این روزها 28 مین سالروز به اصطلاح انقلاب فرهنگی، یا در اصطلاح خودم کودتای فرهنگی است. من به این مناسبت نامه را نوشتم. دلیل این است که این اواخر آقایان نوک تیز حمله را متوجه دانشجویان کرده اند. می گویند دانشجو رفیق بازی می کند، شهوترانی می کند. آنها را می گیرند و زندان می کنند و هزار جور فشار به آنها می آورند. دانشگاه و دانشجو دوباره بیش از پیش مظلوم واقع شده اند. هرکس عقده ای و یا مساله ای دارد، آن را سر دانشجویان خالی می کند. همه کاسه کوزه ها بر سر دانشگاه و دانشجویان می شکنند. من پنجاه سال است که با دانشگاهیان سروکار دارم. این ها فرزندان من هستند. در عین حال شاهد سکوتی آزاردهنده هستم. پس تصمیم به نوشتن این نامه گرفتم.
تلاش جهت جدایی انجمن های اسلامی در دانشگاههایی که بصورت یکپارچه فعالیت می کردند، ایجاد تشکلهای همنام و موازی، اعمال فشارهای امنیتی و آموزشی به اعضای فعال انجمن اسلامی، احضار به کمیته های انظباطی و... ازجمله اقدامات لایه های مدیریتی مختلف در سطح دانشگاه و دولت بود. عدم استقبال دانشجویان آگاه در آن زمان پرونده را با شکست تلخی روبرو کرد. تا جایی که این تشکلها بر خلاف روند دموکراتیک انجمن اسلامی دانشجویان که از طریق انتخابات آزاد و با رای دانشجویان انتخاب می شدند به صورت انتصابی از طرف مدیریت دانشگاه و به طور غیر مستقیم از طریق نهاد های خارج از دانشگاه انتخاب گردیدند، از تعداد انگشتان دست فراتر نرفت.
نقش رسانه ها در جوامع امروزی به گونه ای است که جمع کثیری از مدعیان پست مدرنیسم با بودریار، جامعه شناس فرانسوی، هم نوا هستند که : رسانه های همگانی، دیگر آیینه ی واقعیت نیستند بلکه خودِ واقعیت یا حتی واقعی تر از واقعیتند. نمایش های تلویزیونی مربوط به اخبار مهیج و جنجالی روز، نمونه ی خوبی از این دست می باشد زیرا دروغ بافی ها و تحریف هایی که به بینندگان منتقل می کنند فراتر از واقعیت یا همان فرا واقعیت است. اگر نه به این شدت اما به قدر واقعیت، با بودریار همدل باشیم، این چنین بی خیال و بی خبر از کنار این دنیای خوش خط و خال و قابلیت ها و توانایی های آن، آسوده راه طی نمی کنیم.
در دوران رواج بردگی در بازارهای اروپا و آمریکا، انساندوستان زیادی برای لغو آن مبارزه کردند تا سرانجام در این مبارزه موفق شدند. در طول این سالیان، اما، خشونتهای بردگی ادامه داشت و مشاهده آن دل هر انسان آزادهای را میآزرد. مخالفان بردگی در ضمن مبارزه برای لغو آن تا آنجا که در امکان داشتند برای نجات بردگان تلاش میکردند. از جمله، آنان بردگان را میخریدند و آزاد میکردند. امروز که ما شاهد خشونتهای ناشی از اعمال قانون قصاص در مورد تهیدستان هستیم نیز چارهای جز طی کردن این راه نداریم.
مواردی همچون گشتن ساک خریدهای شخصی خانمها و برخوردهای بیشرمانه نیروی انتظامی و اصرار بر پیگری و توسعه طرح امنیت اجتماعی (علیرغم افتضاح ماجرای سردار زارعی که از بنیان گزاران این طرح محسوب میگشت) و طرح جدید وارد شدن به حریم شرکتهای خصوصی، همگی نشان از کاهش برش جنبش زنان در پیگیری حداقل خواستههای قبلی دارد. امید است که فعالین جنبش زنان در ایران بتوانند از کمپین به عنوان وسیلهای جهت پیشبرد خواستههای پیشین خود بهره گیرند.
همانروز وقتی برای اولین بار بر تربت مادر حاضر شدم، با خود عهد نمودم تا روزیکه حتی یک زندانی سیاسی در این مملکت وجود دارد و مادری چشم انتظار دارد دست از مبارزه برندارم. اکنون پنج سال از فوت مادرم میگذرد و اینبار نیز مسئولین زندان و قوه قضائیه (قاضی حداد) حاضر نشدند حتی ساعتی مرخصی تحت الحفظ به من بدهند که در پنجمین سالگرد مراسم مادرم حضور داشته باشم.
