همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
در پی درخواست رییس انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران از آیت الله شاهرودی برای عفو «آرش سیگارچی» ، کمیسیون عفو و بخشودگی قوه قضاییه با این درخواست مخالفت کرد.
به گزارش رسیده «آرش سیگارچی» روزنامه نگار و وبلاگ نویس که پنج سال سردبیر روزنامه محلی «گیلان امروز» بود در اواخر سال ۸۳ با شکایت اداره اطلاعات گیلان ابتدا به ۱۴ سال زندان محکوم شد و سپس دادگاه تجدیدنظر محکومیت وی را به سه سال کاهش داد. سیگارچی شانزده ماه در زندان رشت به سر برد تا اینکه در آذر سال گذشته به دلیل بیماری سرطان زبان ، اجرای حکم زندان بنابر نظر پزشک قانونی متوقف شد.
پس از توقف حکم ، «علی مزروعی» رییس انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران در نامه ای به آیت الله شاهرودی ، ضمن تشریح وضعیت این عضو انجمن و همچنین وقایع تلخی چون مرگ اشکان سیگارچی برادر هنرمندش که در زندان بر او تحمیل شد ، از رییس قوه قضاییه درخواست حل مشکل زندان او را کرد.
آیت الله شاهرودی این نامه را به کمیسیون عفو و بخشودگی قوه قضاییه ارجاع داد و پس از قریب یکسال ، این کمیسیون با عفو «سیگارچی» مخالفت کرد. کمیسیون عفو دلیل رد شدن عفو «سیگارچی» را مخالفت اداره اطلاعات گیلان عنوان کرد.
توقف اجرای حکم سیگارچی تا اوایل این ماه اعتبار دارد و اگر از نظر پزشک قانونی روند درمان او پایان یافته تلقی شود ، او باید برای تحمل باقیمانده حبس بزودی به زندان باز گردد. ایام توقف حکم سیگارچی که به جهت مداوای بیماری برای او صادر شده ، جزو ایام زندان او محسوب نمی شود.
گفتنی است این روزنامه نگار در سال ۸۱ در جشنواره مطبوعات کشور حائز رتبه ممتاز شد و سال جاری میلادی نیز سازمان دیده بان حقوق بشر وی و پنج روزنامه نگار ایرانی را برگزید.
