همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
همه داستان اعدام های سال های اول انقلاب را بارها و بارها شنیده ایم. همه شنیده ایم که در آن روزها بسیاری از فرزندان مسئولین نظام هم چوبه دار را بوسیدند یا به زندانهای طولانی مدت گرفتار شدند. همه قصه نوه آیت الله خمینی، شوهر خواهر رهبری فعلی، پسر آیت الله مشکینی و… را بارها و بارها شنیده ایم. از آن سو همه داستان پسر واعظ طبسی، محسن رضایی و… را نیز در سالهای اخیر شنیده ایم.
پذیرفتن اینکه آرمان های انقلاب حس پدرانه را سرکوب می کند تا فرزند را بالای دار ببیند قابل قبول نیست. چون اگر بر پایه خود دین اسلام و سیره نبوی قرار به شاهد آوردن باشد ابوجهل و ابوسفیان و … در جریان فتح مکه بخشیده شدند و پیامبر برای نجات جان دخترش زینب که همسریکی از کفار مکه بود و در دست مسلمانان اسیر، حاضر شد ازیک پیروزی حتمی بگذرد. پس نمی توان آرمان را پیراهن عثمان کرد که وا ملتا ما به دلیل ایمان راسخ مان به اسلام و انقلاب و آرمان هایش حتی فرزند دادیم. آنچه در این میان محل استناد و توجه است همان حفظ قدرت و شهوت به قدرت خواهی است که البته اصلا قرار نیست ذم آن گفته شود. آنچه مساله قدرت طلبی را در جامعه ای مثل ایران و در مقایسه با کشورهایی که مبتنی بر دموکراسی اداره می شوند، بغرنج و مساله ساز می کند عشیره ای اداره شدن این سرزمین و الله بختکی رفتار کردن در آن است. اینجا هنوز کدخدا دارد و داروغه و جلاد و امین الکتاب و خواجه حرم سرا. اینجا هنوز با تهدید و ارعاب خانواده های زندانیانی که نزدیک به یک ماه است از فرزندان خود خبر ندارند، ساکت می کنند و آدم ربایی جزو مرام و مسلک حاکم باشی است. در امریکا و بریتانیای کبیر و فلان و بهمان کشور مترقی نیز شهوت قدرت در ذات انسان هایش وجود دارد. اما طریقه برآوردن این شهوت، آدم ربایی، تهدید مادر یک زندانی و یا نگه داشتن جوانی در سیاه چال ها و بی خبر گذاشتن پدر و مادرش از حال وی نیست. ابزارها و اهداف رفع تشنگی زاید الوصف نوع بشر در ممالک راقیه، در خصوص امر قدرت مصلحت عمومی جامعه، ترقی و بهبود وضعیت اقتصادی -اجتماعی کشور و مبارزه برای اصلاح امور است.
الان ۲۴ روز از زمان اولین دستگیری های فعالین چپ می گذرد، هرچند اراده ای در چپ وجود دارد که مایل است زمان این بازداشت ها طولانی تر شود و بدش نمی آید شهیدی از میان این بازداشت شدگان تقدیم باورهای لنینستی گردد تا جریان چپ هویت مستقل خود را بازیابد، اما نگرانی دیگر جریان ها، اعم از چپ و غیرچپ از روند ادامه این پروژه، لطمه دیدن کسانی است که اینک حتی پس از ۲۴ روز تماسی با خانه نداشته اند. این در حالی است که نماینده مجلس تلاش می کند با ارعاب مادران و پدران این جوانان، تمام کانال های اطلاعت رسانی در خصوص آنها را مسدود کرده و فضا را رعب انگیز جلوه دهد.
ادامه بازداشت ها در سلول های انفرادی برای گرفتن اقرار از زندانیان است. اقراری که با زور و ارعاب و شکنجه و بی خوابی دادن حاصل شود به اندازه قدرت اقرار گیرندگان پوشالی است. گنجشکک اشی مشی هنوز هم بر لب بوم حاکم باشی می نشیند و قصه اش هنوز قرنهاست زمزمه مادران و کودکان و مردمی است که از ظلم قصاب باشی به جان آمده اند. گنجشکک اشی مشی، ما نمی گوییم لب بوم مان نشین، آقای محمدی نماینده مجلس می گوید لب بوم ما نشین.