یک مقام وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ایران روز پنجشنبه اعلام کرد « شمار زیادی خواننده غیرمجاز رپ در کشور شناسایی» شده اند و با انها برخورد خواهد شد. محمد دشتگلی، مدیرشورای نظارت و ارزشیابی موسیقی وزرات فرهنگ و ارشاد اسلامی، درباره موسیقی «رپ» گفت:«این گونه موسیقی به خودی خود مشکلی ندارد ولی به دلیل استفاده خوانندهها از الفاظ زشت و مستهجن غیرمجاز شناخته شده است».
موسیقی «رپ» نوعی موسیقی اعتراضی است که سیاه پوستان آمریکایی در اوایل دهه ۸۰ میلادی آن را به شنوندگان معرفی کردند و اینک در ایران و در میان جوانان نیز طرفدارانی به دست آورده است. مدیرشورای نظارت و ارزشیابی موسیقی وزرات فرهنگ و ارشاد اسلامی افزود «این نوع موسیقی موجب نشر نوعی اخلاق ناپسند در جامعه میشود در حالی که موسیقی، هنر متعالی و مقدسی است».
آقای دشت گلی گفت: «طبق هماهنگی با اداره اماکن نیروی انتظامی، استودیو- های غیرمجاز که در زمینه تولید این نوع آثار فعالیت دارند، پلمپ و با خوانندههای این نوعی موسیقی نیز برخورد میشود».
«خاموشی آوای رپ خوان ها»
پیشتر، ماموران پلیس جمهوری اسلامی روز شنبه ۱۳مرداد در یورش به یک کنسرت موسیقی زیرزمینی در منطقه محمد شهر کرج، ۲۳۰ تن را بازداشت کرده بودند.
پایگاه اینترنتی «جام جم» نیز در گزارشی زیر عنوان «آوای رپ خوان ها با حضور پلیس خاموش شد» در این باره نوشته بود: «در پی اطلاع ماموران انتظامی از یک فراخوان اینترنتی برای حضور جوانان در مراسم رپ خوانی در یکی از باغهای اطراف کرج ، موضوع در دستور کار ماموران قرار گرفت و با تحقیقات تخصصی مشخص شد، عاملان برگزاری این پارتی پس از دعوت ، عنوان کرده اند بزودی با کسانی که تمایل به حضور دارند تماس خواهند گرفت ، به طوری که هیچ یک از دعوت شدگان از مکان و زمان برگزاری پارتی رپ خوان ها اطلاع نداشتند.»
در پایان فروردین ماه سال جاری نیز تعدادی از اعضای گروههای موسیقی ایرانی موسوم به «زیر زمینی» بازداشت و استودیو هایی که در آن آهنگ های خود را ضبط می کردند توسط نیروی انتظامی پلمپ شده بود. یکی از خوانندههای رپ در تهران در آن زمان به رادیو فردا گفته بود که شش تن در این رابطه بازداشت شدند. به گفته وی، از روز ۳۰ فروردین، سه استودیو که موسیقی زیرزمینی را در آن ضبط میکردند، پلمپ شد و چند نفرازخوانندههای این گروهها دستگیر شدند.
در همین حال، آقای دشت گلی درباره موفقیت این طرح ابراز تردید کرد و گفت:«این نوع برخورد نیز تا حدی کارساز است زیرا خواننده موسیقی رپ میتواند از طریق سایت های اینترنتی با کمترین هزینه اثرش را عرضه کند و باید در این زمینه چارهاندیشی شود». این در حالی است که دولت ایران در فروردین ماه سال جاری چندین سایت مربوط به موسیقی زیر زمینی در ایران فیلتر کرد.
«آلبوم ترنج غیر قانونی است»
در همین حال آقای دشت گلی انتشار آلبوم محسن نامجو با عنوان «ترنج» توسط حوزه هنری را غیر قانونی خواند. مدیرشورای نظارت و ارزشیابی موسیقی وزرات فرهنگ و ارشاد اسلامی در این باره گفت : «براساس نص صریح قانون و تصویب مجلس شورای اسلامی صدور مجوز برای کنسترت ها و انتشار آلبوم موسیقی از وظایف این وزارتخانه است و دیگر سازمان ها نباید مستقل عمل کنند».
آقای دشت گلی افزود:« انتشار آلبوم موسیقی «ترنج » از سوی حوزه هنری خلاف نص صریح قانون است». «ترنج» نخستین آلبوم رسمی محسن نامجو، یکی از جنجالی ترین خوانندگان موسیقی زیرزمینی ایران، است. آقای نامجو تاکنون موفق به برگزاری کنسرت رسمی در ایران نشده است.
رادیوفردا
