خبرنامه امیرکبیر: کمیته پژوهش انجمن اسلامی دانشگاه پلی تکنیک تهران در آستانه ی یکم آذرماه ۱۳۸۷ دهمین سالگرد دشنه آجین شدن داریوش و پروانه فروهر، به بازخوانی پروژه قتل های زنجیره ای پرداخته است. متن زیر حاصل تلاش این کمیته در این زمینه است:
پیشگفتار:
قتلهای زنجیرهای به قتل [...]
دانشگاه تنها نهادی است که دارای ارتباط دو سویه بین تعالیم اکادمیک و پراتیک اجتماعی می باشد. در واقع توجیه برخورد اجتماعی توسط دانشگاه در صحنه های روزانه مورد ازمایش قرار می گیرد. و بعنوان جریانی تلقی می شود که هم سودای نان دارد و هم سودای دل و هر دو را به صورت هم زمان ادراک می کند. و در این معادله دو سویه میتواند نقشی اساسی در تسهیل روابط داشته باشد.
اصولا نظامهای خودکامه بقای خویش را در عدم مشارکت عمومی و افزایش سطح آگاهی های مردم می دانند و در این راه مطبوعات را سد راه خویش می بینند و به هر قیمتی سعی بر این دارند با بهانه های واهی و کارشکنی در مقابل نشریات مستقل با ازبین بردن آنها عرصه را برای حضور همیشگی خویش بر اریکه قدرت مهیا سازند.
در آنتراکت زمانی چند نفر از اعضای حاضر در برنامه از انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی اصفهان با مراجعه به مسئولان برگزاری کارگاه، ضمن بی معنا خواندن «انتظار مطالبه گری» از دانشجو در فضای برخوردهای انظباطی و امنیتی با فعالان منتقد دانشگاهی، نسبت به بی ارتباط بودن گفته های سخنران نوبت اول با موضوع برنامه انتقاد کردند. "سیاست ما از دیانت ما جدا نیست"، این گزاره پاسخ دریافتی آن انتقاد بود.
این مشکل بیش از هر جا در جوامع غیر معتقد به هرمنوتیک ایجاد می شد. در این جوامع قرائت حاکم، سایر قرائت ها و فهم پذیری ها را باطل و محکوم به نابودی می دانست و مجال طرح و بحث عقلانی این مباحث را نمی داد. پس این نظرات قلیل نیز در لعاب های دیگر و در قالب های غیر از خود رشد کردند و به زایش فهمی چند پاره منجر می شد.
دادگاههای ما استقلال لازم را ندارند، عدم حضور وکیل در مراحل دادرسی در پروندههای مختلف مشاهده میشود، حکم موکلان به وکلا ابلاغ نمیشود. از آنجایی که وکیل میباید از شأن قاضی برخوردار شود و عملا چنین نگاهی در محاکم وجود ندارد. همه این موارد با قوانین مدنی کشور خود ما سنخیت ندارد، چه برسد با استانداردها و میثاقهای حقوق بشری.
امروز محققین و دانشمندان در تلاشند تا نقش زن و توسعه را تعریف کنند و برای تحقق آن تلاش و برنامه ریزی نمایند با توجه به نیازی که جامعه برای حضور این قشر در خود احساس می کند. لیکن مجریان نه تنها به این امر توجهی ندارند در جهت عکس آن هم در حرکتند. و غافل از آنکه حرکت در خلاف جهت مسیر آب خطر آفرین است!!
برخورد با چنین جنبشی دشوار است. برای حمله به آن باید آن را از تداوم انداخت اما چگونه؟ ایجاد وحشت و ارعاب، اتهام براندازی نرم و سخت،وابستگی به بیگانه، دریافت کمک مالی و... به فعالان آن می تواند ریزش های کوتاه مدتی را سبب شود اما آن را از تداوم نمی اندازد.
کانون نویسندگان ایران ایران در بیانیه تازه ی خود به سرکوب، اختناق و ترور در ایران اعتراض کرده است. در این بیانیه آمده است:
مردم آزاده ی ایران!
در هفته های اخیر سرکوب و اختناق و ترور و اعدام شکل های تازه و ابعاد گسترده یی یافته است. از سویی مطالباتِ آزادیخواهانه ی مردم رو به فزونی نهاده است و از سویی دیگر حاکمیت در مقابله با موج حق طلبی، حربه یی جز تشدیدِ سرکوب نیافته است.
پس از مدت ها بازداشتِ دانشجویانِ دانشگاهِ پلی تکنیک، سرانجام سه تن از آنان به بهانه های جعلی به مدت دو تا سه سال به زندان محکوم شدند. یکی از فعالانِ کارگری و مدافعِ آزادی کارگران زندانی، در شهر سنندج، در نزدیکی خانه اش مورد ترورِ نافرجام قرار گرفت. یعقوب یادعلی، داستان نویس، صرفا به جرم نوشتن، به یک سال زندان محکوم شد. شگفت آن که برای این نویسنده شرط گذاشته اند که یا به زندان برود یا چهار مقاله ی سفارشی درباره ی “شخصیت های فرهنگی، هنری و …” به رشته ی تحرِیر درآورد. تشدیدِ فشار و دخالت های بیجا درخصوصی ترین امورِ زندگی مردم، به ویژه جوانان و زنان، به فاجعه، قتل و خودکشی انجامیده است. از این گذشته، اعدام ها به بهانه های گوناگون ادامه دارد.
کانون نویسندگان ایران بر پایه ی منشور خود، ضمنِ محکوم کردنِ سرکوب و اعدام و ترور خواهانِ پایان بخشیدن به هرگونه سانسور و حذفِ فرهنگی و وحشت آفرینی است و به روال گذشته به حمایت خود از همه ی آزادیخواهان و فعالانِ اجتماعی ادامه می دهد.
کانون نویسندگان ایران
۱/٨/٨۶
