در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
ابراهیم مددی،نایب رییس سندیکای کارگران شرکت واحد، پس از گذراندن بیش از چهار ماه زندان، در روزهای پایانی آذر ماه آزاد شد. کوهیار گودرزی در گفتگو با ابراهیم مددی، علت بازداشت و نیز روند قانونی منجر به آزادی و تبرئه وی را جویا شده است:
به مناسبت همبستگی با آقای منصور اسانلو ، جامعه بین الملل (اتحاد بین المللی کارگران) تصمیم به برگزاری نشستی اعتراض آمیز گرفت. ما و دوستان سندیکایی در ایران برای پشتیبانی از این اقدام، در روز هجدهم مردادماه، تصمیم گرفتیم به منزل جناب اسانلو برویم و از خانواده و بویژه مادر ایشان که بیمار بود، دلجویی کنیم. ما می خواستیم با این اقدام کوچک سهمی ناچیز را در راستای تصمیم جامعه بین المللی، ادا کرده باشیم. در آن روز بنده به اتفاق همسرم، داود رضوی و یعقوب سلیمی، زودتر رفته بودیم تا مقدمات لازم را برای حضور دوستان فراهم آوریم. متاسفانه ما توسط پلیس امنیتی بازداشت شدیم. بازداشت بنده چهار ماه و هشت روز طول کشید و دیگران هم یک هفته الی یک ماه در بازداشت بودند که با کفالت و وثیقه آزاد شدند. آخرین آنها من بودم که در دادگاه بدوی شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب به دو سال زندان محکوم شدم. با تلاشی که از طرف وکلای من آقایان دکتر یوسف مولایی و پرویز خورشید انجام شد و اعتراضی که به رای وارد کردند، خوشبختانه در شعبه تجدید نظر این رای رد وحکم تبرئه بنده توسط این دادگاه اعلام شد و من در روز یکشنبه ۲۵ آذر ،ساعت ده و نیم از زندان قزل حصار آزاد شدم.
جنابعالی در صحبت های خود گفتید که از زندان قزل حصار آزاد شدید، در حالی که در خبرها آمده بود که شما در زندان اوین بسر می برید. روند انتقال شما، از زندان اوین به قزل حصار چگونه بود؟
ما به محض بازداشت، به کلانتری منطقه نارمک منتقل شدیم. بعد از ۲۴ ساعت، بنده به اتفاق چند تن دیگر از دوستان سندیکایی به زندان ۲۴۰ اوین و در سلول های انفرادی، منتقل شدیم. در یک ماه اول دوستان من، از زندان آزاد شدند و بنده به اندرزگاه هشت اوین رفتم و سپس بعد از حدود ۳۳ روز به زندان قزل حصار(اندرزگاه شماره ۳) منتقل شدم که با گذشت دو ماه، حکم تبرئه و آزادی ام صادر شد.
انتقال شما به زندان قزل حصار به چه دلیل صورت گرفت؟
این سوالی بود که برای خودم هم مطرح بود.در هر حال بعدا متوجه شدم که در زندان عرفی وجود دارد به این شیوه که با تخلف زندانی، او را به زندان سخت تری منتقل می کنند. همسرم و وکلا پیگیری هایی را در این زمینه کردند، ولی در نهایت ما علت این جابجایی را متوجه نشدیم. ظاهرا مسئولین گفتند که اینها جزو زندانیان عمومی محسوب می شوند و با جابجایی دیگر زندانیان، ایشان هم به زندان قزل حصار منتقل شدند.
