در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
ضرب و شتم فعالان دانشجویی در زندان
روز جمعه (۲۳ نوامبر) خبر رسید که دو تن از فعالان دانشجویی در زندان مورد ضرب و شتم مقامات زندان قرار گرفتهاند. وابستگان این دو دانشجو و وکیل یکی از آنها در مصاحبه با دویچهوله از ماجرا و پیامدهای این ضرب و شتم میگویند.
در ایران ماههاست که برخوردهای سختگیرانهی مقامات امنیتی جمهوری اسلامی علیه فعالان دانشجویی رو به تشدید است. دیروز جمعه (۲۳ نوامبر) خبر رسید که دو تن از دانشجویان در زندان مورد ضرب و شتم مقامات زندان قرار گرفتهاند. رادیو دویچه وله کوشید با اعضای خانواده و وکیل این دانشجویان در بند تماس گرفته و از وضعیت ایشان اطلاع حاصل کند.
خانم ایران قاسمی، مادر علی عزیزی، دانشجوی زندانی در مورد وضعیت فرزندش گفت:
“الان خیلی وقت است که ما دیگر اطلاعی نداریم. یک وقت ملاقات هم به ما دادند که ملاقات را هم لغو کردند. [مقامات] هیچی با ما صحبت نمیکنند. من آن روز هم رفتم پیش آقای راسخ که الان بازپرس امنیت هستند، گفتم من بچهام را ۱۷ روز است که ندیدهام، البته الان بیست روز هم از آن زمان گذشته است. گفتم که یک ملاقات میخواهم. به من گفتند که شما بچهتان را خوب تربیت نکردهاید. من به ایشان گفتم که من بچهام را خیلی خوب تربیت کردهام. اگر خوب تربیت نکرده بودم، از آقای رئیس دانشگاه سه لوح تقدیر نمیگرفت. ایشان گفتند که نه خیر، شما خوب تربیت نکردهاید. من هم ناراحت شدم و یک بحث کوچکی بین ما شد. خب این به من هم برمیخورد، یعنی من خودم هم بیتربیت هستم دیگر! گفتم بچهی من فقط انتقاد کرده و کار دیگری نکرده است. ایشان برگهی ملاقات را به ما دادند و ما رفتیم ۴ تا ۵ ساعت در آنجا ایستادیم. ما را حتا بردند داخل، ولی زنگ زد و ملاقات را لغو کرد.”
خانم قاسمی در مورد اینکه آیا به مقامات قضایی مراجعه کرده است یا خیر میگوید:
“بله، دادگستری پیش آقای آقایی، که رئیس دادگستری هستند و هنوز به ما جوابی ندادهاند. ما از ایشان کمک خواستم، آنهم فقط برای ملاقات با بچهام. ما هر روز میرویم دادگاه انقلاب تا ساعت ۲ یا ۳ بعدازظهر. بیجواب! هیچکس نیست جوابگو باشد، بعد برمیگردیم به خانه. حتا لباس گرم از ما خواستند، قبول نکردند. آخرین تلفنی که پسرم به ما زد گفت که کمرم درد میکند، برایم شال بیاورید. شال را قبول نکردند. دیگر نمیدانیم چه باید بکنیم.”
خانم قاسمی پاسخ به این پرسش که آیا از وضعیت دیگر دانشجویان اطلاعی دارد یا خیر، گفت:
“بله، دیروز به من گفتند که احمد قصابان و مجید توکلی گویا میخواستهاند اینها را از هم جدا کنند و آنها مخالفت کردهاند و بدنبال آن کتک زیادی خوردهاند.”
در تماسی که با آقای علی توکلی، برادر مجید توکلی، دانشجوی زندانی داشتیم، وی در مورد وضعیت برادرش گفت که خانوادهاش تنها یک تماس تلفنی با او داشته و او از ضرب و شتمی که علیه او صورت گرفته، گفته است. آقای علی توکلی افزود:
“بله، ما با مجید تماس داشتیم و مجید از قرار معلوم نمیتوانست صحبت کند. به نظر میآمد که زبانش بدجوری شکافته شده است. خیلی هم نمیتوانستیم حرفهایش را متوجه بشویم. زبانش بشدت صدمه دیده بود. فقط یک تماس تلفنی کوتاه داشت که وضعیتاش را به ما گفت. سرفهی خونی میکرد، سینهاش صدمه دیده است، از ناحیهی شکم درد دارد، احتمالا فکاش شکسته است و گونهاش هم صدمه دیده است.”
آقای توکلی در مورد علت این ضرب و شتم گفت:
“مثل اینکه آقای ضیایی نامی، که معاون بند اندرزگاه هشت هستند، با او درگیر شده است. از قرار معلوم شش هفت نفر دیگر هم بودهاند. همگی میریزند سر او. دلیلاش را هم ما دقیقا نتوانستیم متوجه شویم، چون نتوانستم خوب با برادرم صحبت کنم. فقط گفت هشت نفر بودند و آقای ضیایی هم فرد اصلی بوده است که حتا سر برادرم را به دیوار زده است. این چیزی است که من از حرفهای برادرم متوجه شدم.”
