در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
در آستانه تشکیل سومین جلسه دادگاه عمومی سه دانشجوی زندانی دانشگاه امیرکبیر که پس از صدور حکم زندان از سوی دادگاه انقلاب برای آنها، قرار است به دیگر اتهام منتسب به آنها مبنی بر “توهین به مقدسات” رسیدگی کند، ابتدا دو تن از این دانشجویان و یک دانشجوی دیگر در زندان مورد ضرب و شتم قرار گرفته و سپس به وکیل سه دانشجوی امیرکبیر اعلام شد که موکلان او ممنوع الملاقات هستند. این در حالی است که گزارشهای دیگر حاکی از خودداری مسئولان زندان از انتقال دانشجویان به بهداری، برای ثبت نشدن آثار ضرب و شتم در پرونده پزشکی ایشان است.
انتشار خبر ممنوع الملاقات بودن دانشجویان، علاوه بر ایجاد نگرانی نسبت به سلامتی ایشان، برگزاری جلسه بعدی دادگاه سه دانشجو را نیز در ابهام فرو برده است. پیش از این و در واقع پس از برگزاری دومین جلسه دادگاه در ۲۷ آبان، زمان برگزاری سومین جلسه، روز سه شنبه ۶ آذر ماه تعیین و اعلام شده بود. اما اکنون این احتمال وجود دارد که مسئولان زندان برای فاش نشدن موضوع ضرب و شتم دانشجویان، به بهانهای از انتقال آنها به مجتمع قضایی قدوسی برای حضور در دادگاه روز سه شنبه جلوگیری کنند؛ هرچند دادگاه به صورت غیر علنی برگزار میشود و تنها در زمان ورود و خروج امکان ملاقات دانشجویان با خانواده و دوستان وجود دارد.
با این حال در زمان انتقال دانشجویان به محل برگزاری دادگاه (مجتمع قضایی قدوسی) برای حضور در جلسات قبلی، ماموران با شیوههای عجیبی همچون کشیدن پرده وسیله نقلیه حامل دانشجویان و ترفندهای دیگر، مانع از ملاات دانشجویان زندانی با خانوادههای خود در زمانهای قبل و بعد از دادگاه شدهاند. از این رو، این احتمال تقویت میشود که جلسه بعدی دادگاه تشکیل نشود و یا در صورت تشکیل و حضور دانشجویان در آن، شکایت آنان از مسئولان زندان به علت ضرب و شتم، سناریوی اصلی دادگاه را تحت الشعاع قرار دهد.
ممنوع الملاقات و محروم از بهداری، پس از ضرب و شتم
گزارش “خبرنامه امیرکبیر” حاکی است روز گذشته محمدعلی دادخواه، وکیل دانشجویان که به دنبال اطلاع از موضوع ضرب و شتم شدید دانشجویان زندانی دانشگاه امیرکبیر در زندان اوین، برای دیدار و دریافت شکایتنامه آنها از مسئولان اندرزگاه ۸ اوین (محل نگهداری سه دانشجوی زندانی) به محل زندان اوین رفته بود، با ممانعت مسئولان زندان روبرو شد که مدعی بودند قاضی پرونده دوم دانشجویان به آنها گفته است که آنها از امروز (شنبه) ممنوع الملاقات هستند.
این در حالی است که بنا به همین گزارش، وکیل سه دانشجوی زندانی، دستور یکی از مقامات عالیرتبه قضایی را نیز به همراه داشت که به مسئولان زندان اوین دستور داده بود در اسرع وقت امکان ملاقات مجید توکلی، احمد قصابان و احسان منصوری را با وکیل خود فراهم کنند.
سه دانشجوی زندانی در حالی ممنوع الملاقات شدهاند که گزارش دیگری هم پیش از این، از خودداری مسئولان زندان از انتقال مضروبان خود به بهداری خبر داده بود. این گزارش که “بزرگ نیا و ضیائی، رئیس و معاون اندرزگاه ۸ زندان اوین” را عامل ضرب و شتم مجید توکلی و احمد قصابان معرفی کرده است، در توصیف وضعیت جسمی دانشجویان زندانی مضروب مینویسد: “آثار ضرب و جرح و کبودی بر بدن دانشجویان پس از گذشت چند روز از این حادثه همچنان مشهود است و مجید توکلی همچنان قادر نیست به راحتی صحبت کند یا غذا بخورد” و نیز میافزاید: “مسئولین زندان اوین از انتقال این دانشجویان به بهداری زندان خودداری می کنند و خانواده های این دانشجویان نگران حال فرزندان خود هستند.”