شما، جناب اسانلو و دیگر اعضای سندیکا، بارها بازداشت و زندانی شده اید؛ در حالی که بارها اعلام کردید که خواسته هایتان صرفا صنفی است. حقوق صنفی کارگران در ایران چگونه است؟
مطابق آماری که از طرف وزارت کار اعلام شده است، تعداد کارگران ایرانی در حدود پانزده تا شانزده میلیون نفر است. متاسفانه طبقه کارگری ایران از داشتن تشکل های مستقل مانند تشکل سندیکایی، اتحادیه و غیره، محروم هستند. در واقع بر اساس قوانین بین المللی کار، کارگران باید از این حقوق برخوردار باشند، ولی در ایران این قوانین اجرا نمی شود و جامعه کارگری، متضرر می شود. سندیکای کارگران شرکت واحد باسابقه ای بیش از چهل سال، در طول فعالیت صنفی خود، از حقوق کارگران شرکت واحد، دفاع کرده است. این سندیکا طی سالیان گذشته، کمابیش تاثیرات مثبتی را بر روند اجرای قوانین بین المللی کار و نیز حقوق صنفی آنها، گذاشته است. فعالیت های اخیر سندیکا که از چهار، پنج سال پیش آغازشده است؛ متاسفانه بر خلاف اصل ۲۶ قانون اساسی- که طی آن به شهروندان برای دفاع از حقوق خودشان، اجازه میدهد که تشکیلات مستقل داشته باشند- با موانع روبرو شده و با ما رفتارهای نامناسبی شده است. به شکلی که هم اکنون آقای منصور اسانلو در زندان و تعداد زیادی از دوستان سندیکایی ما دچار مشکل بیکاری هستند و پرونده های آنها در مراجع مختلف قضایی در دست بررسی است. امیدواریم که مقامات و مسئولان ایران، نسبت به اجرای حق سندیکایی کارگران ،اهتمام کنند تا کارگران ایرانی بتوانند مانند کارگران سایر نقاط جهان یا حداقل آسیا (مثل کشورهای هندوستان، فلسطین، لبنان) بدنبال حقوق صنفی و کارگری خودشان باشند.
وضعیت کارگران شرکت واحد و همینطور اعضای سندیکا، در حال حاضر به چه صورت است؟
متاسفانه تعدادی از اعضای سندیکا، هم اکنون بیکار هستند که ما در تلاشیم آنها را به کار برگردانیم. وضعیت عمومی کارگران شرکت واحد هم جدا از وضعیت جامعه عمومی ایران نیست. دستمزدها در سطح بسیار پایین است. با تورمی که در جامعه وجود دارد، زندگی کارگران به سختی می گذرد. کارگران شرکت واحد و رانندگان اتوبوس رانی، با توجه به شرایط سختی کاری که دارند، از وضعیت مناسب معیشتی، آن چنان که شایسته آنها باشد،برخوردار نیستند. گرانی های اخیر، بیشترین سنگینی را روی زندگی کارگران گذاشته است. خود مسئولین هم در گفته های خود، بعضا به این موارد اشاره میکنند. ما از مسئولین تقاضا داریم تا شرایط بازگشت به کار فعالان سندیکایی را هر چه زودتر فراهم کنند تا این گروه از کارگران که به حق در راه حقوق دیگر کارگران، فعالیت می کنند، بتوانند با آرامش در کنار خانواده خود، زندگی و از حقوق صنفی شان نیز دفاع کنند.
وضعیت آقای اسانلو در زندان چگونه است و آیا تلاشی هم برای آزادی او صورت گرفته است؟
آقای منصور اسانلو از ناراحتی های جسمانی زیادی رنج می برد که مهمترین مساله، بیماری چشم ایشان است. مطابق تجویز پزشکان معالج و موافقت مسئولین مربوطه در زندان اوین، ایشان بصورت هفتگی به خارج از زندان رفته و به درمانگاه مربوطه مراجعه می کند. چشم ایشان بصورت مرتب توسط پزشکان مورد معاینه قرار می گیرد و قرار است ظرف هفته آینده، عملی روی چشم آقای اسانلو، انجام شود. با توجه به بیماریهای قلبی، کلیوی و ناراحتی کمر ایشان، تلاشی از طرف همسر و وکلای جناب اسانلو، آقایان دکتر یوسف مولایی و پرویز خورشید، صورت گرفته تا بتوانند زمینه های لازم برای آزادی یا مرخصی درمانی ایشان را،فراهم آورند.
کوهیار گودرزی
رادیو زمانه
