این روزها 28 مین سالروز به اصطلاح انقلاب فرهنگی، یا در اصطلاح خودم کودتای فرهنگی است. من به این مناسبت نامه را نوشتم. دلیل این است که این اواخر آقایان نوک تیز حمله را متوجه دانشجویان کرده اند. می گویند دانشجو رفیق بازی می کند، شهوترانی می کند. آنها را می گیرند و زندان می کنند و هزار جور فشار به آنها می آورند. دانشگاه و دانشجو دوباره بیش از پیش مظلوم واقع شده اند. هرکس عقده ای و یا مساله ای دارد، آن را سر دانشجویان خالی می کند. همه کاسه کوزه ها بر سر دانشگاه و دانشجویان می شکنند. من پنجاه سال است که با دانشگاهیان سروکار دارم. این ها فرزندان من هستند. در عین حال شاهد سکوتی آزاردهنده هستم. پس تصمیم به نوشتن این نامه گرفتم.
تلاش جهت جدایی انجمن های اسلامی در دانشگاههایی که بصورت یکپارچه فعالیت می کردند، ایجاد تشکلهای همنام و موازی، اعمال فشارهای امنیتی و آموزشی به اعضای فعال انجمن اسلامی، احضار به کمیته های انظباطی و... ازجمله اقدامات لایه های مدیریتی مختلف در سطح دانشگاه و دولت بود. عدم استقبال دانشجویان آگاه در آن زمان پرونده را با شکست تلخی روبرو کرد. تا جایی که این تشکلها بر خلاف روند دموکراتیک انجمن اسلامی دانشجویان که از طریق انتخابات آزاد و با رای دانشجویان انتخاب می شدند به صورت انتصابی از طرف مدیریت دانشگاه و به طور غیر مستقیم از طریق نهاد های خارج از دانشگاه انتخاب گردیدند، از تعداد انگشتان دست فراتر نرفت.
نقش رسانه ها در جوامع امروزی به گونه ای است که جمع کثیری از مدعیان پست مدرنیسم با بودریار، جامعه شناس فرانسوی، هم نوا هستند که : رسانه های همگانی، دیگر آیینه ی واقعیت نیستند بلکه خودِ واقعیت یا حتی واقعی تر از واقعیتند. نمایش های تلویزیونی مربوط به اخبار مهیج و جنجالی روز، نمونه ی خوبی از این دست می باشد زیرا دروغ بافی ها و تحریف هایی که به بینندگان منتقل می کنند فراتر از واقعیت یا همان فرا واقعیت است. اگر نه به این شدت اما به قدر واقعیت، با بودریار همدل باشیم، این چنین بی خیال و بی خبر از کنار این دنیای خوش خط و خال و قابلیت ها و توانایی های آن، آسوده راه طی نمی کنیم.
در دوران رواج بردگی در بازارهای اروپا و آمریکا، انساندوستان زیادی برای لغو آن مبارزه کردند تا سرانجام در این مبارزه موفق شدند. در طول این سالیان، اما، خشونتهای بردگی ادامه داشت و مشاهده آن دل هر انسان آزادهای را میآزرد. مخالفان بردگی در ضمن مبارزه برای لغو آن تا آنجا که در امکان داشتند برای نجات بردگان تلاش میکردند. از جمله، آنان بردگان را میخریدند و آزاد میکردند. امروز که ما شاهد خشونتهای ناشی از اعمال قانون قصاص در مورد تهیدستان هستیم نیز چارهای جز طی کردن این راه نداریم.
مواردی همچون گشتن ساک خریدهای شخصی خانمها و برخوردهای بیشرمانه نیروی انتظامی و اصرار بر پیگری و توسعه طرح امنیت اجتماعی (علیرغم افتضاح ماجرای سردار زارعی که از بنیان گزاران این طرح محسوب میگشت) و طرح جدید وارد شدن به حریم شرکتهای خصوصی، همگی نشان از کاهش برش جنبش زنان در پیگیری حداقل خواستههای قبلی دارد. امید است که فعالین جنبش زنان در ایران بتوانند از کمپین به عنوان وسیلهای جهت پیشبرد خواستههای پیشین خود بهره گیرند.