آقای توکلی در مور اینکه آیا وی به مراجع قضایی شکایت کرده است یا خیر، گفت:
“امروز وکیلشان آقای دادخواه به دادگاه رفته بودند، ولی اجازهی ملاقات نداده بودند. من پریروز با آقای سلیمانی، مسئول زندانهای تهران شخصا صحبت کردم. همان لحظه که من صحبت کردم، تقریبا یک ربع ساعت دیگر دکتر رفته بود بالای سر برادرم و او را ویزیت کرده بود. و گفته بود که باید از صورت و سینه از او عکسبرداری شود.”
آقای محمد علی دادخواه، وکیل مدافع گروهی از دانشجویان زندانی در مورد موکلاش، آقای مجید توکلی به رادیو دویچه وله چنین گفت:
“بر مبنای اعلاماتی که خانوادهی ایشان کردهاند و خودش اعلان داشته است، مورد آزار و شکنجه قرار گرفته است. من امیدوارم که این مسائل پیگیری شود و بر مبنای رعایت قانون این مسائل تحت پیگرد قرار بگیرد. زیرا اصولا هنگامی که استدلال و دلیل و منطق و حجت است، در نظام قانون اساسی ما صراحتا اعلام شده که شکنجه هیچ بنیادی برای احراز مورد نیست و اقرار و اعترافی که بر پایهی شکنجه گرفته شود، فاقد است، و نه دادرس و نه دادگاه به آن اعتبار نخواهد داد. ضمنا در پیشینهی فقهی ما هم فقها اعلام کردهاند که اراده باید باطنی باشد. ارادهی لفظ مؤید ارادهی باطن نیست. از همهی اینها گذشته قانون مدنی نیز بر اقراری که فاقد قصد و نیت باشد، اعتبار نداده است. البته آقای رئیس دادگستری قول دادند که فرصت و رخصت دیدار آنها فراهم بشود. اما امروز رئیس دادگاه با دیدار و ملاقات من از زندانیان، آقایان توکلی، قصابان و منصوری موافقت نداشتند.”
داود خدابخش / رادیو دویچه وله
———————————————————–
‘ضرب و شتم’ دانشجوی ایرانی در زندان
وکیل مدافع مجید توکلی می گوید این دانشجوی ایرانی در بند با وی تماس گرفته و گفته است که در زندان مضروب شده و فک او آسیب دیده است.
مجید توکلی به همراه دو دانشجوی دیگر دانشگاه امیرکبیر (پلی تکنیک تهران) به نام های احمد قصابان و احسان منصوری از حدود هشت ماه پیش به اتهام توهین به مقامات در نشریات دانشجویی در زندان به سر می برد.
به گفته محمدعلی دادخواه، که وکالت این سه دانشجو را بر عهده دارد، وی در طول این مدت تنها یک بار موفق به ملاقات با موکلان خود شده و حتی دستور رئیس دادگستری برای فراهم کردن شرایط ملاقات دوباره با بی توجهی دادگاه مربوطه مواجه شده است.
آنطور که آقای دادخواه در گفتگو با بخش فارسی بی بی سی اشاره کرده تماس تلفنی مجید توکلی پس از تلاش ناموفق برای ملاقات با وی صورت گرفته و این دانشجوی در بند به وکیلش گفته علاوه بر ضرب و شتم او را در فضای باز زیر بارش باران قرار داده اند.
موضوع فشار جسمی و روحی بر سه دانشجوی پلی تکنیکی در بند پیش از این نیز از سوی خانواده های آنها در یک نامه سرگشاده به آیت الله هاشمی شاهرودی، رئیس قوه قضائیه ایران، طرح شده بود.
مجید توکلی، احمد قصابان، و احسان منصوری از جمله هشت دانشجوی دانشگاه امیرکبیر هستند که در اردبیهشت ماه سال جاری خورشیدی در پی درگیری هایی که در این دانشگاه بر سر توزیع چند نشریه رخ داد، از سوی وزارت اطلاعات ایران دستگیر شدند.
پنج نفر از این بازداشت شدگان اندکی بعد با قرار وثیقه آزاد شدند اما بازداشت موقت توکلی، قصابان و منصوری بیش از شش ماه ادامه یافت تا آنکه برای آنها احکام حبس (به ترتیب سه سال، دو سال و دو سال و نیم) صادر شد.
این سه دانشجو، و نیز دیگر دانشجویان بازداشت شده و آزاد شده، می گویند نشریاتی که جنجال دانشگاه امیرکبیر بر سر آنها پدید آمد، جعلی است و از سوی نشریات دانشجویی منتشر نشده است.
بی بی سی
