در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
سه مدیرمسئول بازداشت شده نشریات دانشجویی دانشگاه امیرکبیر در شعبه ششم دادگاه انقلاب تهران مجموعاً به هفت سال و نیم حبس تعزیری محکوم شده اند. مجید توکلی، احمد قصابان و احسان منصوری به ترتیب به سه، دو و نیم و دو سال زندان محکوم شدند. احکام این سه تن در حالی صادر شده که ایشان بارها جرم خود را تکذیب نموده اند و در جلسات دادگاه رسماً اعترافات انجام شده را ناشی ار ضرب و شتم و آزار جسمانی دانسته اند.
مطابق اصل ۳۸ قانون اساسی جمهوری اسلامی هرگونه شکنجه برای گرفتن اقرار و یا کسب اطلاع ممنوع است. اجبار شخص به شهادت، اقرار یا سوگند، مجاز نیست و چنین شهادت و اقرار و سوگندی فاقد ارزش و اعتبار است، در ادامه قانونگذار بر مجازات متخلفین بر این اصل تأکید نموده است.
از سوی دیگر در حالی که قانون اساسی اصل را بر برائت متهم و نهاده و تا زمان اثبات جرم وی را بی گناه دانسته، دستگاه قضایی و امنیتی ایران با اعلام مجرم بودن دانشجویان بازداشت شده بر انتشار مطالب موهن توسط آنان اصرار ورزیده است.
نکته نگران کننده در این بین وضعیت سلامتی این سه دانشجو است. احمد قصابان در تماسی از زندان از کاهش شدید بینایی خود خبر داده است. طبق گزارش های رسیده سه دانشجوی بازداشت شده به دلیل نگهداری طولانی مدت در سلول های انقرادی دچار ضعف و اختلال در بینایی شده اند. شایان ذکر است در سلول های انفرادی بند ۲۰۹ زندان اوین یک لامپ فلورسنت به صورت شبانه روزی بر روی سقف سلول روشن است و این امر خود موجب تأثیرات جبران ناپذیر روحی و روانی بر روی افراد می شود.
در روزهای اخیر اخباری مبنی بر انجام اقداماتی جهت انتقال این سه به بند ۳ زندان قزل حصار واقع در شهرستان کرج منتشر شده است. زندان قزل حصار محل نگهداری مجرمین خطرناک بوده و این عمل نقض آشکارحقوق شهروندی ایشان و برخلاف اصل تفکیک جرائم است.
کمیته دانشجویی گزارشگران حقوق بشر دانشجویان بازداشت شده را طبق اظهار نظر و تکذیب صریح خودشان و بنابر گفته ی ریاست قوه قضائیه از اتهامات مبرا می داند و خواستار تجدید نظر در احکام صادره و احقاق حقوق ایشان است.
کمیته دانشجویی گزارشگران حقوق بشر
