در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
خبرنامه امیرکبیر: جمع کثیری از دانشجویان دانشگاه صنعتی اصفهان در اعتراض به مشکلات صنفی و رفاهی، به خصوص کیفیت پایین غذای سلف سرویس دانشگاه، روز گذشته در دو نوبت دست به تحصن، تجمع و اعتصاب غذا زدند.
در سال تحصیلی فعلی تجمعات اعتراض آمیز دانشجویان در دانشگاه مختلف بسیار زودتر از سال های گذشته، اواسط مهرماه، آغاز شد. همچنین بر خلاف سال های گذشته علیرغم این که دانشگاه ها هم اکنون در آستانه امتحانات پایان ترم قرار دارند، تجمعات دانشجویی در برخی دانشگاه های کشور همچنان ادامه دارد.
گفتنی است امسال به طور بی سابقه ای به مناسبت بزرگداشت روز دانشجو بیش از ۳۰ تجمع و تریبون آزاد در دانشگاه های مختلف برگزار شد. در حالی که نزدیک به یک هفته از اعتصاب غذای نامحدود، تحصن و اعتراضات همه روزه دانشجویان دانشگاه اصفهان می گذرد، اعتراضات دانشجویی هم اکنون به دانشگاه صنعتی اصفهان نیز سرایت کرده است.
به گزارش خبرنامه امیرکبیر ظهر روز شنبه، ۸ دی ماه، دانشجویان دانشگاه صنعتی اصفهان در اقدامی خودجوش در اعتراض به مشکلات صنفی دست به اعتصاب غذای نمادین زدند و سینی های غذای خود را روی زمین چیدند. صف طولانی سینی های غذای دانشجویان تا بیرون سلف، صحن دانشگاه، ادامه داشت.
این حرکت اعتراضی دانشجویان، واکنش مسئولین سلف سرویس دانشگاه را به همراه داشت و مسئولین سلف بلافاصله اقدام به جمع آوری سینی های غذای دانشجویان، که به نشانه اعتراض روی زمین چیده شده بود، کردند.
این اقدام در پی عدم پاسخگویی و بی توجهی مسئولان به اعتراض های پراکنده دانشجویان در روزهای قبل صورت گرفت. دانشجویان پس از امتناع از صرف غذا در صحن دانشگاه صنعتی اصفهان تجمع کردند. این تجمع پس از ساعتی خاتمه یافت.
در پی بی توجهی مسئولین دانشگاه، دانشجویان موقع صرف شام نیز دست به اقدامی مشابه زدند و بار دیگر از صرف غذا خودداری کرده و سینی های غذای خود را روی زمین گذاشتند. در نوبت دوم تجمع دانشجویان پر تعدادتر از قبل بود.
دانشجویان تجمع کننده در حالی که شعار می دادند به سمت کوی اساتید حرکت کردند. دانشجویان سپس با تجمع مقابل درب کوی اساتید و سر دادن شعارهایی، اعتراض خود را اعلام نموده و خواستار پاسخگویی مسئولان شدند.
پس از گذشت ساعتی دانشجویان متفرق شدند و تهدید کردند در صورت عدم توجه مسئولین دانشگاه به خواسته های ایشان، آن ها بار دیگر تجمعات اعتراض آمیز خود را طی روزهای آینده ادامه خواهند داد.
توضیح ضروری این که دانشگاه «اصفهان» و دانشگاه «صنعتی اصفهان» دو دانشگاه کاملا مجزا از یکدیگر هستند و اعتصاب غذا و تحصن دانشجویان دانشگاه «اصفهان» که از یک هفته پیش آغاز شد، ارتباطی به تجمع و اعتصاب غذای نمادین دانشجویان دانشگاه «صنعتی اصفهان» ندارد.
