن از ابتدای سال تحصیلی که با وجود گذشت یک ترم نه تنها بهبودی در وضعیت آن خوابگاه ایجاد نشده است بلکه با قطع آب و برق در ایام امتحانات مشکلات فراوانی برای دانشجویان ایجاد نمود.
۵- کنترل بی سابقه ساعت ورود و خروج دختران به خوابگاه و اعمال شدید محدودیت در نوع پوشش و نیز حضور و غیاب سختگیرانه و تماس های مکرر با خانواده دانشجویان که گاهی این تماس ها و سختگیری های بی مورد موجب اعتراض خانواده دانشجویان نیز شده است.
۶- برگزاری جلسات متعدد و منظم توسط گروه هایی وابسته به مدیریت دانشگاه در خوابگاه ها بالاخص خوابگاه های دانشجویان ورودی جدید(سخنرانی شخصیت های بسیجی وابسته به مدیریت در مراسم مذهبی خوابگاهها)
۷- اعمال محدودیت شدید در نوع پوشش در خوابگاه های پسران و دخالت و تفتیش در حوزه شخصی دانشجویان تا حد اعمال فشار بر نوع عکس های نصب شده بر دیوار اتاق دانشجویان.
۸- اقدامات خودسرانه و غیر قانونی فراهانی، مدیر کل دانشجویی، اعم از:
ــ ممنوع الورود کردن حدود ۴۰ نفر از دانشجویان به خوابگاه های دانشگاه، که اکثریت آنها بر خلاف نص صریح قانون و تنها به دلیل داشتن حکم اولیه کمیته انضباطی ممنوع الورود شده بودند و پس از اعتراضات انجام شده کماکان این دانشجویان به کلیه خوابگاهها به جز خوابگاه خود ممنوع الورود هستند.
ــ ورود هر از چند گاه و شبانه فراهانی به انتظامات خوابگاه های دختران و کنترل شخصی ورود و خروج دختران و پرسیدن سوالات کاملا خصوصی از دانشجویان دختر که موجب اعتراض شدید دانشجویان شده و حتی در چند مورد به درگیری نیز انجامیده است. اقداماتی از این دست موجب اعتراض خودجوش دختران در خوابگاه ناجیان و برگزاری جلسه پرسش و پاسخ با فراهانی در این خوابگاه شد که در نهایت تنی چند از دانشجویان دختر معترض در آن جلسه به اتهام توهین به فراهانی به کمیته انضباطی احضار شدند!
ــ بسته شدن غیر قانونی فایل غذای عده ای از دانشجویان به بهانه شرکت در اعتصاب غذا به اتهام اسراف در بیت المال در طول ترم گذشته!
۹- تغییر و محدودیت ساعت کار سلف سرویس دانشگاه که موجب شده بسیاری از دانشجویان به دلیل فشرده بودن ساعات کلاس درسی موفق به صرف غذا در سلف نشوند .
۱۰- کمبود فضای سلف سرویس دختران که موجب ازدحام بیش از حد و ایجاد صفوف طولانی غذا در ساعات خاص و ایجاد مشکلات بسیاری برای این دانشجویان شده است.
۱۱- اقدام دانشگاه در انعقاد قرارداد با شرکت های غیرمعتبر تهیه و توزیع غذا برای روزهای تعطیل که نداشتن کیفیت مطلوب، کمی مقدار و نامنظم بودن ساعات پخش آن موجب اعتراض دانشجویان شده است .
۱۲- عدم برنامه ریزی صیح و توجه کافی به خواست دانشجویان در هنگام اسکان دانشجویان در خوابگاه ها در هنگام آغاز ترم که همواره موجب نارضایتی بسیاری از دانشجویان را فراهم ساخته است.
۱۳- تغییر ساعت کلاس های درس به طور بی هدف و غیر حساب شده که موجب ایجاد اخلال در برنامه درسی دانشجویان گشته و اعتراض عده ی کثیری از آنها را برانگیخته است.
همه این موارد در حالیست که کمیته انضباطی دانشگاه امیرکبیر هم چنان در طول ترم گذشته با نقض حقوق دانشجویان و احضارهای گسترده، همچنان دانشجویان را از داشتن حق دفاع حضوری در برابر اعضای کمیته انضباطی محروم کرد و نیز دانشجویان بسیاری از ورود به دانشگاه خود منع می شدند.
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه امیرکبیر ضمن هشدار به مدیریت دانشگاه امیرکبیر در خصوص مشکلات عدیده صنفی، به عنوان نماینده افکار قاطبه دانشجویان اعلام می دارد مدیریت دانشگاه با فراموشی کارکردهای حقیقی خود، که همانا ایجاد محیطی آرام و بستری مناسب جهت فعالیت های علمی و فکری دانشجویان است، علاوه بر ننگ سرسپردگی به عوامل خارج از دانشگاه با کوته بینی مفرط خود گوی سبقت را در سرکوب دانشجویان از پیشوای خود دولت احمدی نژاد ربوده است. این گونه رفتارها به هیچ روی شایسته مدیران و دانشجویان دانشگاه صنعتی امیرکبیر نبوده و نیست.
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه امیرکبیر در پایان با محکومیت اعمال مدیریت ناکارآمد دکتر رهایی، بار دیگر خواستار برکناری ایشان و تمامی مدیران ناکارآمد وی بوده و اعلام می دارد ادامه ی مدیریت ایشان با نداشتن هیچ گونه اعتبار شخصیتی در نزد دانشجویان و نیز عدم اعتبار و پشتوانه نزد هیات علمی و جامعه ی فارغ التحصیلان دانشگاه نه تنها خبر از روزهای ناخوشایند آینده می دهد، بلکه موجب نزول بیشتر سطح علمی دانشگاه همچون سال گذشته و پدیدار گشتن مشکلات فراوان در آینده می گردد. امید است با استعفای ایشان و جایگزینی مدیری برآمده از خانواده پلی تکنیک که مورد حمایت اساتید و دانشجویان دانشگاه باشد، شاهد توسعه ی روزافزون دانشگاه صنعتی امیرکبیر و بازگشتن شان واقعی دانشجویان به ایشان باشیم.
واحد صنفی
انجمن اسلامی دانشجویان
دانشگاه صنعتی امیرکبیر
(پلی تکنیک تهران)
۸ بهمن ماه ۸۶
