آنچه که بیان شد فقط فهرستی بود از نقض آزادی علمی و حق آموزش در فضای امروز دانشگاه های ایران. دانشجویان مصمم هستند که در راه استقلال دانشگاه و برگرداندن فضای آزادی علمی که در آن حق آموزش، آزادی بیان و تجمع و تشکل عملا به رسمیت شناخته شوند، به تلاش قانونمند خود ادامه دهند، هر چند خود قربانی می شوند.
گروه های مدنی فعال در حوزه سیاست همچنین وظیفه دارند با طرح سوال و پرسش در خصوص مشکلات موجود راه حل های معقول و امکان پذیر از احزاب طلب کرده و برنامه های ارائه شده از سوی آن ها را به چالش بکشند. تا از این رهگذر برنامه های ارائه شده از سوی احزاب و جریانات سیاسی پخته تر و هر چه بیشتر به واقعیت نزدیک شود.
پرهیز از تکرار، مانع باز شدن باب سخن پیرامون فعالیت های جنبش دانشجویی می گردد تا در اشاره ای کوتاه از؛ ۱. نقد قدرت و حاکمیت ۲. آگاهی بخشی در ارتباط مناسب با بدنه اجتماع ۳. همراهی نخبگان در شناخت جامعه و تولید اندیشه، در کنار سایر فعالیت های جنبش دانشجویی در بازخوانی مراد تحکیم یاری بگیریم.
جنبش دانشجویی میبایست همچنان بر استقلال و تمایز خود با این گروهها بیش از پیش تاکید ورزد تا از این طریق به روشن شدن مرزهای اصلاحطلبی و فرصتطلبی یاری جدی رساند در آن صورت است که باید امیدوار بود در کنار خوشنامی تاریخی خود به کامیابی هم دست یازد.
به هر حال ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد دوره جدیدی را برای جنبش دانشجویی ایران رقم زد، چرا که این جنبش با دیدن آثار سیاست های محمود احمدی نژاد در عرصه های مختلف سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و خارجی به تدریج دچار نگرانی هایی شد و تحولاتی درون تشکل های دانشجویی به وقوع پیوست.
نمی دانم از کدام شروع کنم وقتی می بینم زندانیان سیاسی و اندیشه مان به یک پتوی بدون تار و پود با 2 متر محبس چهار دیواری زنگ خورده که تنها به دیدار ماهیانه 10 دقیقه ای پدر و مادرشان دل خوش کرده اند، یا وقتی می بینیم دندانهای فرو افتاده دخترک 10 ساله همسایه مان که از غم نان سر به دیوار می کوبد.
به مناسبت 10 اکتبر روز جهانی مبارزه برای لغو حکم اعدام و در راستای انعکاس اخبار نقض گسترده، مستمر و برنامه ریزی شده حقوق بشر در ایران، فعالین و انجمن های حقوق بشر، گزارش خود را پیرامون وضعیت اعدام در ایران، به اطلاع عموم می رساند.
اسمال تیغ زن، قبل از انقلاب، از جمله اوباش معروف "محله جمشید" تهران بود و از باج گیری از فواحش امرار معاش می کرد. وی پس از انقلاب، به ناگهان در کمیته انقلاب اسلامی جای پای خود را محکم کرد و به نمونه ای "کلاسیک" از افرادی تبدیل شد که به ناگهان، از اسفل طبقات جامعه به ارگان هایی چون کمیته و دادستانی راه یافتند.
“میرحاجی قره” پیرمرد گمیشانی به دلیل انتقاد به عملکرد دولت و نیروی انتظامی در برخورد خشونت آمیز با صیادان ترکمن، دستگیر شد.
او که در حین یک گپ دوستانه و خودمانی در جلوی یک مغازه در گمیش تپه (گمیشان)، جملاتی انتقاد آمیز در مخالفت با این کشتار و دستگیری ها به زبان آورده بود توسط لباس شخصی ها شناسایی و به دست نیروی انتظامی بازداشت شد.
آخرین اخبار حاکی است تشکیلات نیروی انتظامی و اطلاعات در بندرترکمن و گمیشان و روستاهای اطراف آن تا آن جا فعال شده اند که حتی به پیرمردانی که گاه از خانواده مقتولان یا زندانیان هستند نیز، اجازه انتقاد درصف نانوایی، درقهوه خانه یا مغازه ای را نمی دهند.
این خانواده ها کماکان حتی اجازه پرس وجو در باره جوانان خود را که طی سه هفته اخیر دستگیر شده اند، ندارند و نسبت به وضعیت فرزندان، شوهران و برادران زندانی خود در بی خبری کامل به سر می برند. سخت گیری ها در چند شهر ساحلی ترکمن نشین استان گلستان تا آنجا شدت گرفته که تلاش سازمان های بین المللی مدافع حقوق بشر در ترکمن صحرا نیز برای یافتن اطلاعات ابتدایی مثل احراز هویت وتعداد ومحلی دستگیر شدگان به جایی نرسیده است. این عده به دنبال اعتراض به مرگ صیاد ۱۸ ساله ترکمن حسام الدین خدیور که دریک تصادف با قایق “ماموران شیلات” و “حراست دریا” کشته شد، دستگیر شده اند، اما از حقوق قانونی یک زندانی مانند داشتن وکیل، آگاهی دادن به خانواده از وضعیت خود و ملاقات و محاکمه قانونی محروم هستند.
یکی از اهالی گمیشان که نخواست نامش فاش شود در این باره به خبرنگار روز گفت: “چرا باید سفره ترکمن آنقدر خالی باشد که مجبور شود جاتش را برای پر کردن آن از دست بدهد؟ آن هایی که کشته می شوند، یک بار می میرند، اما برخی نمی میرند، ولی همواره خود وخانواده هایشان با «خیال مرگ» به دست ماموران زندگی می کنند.”
در هجدهمین روز از ماه اکتبر ۱۹۹۲ عکسی در “مجله بین المللی شیلات” به چاپ رسید که شاید با نگاهی به آن، مطالبات شهروندان بندرترکمن، گمیشان، خواجه نفس و دیگر مناطق نوار ساحلی خزر قابل فهم تر باشد. عکس مورد نظر پیرترین و گران ترین ماهی خاویار جهان را که در گیش تپه صید شده بود نشان می دهد. براساس محاسبات انجام شده، ماهی مذکور که تقریبا ۳ تا ۴ برابر یک انسان معمولی جثه و یکصد سال سن داشت، درحدود ۱۴۰ هزار دلار خاویار درشکم داشته و درآب های خزر وبندر گمیشان صید شده است.
براساس گزارش آن روز “مجله بین المللی شیلات”، درآمد سالیانه شیلات ایران از راه فروش خاویار، ۸۰ میلیون دلار است که بنا به آمارهای جدید، این رقم به بیش از ۱۲۰ میلیون دلار رسیده و درهمین حال براساس داده های آماری، نرخ بیکاری در بندر ترکمن و روستاهای اطراف در حدود ۵۰ درصد است.
این در حالی است که به تصریح کارشناسان، حتی اندک کارخانه های قبل از انقلاب ۱۳۵۷ نیز اغلب غیر فعال شده اند و صنعت فرش ترکمن نیز که می توانست با حمایت مسئولان، رونق خود را حفظ کند، امروز در رکود به سرمی برد.
میترا نیکزاد
روزآنلاین