خانوادههای این دو دانشجو که هر دو در تماس تلفنی از ضرب و شتم خود خبر دادهاند و نیز علی عزیزی، دیگر دانشجوی بازداشتی دانشگاه امیرکبیر و عضو دفتر تحکیم، که او نیز در روزهای اخیر در زندان مورد ضرب و شتم قرار گرفته است، به شدت نگران سلامتی فرزندان خود هستند؛ چرا که مسئولان زندان حتی در زمان بازجوییهای تحت فشار و شکنجه این دانشجویان در بند امنیتی ۲۰۹ نیز مدام آنها را مجبور میکردند که با خانوادههای خود تماس بگیرند و از سلامتی خود خبر بدهند!
گزارشهای منتشر شده، بهانه مسئولان زندان برای ضرب و شتم دانشجویان را اعتراض آنها به جابجایی بیدلیل و تصمیم مسئولان زندان برای جدا کردن سه دانشجو از یکدیگر ذکر کردهاند. با این حال برخی گزارشها پیش از این و در زمان برگزاری جلسه قبلی دادگاه این سه دانشجو در مجمع قدوسی هم از ضرب و شتم آنها در زمان انتقال به دادگاه توسط مسئولان زندان خبر داده بودند؛ به این خاطر که دانشجویان حاضر نشده بودند اقدام غیرقانونی ماموران زندان برای انتقال متهمان با دستبند و پابند و لباس زندان را بپذیرند.
از ضرب و شتم و شکنجه تا اعتراف به توهین به مقدسات!
این سه دانشجو در حالی در زندان مورد ضرب و شتم قرار میگیرند که پیش از این خانواده آنها با انتشار یک نامه، جزئیات تکاندهندهای را در خصوص شکنجه این سه دانشجو در بند امنیتی ۲۰۹ اوین (متعلق به وزارت اطلاعات) فاش کرده بودند. پس از آن هم چهار دانشجوی شکنجه شده در این بند که مدتی بعد آزاد شدند، چندی پیش از بازجویان بند امنیتی ۲۰۹ اوین (متعلق به وزارت اطلاعات) شکایت کردند، اما پس از یک و ماه و اندی بررسی موضوع توسط مامور مخصوص رئیس قوه قضائیه، “علیرضا آوایی” اعلام کرد که دانشجویان هیچ مدرکی در زندان نداشتند که ثابت کند آنها شکنجه شدهاند!
آنها این هفته در حالی قرار است به اتهام “توهین به مقدسات” محاکمه شوند که پیش از این دادگاه انقلاب به اتهام توهین به رهبری و تبلیغ علیه نظام، آنها را مجموعا به هفت سال و نیم زندان محکوم کرده بود.
چند تن مراجع تقلید پیش از این دانشجویان را از اتهامات مذکور در این پرونده مبرا اعلام کرده بودند و انکار آنها را برای برائتشان کافی دانسته بودند. همچنین آیت الله منتظری در هفتههای گذشته به اعضای دفتر تحکیم گفته بود که برخوردها با دانشجویان “بدون دلیل شرعی و قانونی است” و افزوده بود: “قبلاً هم درباره دانشجویانی که احکام سنگینی برای آنها صادر شده از من سؤال شد. من هم نوشتم: حرف آنها - که میگویند توهین به مقدسات نکردهاند- مسموع است و حکمی علیه آنها نمیتوان صادر کرد.”
اکنون محمدعلی دادخواه، وکیل این سه دانشجو، ابراز امیدواری کرده که: “با توجه به اینکه برخی آیات عظام، اتهام توهین به مقدسات را که در کیفرخواست قید شده از نظر شرعی وارد ندانستهاند، امیدواریم دادرس که بر اساس اصل چهار قانون اساسی مکلف به رعایت موازین شرع است، حکم برائت این جوانان را صادر کند.”
اما فعالان دانشجویی معتقدند با توجه به میزان مراعات عدالت در پرونده قبلی این سه دانشجو در دادگاه انقلاب و نیز نحوه رسیدگی به شکایت آنها از بازجویان خود در خصوص شکنجه، به نظر میرسد که این بار هم چندان نمیتوان به رسیدگی عادلانه به اتهامات دانشجویان خوشبین بود.
منبع: روزآنلاین
