خانوادههای مجید توکلی، احمد قصابان و احسان منصوری سه دانشجوی دانشگاه امیرکبیر که با وجود دستور قاضی جوادی، قاضی دادگاه عمومی تهران و تودیع وثیقه ۸۰ میلیون تومانی هنوز در زندان به سر میبرند با ارسال نامه سرگشاده به شاهرودی رئیس قوه قضاییه خواستار دخالت وی برای اجرای قانون شدند. این نامه در حالی برای شاهرودی ارسال میشود که حدود سه هفته از دستور قاضی دادگاه با توجه به تبرئه دانشجویان میگذرد و مسئولان زندان اوین با این بهانه که باید دادگاه انقلاب به استعلام آنها پاسخ گوید، از اجرای این دستور سرباز میزنند. متن کامل این نامه در پی میآید:
ریاست محترم قوه قضائیه
جناب آقای شاهرودی
با اهدای سلام
حتما از پرونده دانشجویانی که در دادگاه عمومی برائت حاصل کردهاند خرسند شدهاید، زیرا سنت علیبن ابیطالب بر این پایه استوار است که هرگاه متهمی از دام اتهام رها میگردیده ابزار شعف میکرده است.اما متاسفانه باید خدمت جنابعالی اعلام کنیم که دستور دادرس دادگاه شما در موضع آزادی سه جوان دانشجو به مرحله اجرا درنیامده است.
حضرت آیتالله؛
جنابعالی به نیکی واقفید که تمایز دستور قضائی و توصیه اخلاقی در ضمانت اجرای آن است و الا دو صد گفته چون نیم کردار نیست. ما انتظار آن داریم که به پایمردی حفظ حقوق جامعه و در موضع حراست و نگهداری از اصول قانون و در راستای دفاع از حق مظلوم که دادگاه آن را تشخیص داده و اعلام داشته تعطیل و توقف رخ ندهد. بیگمان برای دستگاه دادگستری سرزمین ما وهنآور است که دستور دادرس در زندان که ضابط دادگستری و مکلف به اطاعت از تصمیمات قضائی است با امتناع و انتقاد مواجه شود اگر قرار بود که زندان تصمیمگیر سرنوشت پرونده باشد دادرسان را از زندانبانان انتخاب میکردند و به آنان پست قضائی اعطاء مینمودند.
بیگمان تصمیم جنابعالی در موضع استقرار نظم، حفظ حدود و ثغور صلاحیت و فعالیت اشخاص و تاکید بر استقلال و انفکاک قوه قضائیه بسیار موثر و مثمر است. تاخیر تاکنون نیز هیچ مهمل قانونی ندارد. بنابر مراتب از جنابعالی استدعا دارد در موضع قانونی و تکلیف عظیم دفاع از حقوق افراد اقدام شایسته نسبت به اجرای دستور دادگاه را به مراجع ذیصلاح ابلاغ و اعلام فرمایید.
با تهیت و انتظار اقدام سریع
خانوادههای دانشجویان زندانی منصوری، توکلی، قصابان
۲۲/۱۰/۸۶
رونوشت: جناب آقای آوایی، رئیس کل دادگستری استان تهران



بدینسان،گوهری که پیمان نهاده شده بود به خونش پاسداری کنند در پرتو بی کفایتی و تعلل مجلسیان و هم بستگی بدخواهان با کمترین مقاومت از دست رفت و آتش لاف های سرکردگان انجمن شهرها که وعده ی جانبازی ها در راه نگهداشت مشروطه میدادند نیز به پفی خاموش شد. ولی این پایان این فصل از تاریخ ایران نبود زیرا در حالی که خوشبین ترین کسان نیز مشروطه را از دست شده می دانستند و در همان چند روز نخست فضای خود کامگی بار دیگر بر کشور حاکم شده بود در تبریز حماسه ای شکل می گرفت.
آقای حداد ، تشکیلات دادستانی و مجموعه وزارت اطلاعات بهتر از هر گروهی می دانند که تحکیم یک مجموعه شفاف و شیشه ای است و چیزی برای پنهان کردن ندارد . سیاست ها و برنامه های آن کاملا علنی هستند و چیزی برای مخفی کردن ندارد ، اصولا این مجموعه یک مجموعه ی زیر زمینی نیست و کاملا رفتارش علنی است . آنها خود بهتر از هر کسی می دانند که تحکیم در میان جریان های دانشجویی یک مجموعه ی میانه رو است و فعالیت های آن کاملا مدنی و مسالمت آمیز است . دانشجویان تحکیمی خود را ملزم به پیشبرد اصلاحات می دانند و در این مسیر نیز هزینه های زیادی پرداخته اند.
باید به افرادی که بر اقدامات دیوان عدالت اداری خرده می گیرند اینگونه پاسخ داد که اگر این دانشجوی پیگیر و عدالت خواه با در بسته دیوان عدالت همانند دانشگاه و وزارت علوم مواجه و حق او ضایع می شد، سرنوشت او چه می شد؟ آیا این مشکل دیوان عدالت است یا مساله دانشگاه ها و وزارت علوم؟ نباید فراموش کرد وزارت علوم تنها مربوط به مسوولان دانشگاهی نیست بلکه مربوط به دانشجویان نیز هست و باید این اقدام دیوان عدالت را برای صیانت از حقوق دانشجویان به فال نیک گرفت و از آن استقبال کرد.
ژیلا بنی یعقوب در دیدار جمعی از اعضای جنبش زنان و کمیسیون با خانواده بهاره هدایت در تابستان امسال خطاب به مادر او و حاضرین از آرامش و خونسری وی به هنگام بازداشتش در ۲۲ خرداد ۸۵ تعریف می کند. مهدی عربشاهی، همکار او در شورای مرکزی تحکیم نیز در همین ملاقات با خانواده بهاره، از بازداشتشان در ۱۸ تیر مقابل دانشگاه امیرکبیر یاد می کند و به خاطر می آورد که بهاره از همه آرامتر بود و به آنها روحیه می داد. پروین اردلان شجاعت و جسارت بهاره را مهم قلمداد می کند.