همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
“من مخالف ِ تو و عقاید ِ تو هستم اما حاضرم جانم را بدهم تا تو حرفت را بزنی” (ولتر)
دو ماه است که دانش جویان ِ چپ اندیش در بندند.ایشان تنها به جرم ِ اندیشیدن و بیان ِ آن محبوس اند و ما در این طرف ِ میله ها دل نگران ِ آنانیم.قرار بود کمونیست ها در بیان ِ افکار ِ خود آزاد باشند.مطهری می گفت:چرا من به عنوان ِ یک مسلمان ِ معتقد باید در دانش کده ی ِ الهیات،درس ِ مارکسیسم بدهم،باید خود ِ آن ها این دروس را بیاموزانند.(نقل ِ به مضمون).دیگر بانیان ِ انقلاب ِ اسلامی نیز قبل از حکم رانی نوید بخش ِ آن بوده اند که همه گان در بیان ِ اندیشه های ِ خویش آزاد خواهند بود.
آیا این به بند کشیدن ها معنای ا ش آزادی است؟اصولا آزادی یعنی آزادی ِ مخالفان.در تمامی ِ نظام های توتالیتر و اقتدار طلب،موافقان ِ حاکمیت از آزادی ِ بیان و پس از بیان برخوردارند.آن جا که بر دهان ِ مخالفان لگام زده می شود،آن جا که بیان ِ عقیده با چوب ِ تکفیر و تفسیق تازیانه می خورد،آن جا که شهروندان را رعیت می نامند و به خودی و نا خودی تقسیم می کنند و غیر ِ خودی ها را در بند می کشند،استبداد است که میان دار ِ میدان می شود و مستبد را رقصی چنان میا نه ی ِ میدان اش آرزوست.آن جا که اندیشه برتر و والاتر از جان ِ آدمی می نشیند،نَفَس ِ انسان است که بریده می شود.آن جا که جان دادن در پای ِ عقاید ِ ناکجا آبادی و اتوپیایی تبلیغ می شود،جان ستاندن نیز ارج و اجر می یابد و این انسان است که کالای ِ رایگان ِ بازار ِ بازرگانان ِ”هیچ” فروش می شود و در این سوداگری است که توهم ِ یافتن ِ حقیقت جای ِ جست و جوی ِ حقیقت را می گیرد و “شک نیاوردگان ِ کرده یقین” تیغ بر چهره ی ِ شاهد ِ زیبا روی ِ شفقت و مهربانی می کشند.
دو ماه است که دانش جویان ِ چپ زندانی اند.می گویند قرار است آنان به گناه ِ ناکرده اعتراف کنند.آنان گناهی جز اندیشیدن ندارند و مگر اینجا این کم گناهی است؟این جا که گروهی را باور آن است که معشوق حقیقت را در آغوش گرفته اند و دیگران که جز اینان می اندیشند از صراط ِ مستقیم گم گشته اند و فریب ِ اغیار خورده اند، آن چه قربانی می شود اندیشه و اندیش مند است.حقیقت را ملک ِ طلق ِ خود پنداشتن و از اقتدار ِ مطلق سخن گفتن و دیگران را هیچ انگاشتن،قاتل ِ روح و جان ِ آدمیت است.حقیقت وحشی تر و گریز پا تر از آن است که در چنگال ِ ما گرفتار آید.آنچه را در مشت ِ خود گرفته اید حقیقت نیست.مشتان ِ گره کرده ی ِ خود را باز کنید تا ببینید جز باد،هیچ در دست ندارید.دنیای ِ امروز دیگر دنیای ِ مطلق اندیشی ها نیست.با گسترش وسایل ِ ارتباطی،دنیای ِ امروز، دنیای ِ شیشه ای است.در این اتاقک ِ شیشه ای خود را از انظار ِ دیگران پنهان داشتن،نا شدنی است.دوستانمان را آزاد کنید.شما را در این اتاقک ِ شیشه ای می بینیم.اندیشه در بند شدنی نیست.آزادشان کنید.
