راحله زمانی قرار است روز چهارشنبه اعدام شود

دو زن به نام‌های راحله زمانی و زهرا ن. قرار است که ‏روز چهارشنبه در زندان اوین اعدام شوند. ‏به گزارش سایت مظنونان، راحله زمانی متهم است‎ ‎‏۲‏‎ ‎سال پیش شوهرش را با میله آهنی به قتل رسانده است.‏‎

این زن به جرم قتل شوهرش در شعبه ۷۴ دادگاه کیفری استان تهران به اعدام‏‎ ‎محکوم شد.‏‎ ‎‏ وی در جلسه ‏محاکمه‎‎اش در خصوص علت قتل گفت: همسرم مدتی بود که‎ ‎با زنان دیگر رابطه داشت من این موضوع را فهمیده ‏بودم اما همسرم علی گردن‎ ‎نمی‌گرفت تا اینکه روز حادثه از خانه خواهرم به خانه خودم برگشتم و دیدم‎ ‎همسرم از ‏سر کار برگشته او هیچ وقت وسط روز به خانه نمی آمد وقتی وارد‎ ‎خانه شدم دیدم زنی رو به رویم ایستاده او ‏یکدفعه به داخل حمام رفت‎.‎

‎راحله ادامه داد: فریاد زدم از شوهرم به خاطر کاری که کرده بود توضیح‎ ‎خواستم اما او با کتک مفصلی که به من ‏زد مرا از خانه بیرون کرد و بعد شب‎ ‎دوباره برگشتم، چون بچه‌هایم در خانه بودند. دوباره با شوهرم دعوا کردیم. ‎شوهرم در چشمان من نگاه کرد و با عصبانیت گفت تو دو بچه به دنیا آوردی و‎ ‎دیگر به درد من نمی‌خوری ‏دیگر از با تو بودن لذت نمی‌برم‎ .‎

این حرفش به شدت مرا عصبانی کرد که کنترل خودم را از دست دادم و با میله آهنی به سرش کوبیدم. حرفهای ‎او مرا مثل مار زخمی کرده بود‎.

این زن بعد از قتل همسرش جسد او را مثله و مخفی کرده بود. راحله با‎ ‎درخواست خانواده شوهرش به قصاص ‏محکوم شد. این در حالیست که ۲ دختر ۵ و ۳‏‎ ‎ساله او مدتهاست که مادرشان را ندیده‌اند و نزد عمویشان زندگی ‏می‌کنند. ‏‎خانواده شوهر راحله که از اقوام او هستند حاضر به دادن رضایت نشده و با‎ ‎پرداخت سهم دیه دو فرزند ‏راحله، او را پای چوبه دار بردند. این زن صبح روز‎ ‎چهارشنبه در صورت عدم رضایت اولیای دم اعدام خواهد شد‏‏. این در حالیست که‎ ‎فعالان حقوق بشر تلاش گسترده‌ای را برای نجات این زن آغاز کنند‎.‎

موج اعدام‌های جدید که بعد از ۵ سال دوباره آغاز شده وحشت فراوانی را میان‏‎ ‎زندانیان زن به راه انداخته و برای ‏مهار استرس پزشکان زندان زنان از‎ ‎داروهای بسیار قوی آرام بخش برای این زنان تجویز می‌کنند.

نامه راحله زمانی برای بخشش به خانواده شوهرش‎

راحله زمانی، زنی که قرار است چهارشنبه در زندان اوین به دار آویخته شود،‎ ‎دیروز با ارسال نامه ای به خانواده ‏شوهرش از آنها خواست به خاطر بچه هایش‎ ‎او را ببخشند‎ .‎

‎وی همچنین خواستار توقف اجرای حکم از سوی قوه قضاییه شد که بتواند فرصت‏‎ ‎کافی برای اخذ رضایت داشته ‏باشد.

