در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
مهرنوش نجفی وکیل دادگستری در مصاحبه ای در خصوص پیگیری پرونده زهرا بنی یعقوب پزشک عمومی که بعد از چهل و هشت بازداشت در ستاد امر به معروف و نهی از منکر همدان جنازه اش تحویل خانواده داده شده بود گفت که پدر و مادر وی وکالت پرونده این پزشک را که در بازداشتگاه امر به معروف و نهی از منکر سنندج فوت شده را به وی و یکی دیگر از همکارانش واگذار کرده اند. او تصریح کرد بعد از پیگیری های زیاد پرونده را که در اداره آگاهی بود خوانده اند و انتظار دارند بعد از بررسی های بیشتر آن لایحه دفاعیه را آماده کنند.
زهرا بنی یعقوب، پزشک عمومی، متولد بیست و پنج مهر پنجاه و نه، ورودی مهر ماه ۷۷ دانشگاه تهران، روز پنج شنبه یک روز پیش از عید فطر در پارک مردم روبروی دانشگاه بوعلی سینای همدان به جرم همراهی با پسر جوانی به اسم حمید بازداشت و به بازداشتگاه منتقل و به مدت بیش از ۴۸ساعت در بازداشت ماند و دو روز بعد جسد حلق آویز شده وی در بازداشتگاه پیدا شد. مسوولان می گویند وی با استفاده از یک پرچم تبلیغاتی اقدام به خود کشی کرده است.
نجفی گفت که درخواست بازدید ازمحل واقعه را مطرح کرده که فعلا در دست پیگیری است. او در خصوص محل وقوع این حادثه گفت: “ایشان در ستاد امر به معروف بسیج نگهداری شده بودند. شب اول مشکلی نداشتند شب دوم بوده است که این اتفاق تحت نظر بسیج افتاده است و دلیل بازداشت هم موضوع امنیت اخلاقی گفته شده است.”
این وکیل دادگستری در توضیح اینکه امنیت اخلاقی چیست، گفت: “موضوع بازداشت به دلیل امنیت اخلاقی بازداشت موقتی است که برای خانم ها در نظر گرفته شده است. بازداشت موقتی که زیر نظر اداره اماکن است و وقتی قرار آن را دادگاه صادر می کند آنجا نگهداری می شوند.”
وی درخصوص اقدامات بعدی خود به عنوان وکیل بنی یعقوب گفت: “به عنوان اقدامات بعدی، ما درخواست بازدید از محل را داده ایم و منتظر تعیین وقت رسیدگی هستیم. فعلا بستگی دارد به اینکه دادگاه چه زمانی را برای رسیدگی به پرونده تعیین کند.” وی در خصوص علت فوت موکل خود گفت: “هم خودکشی مطرح می شود و هم اینکه خودکشی نبوده است. تا آنجا که من پرونده را خوانده ام می توان احتمالات مختلف را در نظر گرفت. ما نمی خواهیم روی موضوع خودکشی مانور بدهیم ولی وضعیت زمانی که این اتفاق افتاده باید مشخص شود و یک سری تحقیقات کاملتری هم باید انجام بشود که ما آن را درخواست کردیم. اجازه بدهید که پرونده جلوتر برود و در مرحله جلوتر می توان در خصوص این مساله بیشتر صحبت کرد.”
پزشک قانونی در خصوص وضعیت بنی یعقوب آورده بود: “فشار بر عناصر حیاتی گردن توسط جسم رشته مانند و قابل انعطاف و عوارض ناشی از آن تعیین شده است. ساعت معاینه جسد ۹ صبح روز یکشنبه ۲۲/۷/۸۶ و زمان فوت حدود ساعت ۹ شب شنبه ۲۱/۷/۸۶ تعیین گردیده است”.
مهدی الماسی معاون تحقیقات و آموزش دادگستری استان همدان نیز همزمان به خبرگزاری ایسنا گفته بود: “بیستم مهر ماه سال جاری، این دانشجوی ۲۷ ساله به علت ارتکاب جرم مشهود در یکی از اماکن عمومی، توسط ضابطان امر به معروف به این مرکز انتقال داده شد و به علت تعطیلی روز جمعه و عید فطر ۴۸ ساعت در بازداشت به سر برد. این دختر در راهروی طبقه دوم مرکز امر به معروف، از فرصت به دست آمده استفاده کرده اقدام به کشتن خود با استفاده از پارچه پلاکارد تبلیغاتی موجود در راهرو کرد. به طوری که ماموران هنگام حضور در صحنه با جسد وی مواجه شدند”.
منبع: روزآنلاین
امید معماریان