همانروز وقتی برای اولین بار بر تربت مادر حاضر شدم، با خود عهد نمودم تا روزیکه حتی یک زندانی سیاسی در این مملکت وجود دارد و مادری چشم انتظار دارد دست از مبارزه برندارم. اکنون پنج سال از فوت مادرم میگذرد و اینبار نیز مسئولین زندان و قوه قضائیه (قاضی حداد) حاضر نشدند حتی ساعتی مرخصی تحت الحفظ به من بدهند که در پنجمین سالگرد مراسم مادرم حضور داشته باشم.
همزمان با شروع سال تحصیلی شاهد اعتراضات گسترده دانشجویی در دانشگاههای مختلف کشور هستیم ومتاسفانه مسئولان بی تدبیر وزارت علوم و منصوبینشان در دانشگاهها به جای جبران اشتباهات تنها به ساکت کردن منتقدان خویش به هر طریق ممکن می اندیشند .اخراج و بازنشستگی اجباری اساتید، ستاره کردن دانشجویان، محرومیت از تحصیل و احکام سنگین کمیته انظباطی به ابزار مسئولین برای ساکت کردن منتقدان بدل گشته است و گاه نیز مانند جعل نشریات در دانشگاه امیرکبیر شاهد پرونده سازی وصدور احکام ناعادلانه قضایی برای سه دانشجوی منتقد امیرکبیر هستیم که متاسفانه اخبار نگران کننده ای نیز درباره انتقال آنان به زندان قزل حصار به گوش می رسد.
اما در این میان برخوردهای غیرقانونی صورت گرفته با اساتید و دانشجویان دانشگاه علامه طباطبایی خود حدیثی مفصل است.
باآغاز به کار دولتمردان نهم و انتصاب آیت الله شریعتی به ریاست دانشگاه علامه موجی از برخوردهای غیرقانونی با اساتید و دانشجویان دانشگاه علامه آغاز شداخراج، عدم تمدید قراداد و توهین به اساتید برجسته من جمله دکتر نمک دوست درکناربازداشت دانشجویان، صدور احکام سنگین کمیته انظباطی برای بیش از ۳۰ نفر از فعالین دانشجویی در روزهای اخیر، توقیف نشریات، عدم صدور مجوز برای انجام برنامه های فرهنگی و تلاش برای انحلال انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علامه طباطبایی واعمال شرم آوری مانند تعرض به دختران دانشجو توسط مامور حراست گوشه ای از وقایع روی داده در دو سال گذشته است و در روزهای اخیر نیز ضمن ادامه احضار و صدور احکام سنگین کمیته انظباطی برای فعالین دانشجویی و ممنوع الورود کردن آنها شاهد تلاش برای ثبت نام نورچشمیها در آن دانشگاه به شیوهای غیر قانونی بودیم وبا کمال تاسف هنگامی که هزار تن از دانشجویان دانشگاه علامه طباطبایی با امضای طوماری به این اقدامات غیر قانونی اعتراض و خواهان برکناری ریاست انتصابی دانشگاه می شوند مسئولان تنها به تهدید آنهاروی آورده اند و نکته تامل برانگیز در این میان حضور آقای خرمشاد – معاون فرهنگی وزیرعلوم- در آن دانشگاه و حمایت مسئولان وزارت علوم از این اقدامات غیر قانونی و غیر اخلاقی است.
در پایان دفتر تحکیم وحدت حمایت و تشکر خود را از اعضای انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علامه طباطبایی و سایر دانشجویان این دانشگاه که با وجود صدور احکام ناعادلانه کمیته انضباطی و محرومیت از تحصیل همچنان در دفاع از کیان دانشگاه از پای ننشسته اند اعلام می دارد و معتقدیم که همانطور که در طومار دانشجویان علامه نیز ذکر شده است برکناری رئیس انتصابی این دانشگاه اولین قدم در راه اصلاح امور در دانشگاه علامه طباطبایی است و امیدواریم مسئولین دولت نهم نیز اکنون که به بی حاصلی تلاش برای ساکت کردن جامعه دانشگاهی پی برده اند در اهداف و روشهای خود تجدید نظر نمایند.