در این نامه آمده است: من از این که‎ ‎ناخواسته این کار را کرده‌ام پشیمانم. هنوز باورم نمی‌شود که چه ‏کرده‌ام. ‎فکر می‌کنم خواب دیده‌ام. آنقدر اذیت شده بودم و آنقدر رنج کشیده بودم که‎ ‎یک لحظه کنترلم را از دست دادم ‏و نفهمیدم چه شد. من هم خیلی ناراحتم. باور‎ ‎کنید من هم دلم برای شوهرم می‌سوزد. اما این کار ناخواسته بود. من‎ ‎می‌خواستم زندگی ‌ام را حفظ کنم. اما یک دفعه اتفاق افتاد. کاری کنید حالا‎ ‎که بچه‌هایم بی‌پدر شده‌اند دیگر بی‌مادری ‏نکشند. سه سال است که بچه‌هایم‎ ‎(دختر ۵ ساله و پسر ۳ ساله‌ام) را ندیده‌ام. اما می‌دانم که الان یک چیز‎ ‎را گم ‏کرده‌اند: مادر می‌خواهند. اینها بچه‌های خانواده شوهرم هم هستند از‎ ‎آنها خواهش می‌کنم فقط به آرامش خودشان و ‏انتقام از من فکر نکنند به روح و‎ ‎روان بچه‌های من که بچه‌های خودشان هم هستند، فکر کنند. این بچه‌ها بدون‎ ‎پدر ‏و مادر چطور باید بزرگ شوند. وقتی بزرگ شوند نمی‌گویند چرا مادر ما را‎ ‎نبخشیدید. نمی‌گویند چرا نگذاشتید ما ‏بزرگ شویم و تصمیم بگیریم. من سه سال‎ ‎است که بچه‌هایم را ندیده‌ام. چهار بار درخواست کرده‌ام اما آنها را‎ ‎نیاورده‌اند. قبلاً برای ملاقات آنها خیلی اصرار نداشتم چون می‌ترسیدم اگر‎ ‎آنها را ببینم قلبم بلرزد. می‌ترسیدم نه ‏خودم دیگر دوری آنها را طاقت‎ ‎بیاورم و نه آنها دوری من را. اما حالا می‌خواهم آنها را ببینم. دلم دیگر‎ ‎به تنگ ‏آمده، دیگر تحمل دوری بچه‌هایم را ندارم‎.‎

‎آن قتل فقط یک اتفاق بود. من نمی‌دانم یک لحظه چه بلایی سرم آمد که این‎ ‎کار را کردم. بچه‌های من تازه اول ‏زندگی‌شان است چطوری بی‌پدر و مادری ‎بکشند. آنها به هر حال بزرگ می‌شوند اما محبت مادر و بوی تن مادر ‏یک چیز‎ ‎دیگر است. کاش پدرشان بالای سرشان بود. کاش من می‌مردم و این اتفاق‎ ‎نمی‌افتاد. من به خاطر خودم ‏نمی‌گویم، فقط به خاطر بچه‌هایم می‌گویم. اگر‎ ‎پسرشان را دوست دارند فکر بچه‌های او را هم بکنند. نخواهید که ‏درد بچه‌ها‎ ‎دو برابر شود. اگر من ظالم و گناهکار هستم، بچه‌ها که گناهی ندارند. به‎ ‎خاطر آنها مرا ببخشید و از ‏خون من بگذرید‎.

‎من خانواده شوهرم را مثل پدر و مادر خودم می‌دانم. الان هم خیلی برای آنها‎ ‎ناراحتم و برای اتفاقی که برای ‏پسرشان افتاده خیلی پشیمانم. آنها به خاطر‎ ‎یک لحظه‌یی که نفهمیدم چه شد، فکر می‌کنند با پسرشان یا خودشان کینه ‏و‎ دشمنی دارم ولی اینجوری نیست و من واقعاً نفهمیدم که چه کردم و الان‏‎ ‎پشیمانم. من هر شب خواب خانواده ‏شوهرم را می‌بینم و الان که از خانواده او‎ ‎دور شده‌ام انگار از خانواده خودم دور شدم. فکر کنند من هم بچه ‏خودشان‎ هستم. من هم امیدم این است که آنها از خون من بگذرند. اصلاً نمی‌توانم‎ ‎تصور کنم آنها طناب دار را دور ‏گردن من بیندازند‎.‎

در مورد زهرا، زن دیگری که قرار است روز چهارشنبه اعدام شود، هنوز اطلاعات چندانی در دست نیست و ‏روشن نیست که به جرمی قرار است اعدام شود.

منبع: ایران امروز