همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
خبرنامه امیرکبیر: جمعی از خانواده های دانشجویان در بند با ارسال نامه ای به دبیرکل سازمان ملل، کمیساریای عالی حقوق بشر، سازمان عفو بین الملل و… از این افراد و سازمان ها جهت رسیدگی به وضعیت فرزندان خود درخواست استمداد کرده اند. متن این نامه به این شرح است:
ما از جامعه ای این بیانیه را صادر می کنیم که انسان از ابتدایی ترین حقوق اجتماعی خویش که همانا فکر کردن، نوشتن، سخن گفتن است محروم می باشد و هر کس سخن از حق و عدالت اجتماعی به میان آورد توسط ایادی رژیم ربوده می شود و با انکها و بر چسب های ناچسب و انتشار آن توسط روزنامه های معلوم الحال دولتی بدنام می گردد.
ساعت ۰۹:۰۰ صبح یکشنبه ۱۱ آذرماه ۱٣٨۶ برابر با ۲ دسامبر ۲۰۰۷ استارت دستگیری خودسرانه دانشجویان آزادیخواه زده شد بدون اینکه پرونده ای تشکیل شده باشد یا نیروهای امنیتی از هویت دستگیر شدگان اطلاعی داشته باشند دانشجویان آزادیخواه این سرزمین را از خیابان یا یورش به خانه هایشان و دانشگاهها دستگیر کرده خانه ها تفتیش و آنان را به نقطهی نامعلومی منتقل کردند و نام هیچ یک از آنان در مراجع قضائی ثبت نگردید.
اما با پیگیریهای مستمر خانوادهایشان در روز ۱۷ آذر ماه برابر با ٨ دسامبر نام آنان در دادگاه انقلاب ثبت گردید. ولی هنوز به خانوادهایشان اعلام نمی کردند که در کجا نگهداری میشوند و در تاریخ ۲۴ آذر ماه اعلام کردند که در بند ۲۰۹ زندان اوین نگهداری میشوند.
آزادیخواهان جهان!
امروز فرزندان غیور این سرزمین به جرم برپا داشتن یادوارهی ۱۶ آذر، روز دانشجو دستگیر شده و در بند رژیم جمهوری اسلامی ایران می باشند. علیرغم اینکه حتی در قوانین داخلی ایران تصریح شده فرد بازداشت شده حق برخورداری از وکیل و دفاع دارد و تمام مسئولین از ملاقات آنان با وکلای خود و حتی خانوادهایشان امتناع می ورزند.
اینک ما از دبیر کل سازمان ملل آقای بان کی مون، کمیساریای عالی حقوق بشر خانم لوئیز آربور، سازمان عفو بین الملل و تمامی سازمانهای حقوق بشری جهان و نهادها و جمعیتهای انسان دوست برای رهائی فرزندانمان استمداد می طلبیم.
خانوادهای دانشجویان در بند
۱٣ دی ۱٣٨۶
خانواده احسنی، خانواده کریمی زاده، خانواده گرایلو، خانواده جمشیدی، خانواده آزادبر، خانواده پیران، خانواده اشرف نژاد، خانواده امیری الیاسی، خانواده سلطان بیگی، خانواده سالم، خانواده غمین، خانواده صف شکن، خانواده امیری، خانواده پیرحیاتی، خانواده آقام علی، خانواده کلائی، خانواده سالاری، خانواده فرهادی آهنگران، خانواده آقایی، خانواده عمرانی، خانواده دوستی پور، خانواده کریمی، خانواده علی زاده، خانواده صالح ایومن، خانواده الهیاری، خانواده شجاعی، خانواده آقاخانی
فعالین حقوق بشر و دموکراسی در ایران
